Woensdag 07/12/2022

ROCK u Botanique en AB richten schijnwerpers op nieuw Canadees talent

'Er �s helemaal geen crisis. Artiesten die hebben besloten hun lot en hun carri�re in eigen handen te nemen, doen het beter dan ooit'

Waar de Amerikanen jaloers op zijn

Het is nu officieel: Canadese popmuziek is 'cool'. Zowel The New York Times als het Amerikaanse rockblad Spin hebben er onlangs lijvige stukken over gepubliceerd, maar ook elders in de wereld richt men steeds vaker de schijnwerpers op de noordelijke buur van de Verenigde Staten. Binnenkort zijn enkele van de betere 'Maple Leaf bands' in ons land te zien. Wij hebben er alvast enkele voorgeproefd.

Toronto

Van onze verslaggever ter plaatse

Dirk Steenhaut

De onafhankelijke scene in Montréal blijkt, met het Constellation-label als katalysator, al jaren een vruchtbare voedingsbodem te zijn voor groepen met een even tegendraadse als unieke identiteit: Godspeed You! Black Emperor, A Silver Mt. Zion en Hanged Up spelen tegenwoordig nog enkel in uitverkochte zalen. Daarnaast weten bands als The Dears, The Stills, The Constantines, Molasses en The Arcade Fire internationaal hun weg te vinden, schuimt het uit Vancouver afkomstige Hot Hot Heat binnenkort weer alle belangrijke festivals af en werpt Toronto zich op als een nieuw centrum voor al wat origineel en avontuurlijk is. Broken Social Scene en zijn vele offshoots, waaronder Metric, Stars en Leslie Feist, en Do Make Say Think hebben zowel in de VS als Europa al een aanzienlijke aanhang verworven. Maar inmiddels staat alweer een nieuwe generatie jonge bands te popelen om de grote oversteek te maken. Zo hebben Justin Rutledge & The Junction 40 met No Never Alone nu al een countrymeesterwerkje op hun naam staan waar liefhebbers van de grote Gram Parsons uitgebreid van zullen likkebaarden.

Is Canadese rock een hype, net zoals Seattle of Manchester enkele jaren geleden? Zeker niet. Canada is, met groepen als The Guess Who (herinner u: 'American Woman'), The Bachman-Turner Overdrive ('You Ain't Seen Nothing Yet') of The Tragically Hip al decennialang een belangrijke pion op de internationale muziekmarkt. En dan hebben we het nog niet eens gehad over artiesten als Neil Young, Joni Mitchell, Leonard Cohen en The Band, die het aanschijn van de popmuziek sinds de jaren zestig ingrijpend hebben veranderd. Of over mainstreamsterren als Bryan Adams, Alanis Morissette, Avril Lavigne en Shania Twain (de bestverkochte vrouwelijke artiest ter wereld), die het begrip 'megasucces' een geheel nieuwe invulling hebben gegeven.

Een prima plek om het creativiteitsgehalte van de plaatselijke scene te meten, is de uitreiking van de Canadian Independent Music Awards, die onlangs plaatsvond in Toronto. "Grote platenfirma's zaniken steeds weer over een crisis", zei een strijdlustige woordvoerder van de Indies. "Maar er ís helemaal geen crisis. Het enige verschil met vroeger is dat de grote bonzen met maatpak en sigaar wat minder winst maken dan vroeger. Artiesten die hebben besloten hun lot en hun carrière in eigen handen te nemen, doen het daarentegen beter dan ooit."

In tegenstelling tot de Grammy's, of hun Canadese tegenhangers, de Juno's, waar de grote spelers uit de muziekindustrie vooral aan zichzelf schouderklopjes plegen uit te delen, gaat het Indies-feest in het Phoenix Music Theatre met weinig ceremoniële poeha gepaard. Een en ander doet nog het meest denken aan onze eigen Zamu Awards: artiesten en mediamensen bepalen in iedere categorie vijf genomineerden, en het publiek krijgt, via een stemronde on line, het laatste woord.

De onlangs herenigde Martha & The Muffins brachten, naar aanleiding van hun toetreding tot de Canadese Indie Hall of Fame, hun inmiddels klassiek geworden new-wavehit 'Echo Beach' live. Een magisch moment, want ruim 25 jaar na datum had het uit duizenden herkenbare gitaarriffje nog niets van zijn oorspronkelijke charme verloren. Leuk om te weten: de man die destijds hun debuutelpee Metro Music mixte, was de toen nog totaal onbekende Daniel Lanois.

Nogal wat belangrijke awards gingen dit jaar naar bands die nog niet tot in Europa zijn doorgedrongen: The Threws maakten de plaat van het jaar, Thornley haalde het in de categorie beste single en Alexisonfire ging aan de haal met de trofee voor beste video. Interessanter was de onderscheiding voor de meest beloftevolle nieuwe artiest, toegekend aan Great Lake Swimmers. Achter dat pseudoniem verschuilt zich de bedeesde singer-songwriter Tony Dekker, die met zijn intrieste maar bloedmooie nummers ook al in ons land te zien was en daarbij vooral het Duyster-publiek voor zich wist te winnen. In Toronto stond hij voor de gelegenheid op het podium met een achtkoppige band, waardoor zijn doorgaans afgekloven liedjes verrassend werden ingekleurd. Na zijn alom bewierookte titelloze debuut zal ook zijn nieuwe cd Bodies and Minds op velen een diepe indruk maken. Daar steken we onze handen nu al voor in het vuur.

Vorig jaar ging diezelfde Arising Artist Award overigens naar The Arcade Fire, wier debuut-cd Funeral inmiddels aan beide kanten van de Atlantische Oceaan tot een heuse sensatie is uitgegroeid. "Achter de weelderige geluidsmuur van The Arcade Fire gaat een ongebreidelde passie schuil", verklaarde David Bowie onlangs aan het blad Rolling Stone. "Nog nooit eerder hebben strijkers en gitaren zo goed samengeklonken. Het resultaat klinkt tegelijk primitief en euforisch." Ook David Byrne, die al samen met het zestal op het podium stond, is behoorlijk kwistig met superlatieven.

We besparen u een opsomming van alle andere uitgereikte prijzen en categorieën, maar de twee interessantste namen willen we u niet onthouden. Metric, de groep van zangeres Emily Haines, ook al betrokken bij de fantastische Broken Social Scene, mocht, dankzij de cd Old World Underground, Where Are You Now?, de onderscheiding voor beste popband in ontvangst nemen. Die voor beste rockband ging naar het bluesmetalduo Death From Above 1979, dat enkel uit een bassist en een zingende drummer bestaat. Wie af en toe Britse bladen leest zoals NME is zich wellicht al bewust van de buzz veroorzaakt door hun spectaculaire debuut You're a Woman, I'm a Machine. Loeihard, explosief en uitgebeend: vergelijkbaar met Steve Albini's noise-exploraties met Big Black en Shellac, maar nóg minimalistischer. Een van de combo's die u, in navolging van The Kills en The White Stripes, beslist in de gaten dient te houden. Want we zijn er zeker van: Death From Above 1979 zijn de heren van wie iedereen voor het einde van dit jaar de mond vol zal hebben.

Feist speelt tijdens de openingsavond van het Domino-festival in AB, Brussel, op 6 april. Canadese bands in de Brusselse Botanique: Great Lake Swimmers (2/5), Metric (8/5), Hot Hot Heat (9/5), The Arcade Fire (13/5), Hrsta en Hanged Up (Constellation Label Night op 14/05) en Broken Social Scene (5/6). Great Lake Swimmers treden ook op op in Muziek-O-Droom, Hasselt op 7 mei.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234