Donderdag 13/08/2020

rock u carl barât over de innige eendracht in de verscheurde libertines

'Op dit moment ligt Pete uit de groep, maar in zekere zin maakt hij er nog steeds deel van uit'

'Pete en ik hebben elk een tegenstrijdige kijk op dezelfde visie'

Dat popmuziek niet enkel om muziek draait, bewijst het geval The Libertines. Veel meer dan de charmant rammelende, maar vaak ook doordeweekse punkpop-'n-roll die het Londense kwartet uitdraagt, vormt het verhaal van drugs, geweld, inbraak en bedrog dat zich het voorbije anderhalf jaar ontspon het ware verkoopsargument voor de titelloze tweede plaat.

BRUSSEL

Van onze medewerker

Kurt Blondeel

Spilfiguren van de groep zijn de zangers, gitaristen en songschrijvers Pete Doherty en Carl Barât. Om hun ooit zo innige, maar ondertussen gebarsten artistieke en kameraadschappelijke verbond draait het goeddeels op The Libertines. De eerste scheuren werden begin vorig jaar waargenomen, toen Doherty uit de groep werd gezet. Zijn uit de hand gelopen heroïne- en crackgebruik had immers duidelijk gemaakt dat met hem geen land meer te bezeilen viel. Toen The Libertines zonder hem op tournee vertrokken, brak hij in bij Barât om met de gestolen waar zijn drugsverslaving te bekostigen. Hij werd aangehouden en veroordeeld tot zes maanden cel, maar kwam na twee maanden vrij.

Een vergevingsgezinde Barât, die hem aan de poort stond op te wachten, sleurde zijn kompaan meteen mee naar Parijs: er dienden nieuwe songs te worden geschreven, en dat kon alleen als Doherty uit zijn verstikkende junkiemilieu werd gehaald. Het plan werkte. Even. Na drie serieuze pogingen is Doherty er nog steeds niet in geslaagd zijn verslaving te beteugelen. Carl Barât is dan ook formeel. "Op dit moment ligt Pete uit de groep, maar in zekere zin maakt hij er nog steeds deel van uit", luidt het. "Alleen moet hij kiezen voor het leven, en datgene opgeven wat hem langzaam kapotmaakt en hem van zijn vrienden vervreemdt."

Samen de tweede plaat opnemen lukte nog net, al moest manager Alan McGee daartoe wel lijfwachten inhuren. Niet alleen om te voorkomen dat de twee frontmannen elkaar bij de minste vonk de hersens zouden inslaan, maar ook om de verkeerde vrienden van Doherty buiten te houden. "De laatste keer dat ik Pete gesproken heb, was de dag voordat hij naar het Thamkrabok-klooster in Thailand vertrok voor een tiendaags afkickprogramma", vertelt Barât. "Drie dagen heeft hij het er uitgehouden, om daarna vijf dagen de geneugten van Bangkok te verkennen, allemaal op kosten van de groep. Het feit dat hij daarnaast ook nog eens solo optreedt, maakt zijn positie er wat mij betreft alleen maar lastiger op. Hij bewijst er in elk geval niet mee dat hij zo snel mogelijk clean wil worden. Ik weet dat hij in The Libertines wil zitten, maar blijkbaar staan drugs nog een plaatsje hoger op zijn prioriteitenlijstje."

Nochtans geloofden we Pete Doherty toen hij ons in november 2002 bezwoer: "De enige reden waarom we in deze band zitten, is vanwege elkaar." Barât heeft het echter moeilijk om onder woorden te brengen hoe de haat-liefde-verhouding met zijn partner functioneert. "We hebben elk een tegenstrijdige kijk op dezelfde visie", probeert hij. "Ik bedoel daarmee dat we elk heel andere persoonlijkheden hebben, maar dat er tussen ons beiden wel een broederlijke band bestaat. Een voorbeeld? God. (denkt lang na) Ach, dit is allemaal te intens. Als ik terugga naar de periode dat we elkaar hebben leren kennen, zou ik zeggen dat ik veeleer muzikaal en hij veeleer lyrisch ingesteld is. Maar het is alsof vragen wat Laurel en Hardy zo bijzonder maakt."

De opnames van de tweede Libertines-plaat werden opnieuw gesuperviseerd door voormalig Clash-zanger en -gitarist Mick Jones, een man die zich ook een beetje mentor van de groep mag noemen. Zo was het Jones die besliste om de single 'Can't Stand Me Now' en afsluiter 'What Became Of the Likely Lads' als thematische boeksteunen te gebruiken. Niet toevallig zijn het twee nummers waarin Barât en Doherty hun diepgewortelde grieven en vertrouwensvragen in duetvorm uitwisselen. Zelfs wanneer de twee op The Libertines een verloren liefje bezingen, heb je dan ook de stellige indruk dat ze het eigenlijk over elkaar hebben. "Het zijn niet stuk voor stuk autobiografische songs", zegt Barât. "Het is veeleer zo dat al die gebeurtenissen van invloed zijn geweest tijdens het schrijven. Het klopt dat we ditmaal meer vanuit de realiteit zijn vertrokken, en onze oorspronkelijke visie achterwege hebben gelaten."

Zo vraagt het duo zich in 'What Became Of the Likely lads' af wat er overgebleven is van die dromen die ze deelden sinds ze elkaar in 1996 leerden kennen. Dromen waarin hun romantische geloof in poëzie, rock-'n-roll, schoonheid en vriendschap samenvloeide. "Het concept 'carrière' heb ik nooit kunnen bevatten", zegt Barât daarover. "Ik heb gewoon altijd gehouden van muziek maken. Daarmee harten en geesten te beroeren en een soort gemeenschap te bouwen, dat is voor mij het hoogste goed. Door muziek kan ik uitdrukken wat ik voorheen niet kon. Dat nummer is een aanroeping van het duister, de nacht. Het is een beetje triestig, maar er zit ook subtiel optimisme in. Ik bedoel: het laat de mogelijkheid open om het alsnog tot een feest te laten komen."

De toekomst van The Libertines blijft echter hoogst onzeker. Doherty houdt hardnekkig vast aan zijn groep Babyshambles, al geeft hij in zijn eigen flat geregeld soloconcerten weg die hij via zijn website aankondigt. Barât beweert dat hij van dag tot dag leeft, en tevens dat hij gerust op zijn eentje songs kan en zal schrijven. Ondertussen verwijt hij Doherty dat die zijn verantwoordelijkheden als mede-bandleider ontvlucht, terwijl in omgekeerde richting een aanklacht van verraad en zelfs een doodsbedreiging weerklinkt. Barât houdt echter het hoofd koel. "De gitarist waarmee we nu optreden, is gewoon de vervanger van Pete, tot die beslist dat hij wil terugkomen, wat ik nog steeds hoop. Doet hij dat niet, dan zullen The Libertines wellicht onder een andere naam gaan werken, andere dingen gaan doen."

Fans hoeven hun adem niet in te houden: in de Sunday Mirror wist Doherty onlangs te vertellen dat drugs en muziek voor hem één geheel vormen. "Dat bedoel ik net: hij kan niet kiezen tussen de twee", windt Barât zich op. "Ik kende Pete al vóór hij verslaafd was, en ik ben dolblij hem te kunnen zeggen dat hij wondermooie muziek maakt zonder dat daar drugs aan te pas moeten komen. In mijn ogen is die uitspraak van hem een ontkenning daarvan."

Om toch maar even de puntjes op de i te zetten: ook Barât kon in het verleden niet van geestesverruimende substanties afblijven. Hij geeft echter te verstaan dat hij het gebruik ervan al een poos geleden heeft gestaakt. "Wat crack en heroïne betreft, spreken we zelfs over jaren. Maar zelfs toen heb ik er alleen maar even mee gespeeld. Het is bij mij nooit kunnen ontsporen omdat ik er altijd een beetje bang van ben geweest. Stom eigenlijk, dat ik dat spul ooit heb geprobeerd. Maar het heeft nu eenmaal altijd in onze buurt rondgehangen. Dat was allemaal nog voor Pete er een probleem mee kreeg.

"Of ik drugs nodig heb als muzikant? Neen. Hoewel, ik mag af en toe wel een stevig glas verzetten, dus misschien is het antwoord wel ja. Maar zelfs alcohol smaakt bij mij niet als ik er voor de late namiddag aan begin. Whiskey in de zon of een ontbijt met champagne, ik moet er niet aan denken. Pete kan die grens helaas niet trekken. Eens je aan heroïne verslaafd bent, moet je 's morgens al je deel krijgen, of je voelt je als een opgewarmd lijk."

De bedenkelijke aandacht die de Britse tabloids de voorbije maanden aan The Libertines hebben geschonken (daarbij danig geholpen door Pete Doherty, die zijn verslavingsverhaal meerdere malen verkocht om er meer drugs mee te kunnen aanschaffen) zit Barât hoog. "Veel mensen schijnen te denken dat deze band er voornamelijk op gericht is zoveel mogelijk de cover van de roddelbladen te halen. Maar wij zijn geen fucking soap! Ik wil dat deze plaat met dat waanidee voor eens en altijd korte metten maakt."

The Libertines is verschenen bij Rough Trade.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234