Donderdag 13/08/2020

Rode holebi, groene transseksuelen

Groen Frans juicht in Parijs. In de aanloop naar de gemeenteraads- verkiezingen van zondag lijken les verts meer dan ooit zegezeker. Hun lijsten bulken van de in het oog springende kandidaten: de campagne wordt gelardeerd met transseksuelen, jonge vrouwen, pseudo-pornografische - maar amusante - affiches, politieke Tupperware-kransjesen overwinningsdiners avant-la-lettre. Ook de groene liaison met de socialistische holebi annex frontman Delanoë is niet meer dangereuse, zo blijkt uit de laatste opiniepeilingen. Integendeel, de natte droom van de huidige Franse regeringscoalitie, la gauche plurielle, lijkt ook in Parijs langzaam maar zeker werkelijkheid te worden.

Parijs

Van een medewerker

Jan Vanovermeire

Het rechtse kamp, verscheurd tussen tiberisten en séguinisten (DM 6/3), kijkt knarsetandend toe. Zij kunnen alleen maar dromen van de schwung waarmee de groenen zich de voorbije maanden naar deze verkiezingen toe dansten en groeiden in hun rol van schijnbaar nonchalante, gedoodverfde overwinnaar.

Twee transseksuelen op één lijst, het is dé hype van Parijs. Maar gelukkig moeten de groenen het niet alleen van de stunts hebben. Stille kracht bij uitstek - in het vijfde arrondissement, waar ook huidig burgemeester Tiberi opkomt - is Aurélie Filippetti. "Een jonge vrouw met het imago van het vijfde." Dat is haar slogan. Van Italiaanse origine, 25 jaar oud, naar Frankrijk gekomen als immigrante, grootvaders die in de mijnen werkten. Op de fiets door Parijs maar vanzelfsprekend ook af en toe kuierend achter de kinderwagen. Haar dochtertje Clara volgt mama's campagne vanaf de eerste rij, zoals het een echte groene kandidate new style betaamt: Aurélie voert haar campagne op straat, boven de buggy van kindlief. Het geitenwollensokkenimago voorbij, marcheert deze jongedame zonder vrees overbevolkte winkelcentra binnen om campagne te voeren. Met in haar kielzog een zoveelste cameraploeg, die haar volgt als ging het om een filmster. Een jonge vrouw met ballen en brains. Daar gokken de groenen op. Filippetti, prof letteren aan de universiteit, ziet het dan ook niet weinig groot. Op haar programma staat onder meer de complete ombouw van de Boulevard St.-Michel, in haar vijfde arrondissement, het Quartier Latin op de linker Seine-oever. Vrije pistes voor fietsers en rollers, trottoirs die veel zullen weg hebben van de Champs-Elysées in prime time, maar ook en vooral de aanplanting van bootladingen groen.

Terwijl mooie Filippetti het hoofdzakelijk van haar programma moet hebben, zijn het de groene transseksuelen Cindy en Camille die in het 17de arrondissement, ten noorden van de Arc de Triomphe, resoluut op de buik van de kiezer mikken. De groenen pakken maar wat graag uit met deze twee dames, en ook de Parijse pers lust er wel pap van. Cindy is net als Filippetti van Italiaanse origine maar gelukkig houdt de vergelijking daar op. Cindy zakte destijds naar Parijs af om haar borsten te laten bijwerken en liet zich samen met een Zuid-Amerikaanse vriendin in een vrachtwagen de grens oversmokkelen. Gedesoriënteerd door een zoveelste confrontatie met de bureaucratische tegenstand en reactie op haar situatie, viel Cindy's oog op Camille Cabral. Camille werd begin jaren tachtig als huidarts, gediplomeerd in São Paulo, in het Parijse Saint-Louis-ziekenhuis met de eerste gevallen van hiv geconfronteerd. Opgepikt door de Parijse groenen zou Camille ten slotte de eerste verkozene ooit worden die zonder marketingkunstgrepen uitkomt voor haar transseksualiteit.

"Waarom niet voortmarcheren op dit glorieuze pad?", moeten de groenen gedacht hebben, en prompt borduurden zij een eindje gouddraad aan het succesverhaal van de drie dames. Had de schmerz van Cohn-Bendit - de man werd de voorbije dagen smartelijk beschuldigd van pedofilie in tempore non suspecto - niet een spaak in het wiel gestoken, dan zou Parijs nu volgeplakt zijn met metersbrede roze affiches. Daarop - mon chéri praline, roze als hoofdtint, hartje boven en onder - zouden niet minder dan Baby Dole, Miss Dany en Miss Paris geprijkt hebben: Dominique Voynet, Frankrijks groene minister van Leefmilieu, als Baby Dole; Daniel Cohn-Bendit, Europees parlementslid, als Miss Dany; chef van de groenen Yves Contassot als Miss Paris. Cohn-Bendit verkoos de affiche op het laatste ogenblik terug te trekken, net vóór ze van de persen zou rollen. Hij vond dat de tijd van lachen voorbij was. Het heette dat "Dany tot in het diepst van zijn hart gekwetst is".

Dit familiedrama mag - maken alle betrokkenen zich sterk - de droom van de gauche plurielle niet kelderen. De flirt van groen met PS-voorman Delanoë is intussen uitgegroeid tot een stevige romance. Low profile-holebi Delanoë, tot voor kort nog onbekend en nog steeds lijdend aan een ietwat saai imago, kan blijkens een enquête die deze week in Libération verscheen al rekenen op een mooie 62 procent van de Parijse stemmen, een cijfer dat kan tellen als men weet dat het Parijse burgemeesterschap traditioneel een opstapje naar het presidentschap is. De voornaamste ambitie van Delanoë is Parijs opnieuw democratisch te maken. "J'aime Paris," zegt hij. Het Parijs van Delanoë: een stad die zich opnieuw weet te verzoenen met zichzelf, bevrijd van vuile zaakjes die het daglicht schuwen, met vooral aandacht voor de behoeften van de Parisiens zélf.

Delanoë zou bij wijlen twijfelen tussen woedeaanvallen, regelrechte tirannie en een hoog bezielingsgehalte, maar die laatste kant van het imago sijpelde tot nu toe niet echt door in de publieke opinie. De PS mist dan ook dat tikkeltje goddelijke medewerking waar de groenen de voorbije maanden wel een patent op leken te hebben. Zo wist Delanoë vorige week niet echt munt te slaan uit het polemische tv-debat tussen hemzelf en de rechtse voortrekker Séguin, terwijl de ingrediënten eigenlijk meer dan ooit voor de hand lagen.

Tiberisten en groenen protesteerden overigens luidkeels voor de studio's van Canal+ omdat hun respectieve voormannen van Canal+-baas Lescure niet op het appèl mochten verschijnen. "Lescure is censuur", stond overal te lezen. De 200 uitverkorenen die het debat wél live mochten bijwonen, en Delanoë zelf, geraakten nauwelijks door de toegestroomde 3500 sympathisanten heen. Op het moment dat drie kleerkasten uit het Tiberi-kamp de deuren wilden gaan forceren en er meer dan enkele vuile woorden heen en weer vlogen, stond daar echter plotseling groene leider Contassot. Met gsm en dossiers in de hand, wist hij socialist Delanoë te ontzetten. In het linkse kamp klonk luid applaus - bijna voltrok zich voor de ogen van omstanders en tientallen camera's een politiek homohuwelijk. Voor de sympathisanten van la gauche plurielle een mooi voorteken: allemaal dromen ze er hardop van om links in Parijs voor het eerst sinds de Commune van Parijs, uit 1871, weer aan de macht te helpen.

Morgen: wordt Martine Aubry burgemeester van Rijsel?

Peilingen geven tot voor kort vrij onbekende socialist Delanoë 62 procent van de stemmen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234