Woensdag 21/10/2020

review

Rock Werchter: wie zegt dat Foals geen goeie liveband is, dwaalt

Foals.Beeld Stefaan Temmerman

Een contradictio in terminis, dat Foals: ze hebben de sound van een stadionband, maar geen enkele stadionband klinkt als Foals. Dat is, zo bleek vandaag weer eens, nog altijd hun grote kracht.

Wat maakt Foals eigenlijk? Anthemfunk? Postpunk met een dansbeentje? Mainstreamrock? Maakt het wat uit ook? De muziekgodinnen schudden duchtig van nee.

Moving on: ‘Snake Oil’ knalde binnen en werd getorst door een rubberen ritmesectie en een zanger – tot nader order Yannis Philippakis – die met wat distortion op zijn stem gouden zaken deed. ‘Olympic Airways’ deed heel wat mensen in de zaal, ondergetekende incluis, voornemen om dat voortreffelijke Foals-debuut, Antidotes, nog eens van onder het stof te halen. Bovenal: die openers deden het publiek dorsten naar nog.

Foals.Beeld Stefaan Temmerman

‘My Number’ – de gedoodverfde bis en Foals op hun catchiest – gaven ze al vroeg prijs, maar ‘Providence’ daar net na was nog opzwepender, nog harder, nog béter, met een alles op zijn pad kapot neukend crescendo. Furieus en gemeen en je kon er je klok nog eens op gelijkzetten ook: wie zegt dat Foals geen goeie liveband is, dwaalt.

Daarna gas terug omdat dat niet anders kon; het was ze gegund, als onze Duivels niet eens langer dan twintig minuutjes aan een stuk druk kunnen zetten. ‘Spanish Sahara’ moest publiek en band tezamen respijt gunnen, maar kon op het eind toch ook weer niet anders dan ontploffen. Al die zweterige energie, namelijk, moet érgens heen. Je zou denken: zorg dat je voor het eind van de dag niet kapot bent. Maar dat is niet de zorg van Foals, dat in één adem overging tot ‘Red Socks’.

‘Late Night’ luisterde als een nachtelijke zwerftocht door een minder frisgewassen deel van de stad (“this is for the people who live in buildings on the outskirts of town”). Een zeldzaam Foals-nummer dat je ’s zomers in de auto kan opzetten met het raampje naar beneden en het volume op 10. Dat er in de staart nog eens een zweverige massaspurt bedwongen moest worden, hoefde zo nodig niet; relaxed was het voor een keertje best.

Als ‘My Number’ ooit de wisselstok van ultieme Foals-single moet doorgeven, dan zal het aan ‘Mountain at My Gates’ zijn, als die ’t al niet gewoon zelf komt afpakken. Het publiek: meezingend zonder dat daarachter gepord werd. Zoals het hoort. Tegen dan ging het al richting afsluiten: ‘A Knife in the Ocean’ was het droom-even-wegmomentje van de set, met een gitaarstorm tussendoor die aan het pathetische grensde maar nooit een teen over de lijn zette. ‘Inhaler’ was na ‘Providence’ hét moment: de periode rond het eindsalvo hoort áltijd bij het beste van een festivaldag, waar dan ook – Foals weet waar het venijn zit.

“We’re gonna have a solid good time,” beloofde Philippakis op voorhand. Belofte ruimschoots ingelost.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234