Maandag 28/11/2022

rock u het integere entertainment in de eclairs van marc moulin

'Ik heb me altijd gespiegeld aan figuren als Horace Silver. Hij is erg integer, creatief en gedreven, maar tegelijk is hij bezig met entertainen'

'Noem mij gerust een patissier'

Marc Moulin maakt hippe muziek, ook al is de Brusselaar ondertussen al 62. Op zijn platen combineert hij twee grote liefdes: jazz en de computer. Drie jaar geleden maakte hij een opgemerkte rentree in de popmuziek met zijn prachtalbum Top Secret, die in ons land meer dan 10.000 keer verkocht is. Maar niet alleen in ons land ging ze als zoete broodjes over de toonbank. De Morgen sprak met een meesterpatissier over zijn nieuwste gebakje Entertainment.

Brussel

Van onze medewerker

Koen De Meester

We ontmoeten de man ergens in Elsene in een prachtig huis dat nog van zijn grootouders is geweest. Bij het binnenkomen worden we enthousiast begroet door Sadie, Moulins hondje, dat ook op de hoes van zijn nieuwste cd Entertainment staat. Voor Sadie ligt boven in de huiskamer een enorm bot met een strik rond. De laatste keer dat we dergelijk been zagen, was in een avontuur van Kuifje, een andere universeel bekende Belg.

Moulin is een van de weinige namen uit Franstalig België die ook weerklank in onze gewesten vindt. Zeker bij wie in de jaren zeventig en tachtig opgroeide en op de radio naar goede muziek zocht. Automatisch kwam je bij Radio 21 uit. Een van de gangmakers van die zender was Moulin, jazzmuzikant en lid van het eigenzinnige Telex, vaak de Belgische Kraftwerk genoemd. "Noem mij gerust een patissier", zegt Moulin glimlachend over zijn nieuwe werk,, "die een taart maakt met heel veel verschillende laagjes. Een beetje pop, een laagje jazz, een paar toefjes house."

Was het succes van Top Secret een verrassing?

"Toen ik ermee naar buiten kwam, wist ik echt niet wat er ging gebeuren. Je hoopt altijd wel, maar het kan soms vreemd lopen. Ik heb het levenswerk van mensen zien verdwijnen in een waas van onverschilligheid en onwetendheid. Maar blijkbaar hield het publiek direct van Top Secret. Na Telex had ik me met heel andere dingen beziggehouden, maar op een bepaald moment vroeg ik me af wat ik echt nog wilde. En ik heb mijn wil doorgedreven. Jarenlang was ik lid van diverse groepen en theatergezelschappen. Ik besloot een cd onder mijn eigen naam uit te brengen. Ik vond dat ik het nog één keer moest proberen."

Het geestige is ook dat een artiest van zestig jaar nog 'hippe' muziek kan maken. Uw tracks kwamen wereldwijd op tachtig compilaties terecht.

"Popmuziek was de eerste muziek die exclusief op jongeren gericht was. Als je ouder dan 25 was, dan was je totaal out. Voor oudere mensen was rock-'n-roll ridicuul. Dat hoord je telkens opnieuw, van beide kanten van die leeftijdgrens. De pers spotte met oudere artiesten, maar nu is popmuziek ook de eerste om de oudere artiesten onvoorwaardelijk te accepteren. Ze kunnen zelfs hip zijn. Denk maar aan Henri Salvador, die op zijn 85ste weer hoge toppen scheert, of de Buena Vista Social Club, Cesaria Evora, de Rolling Stones, Johnny Halliday... Er zijn nog nooit zoveel ouderlingen aan de slag geweest! Ik vind het meestal wel pathetisch als groepen opnieuw beginnen, maar The Doors in Vorst Nationaal, het blijkt nog steeds aan te slaan."

Kloppen de geruchten dat Telex weer samenkomt?

"Telex is nooit gesplit! We hebben sedert 1986 wel niets meer uitgebracht. Op dit moment is er trouwens alleen maar sprake van om onuitgegeven materiaal te releasen."

Deze vorm van popmuziek verschijnt op Blue Note, het befaamde jazzlabel. Lag dat niet moeilijk?

"Zij hadden in hun catalogus altijd al muzikanten die geen pure jazz speelden. Het is niet allemaal hoge kunst, hoor. Blue Note heeft ook heel wat blues en soul uitgebracht, de pop van de jaren vijftig en zestig. Ik vind dat ik geen jazz maak. In mijn basisgroep zit maar één echte jazzmuzikant, Bert Joris. Peter Schneider komt eerder uit de pop en Christa heeft bijvoorbeeld al bij Starflam gezongen. Op deze cd speelt de trompet echter wel een hoofdrol, behalve dan in die ene track met jazzgitarist Philip Catherine. Ik ben op dat vlak superbijgelovig: op elk van mijn cd's hoor je hem op één nummer. Live speelt hij niet mee, want hij is een echte aanvoerder. Je kunt zo iemand wel als gast op je cd uitnodigen, maar een leidersfiguur meenemen op tournee... Pas op, hij voelt mijn muziek wel heel goed aan."

Uw band bestaat uit drie Vlamingen. Hoe komt dat?

"Dat is zo gegroeid. Bert Joris kende ik allang. Voor ik hem nog maar gehoord had, waren er al mensen die me zeiden dat ik hem fantastisch zou vinden. Christa's moedertaal is Nederlands maar ze spreekt ook vloeiend Frans, Engels en Spaans. Peter is ook een Vlaming. Ik ben inderdaad de enige Franstalige. Ik heb natuurlijk altijd al Nederlands gehoord en vind zelfs dat ik pro-Vlaams bevooroordeeld ben. Ik denk dat het komt omdat er zoveel ongelooflijk goede Vlaamse saxofonisten zijn."

In de opener van Entertainment horen we Horace Silver, de bekende jazzman, praten. Kent u hem persoonlijk?

"Ik heb hem wel al zien optreden, maar nog nooit persoonlijk ontmoet. Vreemd eigenlijk. Ik heb veel mensen geïnterviewd, maar hem niet. Ik kan me niet meer herinneren hoe ik erbij kwam om zijn stem voor die track te samplen, maar achteraf gezien is het wel normaal. Hij heeft een enorme invloed op me gehad. De eerste professionele jazzgroep waarin ik speelde, bracht op zijn minst drie à vier stukken van hem. Die sample komt van een liveplaat, The Horace Silver Quintet At the Village Gate, een van mijn favorieten in mijn collectie. Als je van iets houdt, koester je er alles van. Bij die plaat is dat dus niet alleen de muziek, maar ook de hoes, de letters... Zelfs de aankondigingen tussen de nummers door. We hebben hem opgebeld om te vragen of we dat zinnetje mochten gebruiken. Hij begreep helemaal niet wat het probleem was. Dat we hem toestemming vroegen voor een muzieksample, oké, maar voor een aankondiging?! Hij is ook het soort figuur waar ik me altijd aan gespiegeld heb. In artistiek opzicht is hij erg integer, creatief en gedreven, maar tegelijk is hij bezig met entertainen. In die tijd speelde hij moderne jazz maar hij scoorde eveneens hits. Hij plaatste zich in een lange traditie van grote artiesten als Duke Ellington, die ook singles maakten."

Hebt u geen enorme collectie jazzsingles?

"Correctie: ik hád een enorme collectie jazzsingles, maar spijtig genoeg is ze verloren gegaan toen mijn kelder onder water liep. Ik was net op zoek naar een jukebox, en toen gebeurde dat. Door de modder en het water kleefde het papier van de hoezen in de groeven van het vinyl. Voor een verzamelaar is zoiets verschrikkelijk. Ik ben niet meer opnieuw begonnen. Het enige wat ik nog obsessief verzamel, zijn cd's van Miles Davis."

Is de klank van deze nieuwe cd geen ode aan Davis?

"Natuurlijk, mijn hele leven heb ik me met die man en zijn muziek beziggehouden. Miles Davis is het enige 'metier' dat ik echt goed ken. Als je mij maar genoeg koffie inschenkt, kan ik zeker vier dagen over Miles vertellen."

Hebt u hem ooit ontmoet?

"Ik heb hem eind jaren tachtig voor televisie geïnterviewd. Ik ben nog altijd blij dat dat gesprek zo goed verliep. Hij was namelijk de schrik van alle journalisten. Hij kon erg agressief en autoritair zijn. Vaak stopte hij al na een paar minuten omdat hij geen zin in een gesprek meer had. Achteraf had ik het idee dat ik nu met een gerust hart kon sterven. Ik heb hem mijn hele leven bewonderd en verzameld. Het enige wat nog ontbrak, was dat interview. Het had plaats in het Sheraton Hotel en heeft uitzonderlijk lang geduurd. Het hele gesprek door zat hij te tekenen. Op het ogenblik dat we ophielden, heeft hij de tekening gesigneerd: "To Marc from Miles." De cameraman bracht dat mooi in beeld. Het verschrikkelijke is dat de tape op de RTBF is zoekgeraakt! Ik herinner me er echter nog elke seconde van."

Ik zie aan de muur een litho van Pierre Alechinski hangen, ook al aan u opgedragen.

"Klopt, maar dat is een heel ander verhaal. Ik vind Alechinski's werk prachtig. Ik had die prent gekocht, zonder nummer of handtekening erop. Een vriend van mij is galeriehouder. Hij zei me dat het werk daardoor geen waarde had. Maar ik vond het blad veel te mooi om me dat aan te trekken. Toen zei hij: 'Ik zal aan Alechinski vragen of hij de litho wil tekenen en nummeren.' De schilder had toevallig net een reportage van mij gezien en toen heeft hij aan het werk een volledige opdracht gevoegd. Nu is het uniek."

Uw voorliefde voor Alechinski heeft natuurlijk ook te maken met zijn grote interesse voor de kalligrafie. Die deelt u blijkbaar met hem, getuige de track 'Calligram'.

"Dat klopt. Mijn moeder, Jeanine Moulin, schreef twee boeken over Apollinaire, de uitvinder van het kalligram. Ik ben altijd gefascineerd geweest door schriftuur en schrijven. Alechinski is de schakel tussen de Japanse en de moderne kunst. Een mooie letter is voor mij fascinerend. Als ik iets download, zijn het nieuwe, onbekende lettertypes. Ook op de hoes is er over de lettertypes nagedacht. Ik gebruik er Helvetica en Bodoni, een verwijzing naar de beroemde Blue Note-hoezen. Ik wilde ze niet nabootsen, maar heel subtiel de lijn doortrekken."

Waarom is uw hondje Sadie de ster van de hoes?

"Ze is anderhalf jaar oud. Ik verliet de radio in 2002 en begon hier thuis te werken. Ik bleek een kleine kameraad te missen en toen vond ik haar. Ze is echt heel zacht en rustig, ik heb naar het schijnt geluk gehad. Ik ben nu een echte hondenliefhebber geworden. Toen ik de foto zag, wist ik het meteen: dit is mijn hoes."

Identikit

WIE Marc Moulin (°1942) BEKEND VAN De Belgische formatie Placebo (voorlopers van Saint- Germain), Eurovisie-deelnemers Telex en zijn baanbrekend werk bij radiozender Radio 21. BEWONDERD DOOR De hele Detroit house-scene, Jeff Mills op kop. WAT U NIET WIST De jingles die Radio 1 momenteel gebruikt, zijn van de hand van Moulin. CD's Top Secret (2001) en Entertainment (2004) CONCERT 12 november in het ICA Theatre in Londen, 14 november in de AB, www.abconcerts.be.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234