Maandag 24/01/2022

Rock

Joe Strummer & The Mescaleros

Vele muzikale vaatjes

Anderhalf jaar na het puike Rock Art And The X-Ray Style komen Joe Strummer en zijn maats met een evenwaardige opvolger op de proppen die, zoals de titel al suggereert, opnieuw uit verschillende muzikale vaatjes tapt. De gewezen zanger-gitarist van The Clash is dan ook een man die culturele tolerantie hoog in het vaandel voert, aan hokjesgeest een broertje dood heeft en inwijkelingen van welke windstreek ook met open armen verwelkomt omwille van het muzikale erfgoed dat ze meedragen. Een grenzeloze liefde voor muziek, kortom, maar of Strummer nu de Caribische, Afrikaanse, Arabische, Latijns-Amerikaanse of Oost-Europese toer opgaat, steeds blijven de songs van The Mescaleros doordrongen van een oeroude rock-'n-rollgeest. De groep trok grotendeels onvoorbereid de studio in om intuïtie en spontaniteit alle vrijheid te bieden, al boet de plaat daardoor wel wat aan spanningskracht in. 'Gamma Ray' vervalt halverwege in een makke draf, 'Mega Bottle Ride' zit duidelijk nog om een paar goeie ideeën verlegen, en voor het ruim zeventien minuten durende Keltische coda 'The Minstrel Boy' had bedtijd gerust een kwartier eerder mogen komen. 'Johnny Appleseed', een bevlogen aanklacht tegen al wat commercieel is, en het door Indische ritmen aangedreven 'Bhindi Bhagee' doen dan weer reikhalzend uitkijken naar komende concerten van Joe Strummer en zijn Mescaleros.

Joe Strummer & The Mescaleros, Global A Go-Go, Hellcat

Lift To Experience

Angelieke stem, duivelse voordracht

Een dubbele conceptplaat over de Apocalyps, bulkend van de bijbelse beeldspraak, waarin Texas als het beloofde land wordt afgeschilderd? Het is ons onduidelijk of we met een stel tongue-in-cheekspacerockers of integendeel met drie bloedserieuze onheilsprofeten te maken hebben, maar feit is dat het Amerikaanse powertrio Lift To Experience een ambitieus en monumentaal debuut heeft afgeleverd dat alleen al omwille van de inhoudelijke rode draad uw luisterend oor waard is. In opener 'Just As Was Told' stelt een engel Gods de drie nietsvermoedende jongens uit Denton, Texas aan tot redders van Israëls kinderen, waarna gedurende liefst 75 minuten, onderverdeeld in slechts elf songs, de strijd tussen goed en kwaad in alle chaotische hevigheid losbarst. Zanger Josh Pearson hanteert daarbij nu eens de angelieke stem van Jeff Buckley, dan weer de duivelse voordracht van Jim Morrison: "We sing these songs because we have to, not because we want to", kermt hij ergens. Samen met bassist Josh Browning en jazzdrummer Andy Young ontketent Pearson regelmatig geluidsstormen die onvermijdelijk aan Spiritualized en vooral My Bloody Valentine refereren. 'Down Came the Angels' klatert dan weer als water in een fontein, terwijl door 'Down With the Prophets' een onheilspellende viool waart. De plaat heeft uiteindelijk een happy end, maar in de tussentijd heb je wel enigszins vruchteloos naar songstructuur of melodie gezocht. Maar goed, wat betekenen beide begrippen uiteindelijk nog in het licht van het nakende einde van de wereld?

Lift To Experience, The Texas-Jerusalem Crossroads, Bella Union/Virgin

Human League

Uit duizenden herkenbaar

Vierentwintig jaar na haar oprichting en negentien lentes na haar moment de gloire 'Don't You Want Me' laat Human League zich nog steeds niet naar een provinciale afdeling van de popmuziek degraderen. Daarvan getuigt Secrets, de achtste langspeler van Phil Oakey en zijn gezelschapsdames, die opnieuw verschijnt op een moment dat velen al een kruis over de groep hadden gemaakt. De tijd dat de groep uit Sheffield nog als visionair en baanbrekend stond geboekstaafd, ligt immers al zo'n twee decennia achter ons, maar dat betekent nog niet dat de groep tegenwoordig anachronistische of voorbijgestreefde muziek maakt. Grijpen jonge groepen als Zoot Woman, The Ark en Ladytron immers niet onbeschaamd terug naar het geluid uit de vroege jaren tachtig? Zeker, net als op de voorgangers Romantic? ('90) en Octopus ('96) blijft Human Leagues analoge synthesizergeluid uit duizenden herkenbaar, en ook de melodielijnen zijn weer zo simpel dat een kind ze had kunnen bedenken. Toch blijven ietwat naïeve elektrodeunen als 'All I Ever Wanted', 'Liar' en 'Sin City' ook nu weer langer dan voorzien tussen je oren zweven.

Human League, Secrets, Papillon/Roadrunner

J.J. Cale

Bedaard en schuifelend

Dat de Amerikaanse blues- en rootsmuzikant J.J. Cale nu pas, op 62-jarige leeftijd, zijn allereerste liveplaat uitbrengt, zegt iets over 's mans bedaarde levenshouding, die ook onmiskenbaar doorklinkt in zijn karakteristieke laidback gitaarspel. Hoewel gitaristen als Eric Clapton en Mark Knopfler met die even spaarzame als herkenbare stijl een miljoenenpubliek wisten aan te boren, is Jean Jacques Cale altijd een schaduwfiguur gebleven, die sinds '71 op zijn dooie gemak amper twaalf langspelers uitbracht en toeren steevast tot een minimum beperkte. Wie een beetje bekend is met het oeuvre van J.J. Cale, weet dat de gitarist uit Tulsa, Oklahoma zelden van zijn creatieve koers is afgeweken. Schuifelende zijstapjes richting boogie, gospel of country, daar bleef het zowat bij. Voor verscheidenheid of een hoge graad van opwinding bent u ook bij Live aan het verkeerde adres, maar dat betekent niet dat er niet te genieten valt. De zoals steeds wat murmelend zingende Amerikaan stelde de plaat zelf samen uit opnames die tussen '90 en '96 in onder meer Carnegie Hall en The Hammersmith Apollo werden gemaakt. De plaat opent meteen sterk met 'After Midnight', de song waarmee eerdergenoemde Clapton zijn solocarrière op gang trok en die hier door geestelijke vader Cale in een naakte folkversie wordt gepresenteerd. Ook over 'Old Man', 'Thirteen Days' en 'Magnolia' hangt een hartverwarmende atmosfeer die Cales status als peetvader van de americana alle eer aandoet, al is de uitbundige publieksappreciatie tijdens 'River Boat Song' en 'Mama Don't' van die ergerlijke aard dat we er in gedachten steeds weer een kordate troep buitenwippers op afsturen.

J.J. Cale, Live, Delabel/Virgin

Kurt Blondeel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234