Maandag 06/02/2023

Rock l Steve Wynn is verslaafd aan het 'on the Road'-gevoel

Het is ons eindelijk gelukt in de studio net zo wild en energiek te klinken als tijdens onze optredens

'Verandering houdt je wakker'

Als voorman van The Dream Syndicate, een van de invloedrijkste gitaarbands uit de jaren tachtig, verzoende hij de geest van de Velvets met die van Crazy Horse. Maar ook als soloartiest bleef hij garant staan voor de meest intense live-ervaringen die je de jongste vijftien jaar op kon doen. ...tick ...tick ...tick, zijn onlangs verschenen veertiende solo-cd, klinkt rauw en verpletterend als vanouds.

Brussel

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Hij is een wandelende filmencyclopedie, Scorcese en Cassavetes zijn favorieten, en ook de misdaadauteurs als James Ellroy en George Pelecanos hebben op de sympathieke Amerikaan hun stempel gedrukt. Steve Wynn is een cineast zonder camera, een muzikant met het oog van een schrijver, een gitarist die schildert met klanken. Tegelijk heeft hij een hoop memorabele songs uit zijn pen geschud. Daarvan getuigen onder meer de recente bloemlezing What I Did After My Band Broke Up en de hommageplaat From a Man of Mysteries, waarop talloze bewonderaars zich vastbijten in zijn werk.

Zelf noemt hij zijn nieuwe cd het sluitstuk van zijn woestijntrilogie. "Alleen had ik nooit bewust een drieluik gepland", zegt Wynn. "Toen ik als New Yorker voor het eerst naar een studio in Tucson, Arizona, trok, twijfelde ik of ik er wel goed aan deed. Maar het loont soms je vertrouwde omgeving achter te laten: verandering houdt je wakker. Ten tijde van Here Come the Miracles was ik me er amper van bewust dat ik een cd aan het opnemen was en het werd mijn beste ooit. Dus zocht ik voor Static Transmission dezelfde locatie op. Maar met ...tick ... tick...tick heb ik nu echt wel het onderste uit de kan gehaald. Het wordt stilaan tijd voor wat anders."

Wat maakt Miracles in jouw ogen zo speciaal?

"Die cd voelt zeer natuurlijk aan. Niets was bedacht of gestructureerd, maar alle onderdelen vielen wel mooi op hun plaats. Here Come the Miracles maakte als het ware zichzelf en vormde een keerpunt in mijn leven. Ze heeft mijn zelfvertrouwen opgekrikt en sindsdien ben ik niet bang meer om risico's te nemen. Bovendien heeft ze mijn carrière in de VS nieuw leven ingeblazen."

Je werkt nu al drie cd's samen met The Miracle 3. Heb je met die band je artistieke beperkingen overstegen?

"We hebben de jongste vijf jaar ruim vijfhonderd concerten gegeven, ik voel die muzikanten dus feilloos aan. Als ik op het podium iets onverwachts wil uitproberen, weet ik dat ik over een valnet beschik. De sleutel is communicatie: we kunnen elkaars gedachten lezen. De groepsleden spelen geen voorgekauwde partijen, maar reageren op wat ze horen. ...tick ...tick ...tick is dus een collectief statement: het geluid van vier mensen die samen spelen in een kamer."

The Miracle 3 lijkt je consistentste groep sinds The Dream Syndicate.

"Er zijn nogal wat gelijkenissen, ook tussen mijn samenspel met Jason Victor en Karl Precoda. The Dream Syndicate was een band met hoogtes en laagtes: de ene avond briljant, de volgende ondermaats. The Miracle 3 speelt met dezelfde doodsverachting, maar het niveau ligt veel hoger."

Oude gloriën, zoals de Pixies, zijn weer live te zien. Zou je ooit een hereniging van The Dream Syndicate overwegen?

"Uit nieuwsgierigheid misschien. Het interesseert me niet een oldies-act te worden, maar ik wil wel eens uitvissen of we nog in staat zijn een goede plaat te maken. Ik neem het de Pixies zeker niet kwalijk dat ze nu veel geld verdienen. Je moet al van goeden huize komen om aan die financiële verlokkingen te kunnen weerstaan. Bovendien beleeft de groep er zelf lol aan en doet ze veel jonge fans een immens plezier. Maar geld motiveert me niet, ook omdat ik besef dat The Dream Syndicate nooit 10.000 toeschouwers per avond zal lokken.

"De hamvraag bij reünies blijft: ga je voor nostalgie of kies je voor de interessantste muzikale formule? Na de re-release van The Days of Wine and Roses speelde ik die lp integraal met The Miracle 3 tijdens een tournee door Canada en de VS. En geloof me, onze fantasieversie van The Dream Syndicate was véél beter dan de echte."

De titel van je nieuwe cd herinnert ons aan onze sterfelijkheid, maar suggereert ook het omineuze tikken van een tijdbom. Een commentaar op de wereld waarin we leven?

"Het is een combinatie van factoren: politieke én persoonlijke. Naarmate je ouder wordt, hoor je de klok steeds luider tikken. Sommigen worden er gek van. 'Bruises' en 'Turning of the Tide' gaan over gekneusde veertigers die met hun beperkingen hebben leren omgaan. En juist die littekens maken hen zo interessant: ze ontlenen er hun hele persoonlijkheid aan.

"Een ander thema is de verwarring en paniek die je overvallen wanneer alles wat je kent op losse schroeven komt te staan. Typische post-9/11-stress. Als je je moraliteitsbesef en geloof in de toekomst kwijtraakt, slaag je er dan nog in je verantwoordelijk te gedragen?"

'Wired', 'Wild Mercury' en 'All the Squares Go Home' gaan over types die aan zelfoverschatting ten onder gaan.

"Veel van de personages maken een losgeslagen indruk. Ze zijn tot alles bereid om hun innerlijke leegte op te vullen. Maar ook al gedragen ze zich bespottelijk, ze kunnen op mijn sympathie rekenen. Ik snap hun frustraties en tekortkomingen."

...tick ...tick ...tick is zowat de rauwste en luidste cd die je ooit hebt gemaakt. Is dit het geluid dat je al die tijd hebt geambieerd?

"Het is ons eindelijk gelukt in de studio net zo wild en energiek te klinken als tijdens onze optredens. Daar ben ik best trots op. Maar soms heb ik geen zin om harde gitaarplaten te maken. Ook ik wil wel eens wat anders: nieuwe instrumenten, nieuwe geluiden... Static Transmission was bijvoorbeeld veel zwaarmoediger."

Je schuimt al een kwarteeuw met rockbands de wereld af. Raakt je honger naar het podium nooit gestild?

"Neen. In 2003 gaf ik 150 concerten, maar vorig jaar deed ik het wat rustiger aan en daar werd ik echt onrustig van. Ik geniet ervan iedere avond muziek te maken. Ik ben dol op reizen, leer graag nieuwe mensen kennen, ontdek graag nieuwe plekken of nieuwe gerechten. Ik ben verslaafd aan het on the road-gevoel, omdat het je leven vereenvoudigt: het enige wat van je wordt verwacht is dat je tijdens die twee uur op het podium het beste van jezelf geeft. Voor de rest is het puur escapisme. Thuis valt er altijd wel een elektriciteitsrekening te betalen.

"Anderzijds kan toeren fysiek enorm belastend zijn. En veel muzikanten hebben het er knap lastig mee dat ze hun familie voor maanden moeten missen. Maar dat heb ik slim opgelost: mijn vriendin is gewoon de drumster in mijn band."

...tick ...tick ...tick is uit op Blue Rose. Steve Wynn speelt op zondag 18 december in de ABBox, Brussel.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234