Maandag 01/03/2021

ROCK l De onverhoopte terugkeer van Magnapop

Gitariste Ruthie Morris: 'Onze levenslust is niet geveinsd. In cynisme klopt geen hart''We zijn rijper geworden, we hebben geen onrealistische verwachtingen meer'

'Ik geef geen ruimte aan mijn donkere kant'

Nergens waren ze zo populair als in de Benelux. Met hun frisse, gebalde punkpop sloegen de Amerikaanse jongens en meisjes van Magnapop in de vroege nineties een sierlijke brug tussen The Buzzcocks en The Ronnettes. De jongste negen jaar deden spilfiguren Linda Hopper en Ruthie Morris er het zwijgen toe, maar vandaag zijn ze terug, met een nieuwe ritmesectie en de cd Mouthfeel.

Schepdaal

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Magnapop werd ontdekt door Michael Stipe (R.E.M.), liep in de studio aan het handje van Bob Mould (Hüsker Dü, Sugar) en zeilde een tijdlang over de radiogolven met hitjes als 'Merry', 'Lay It Down', 'Slowly, Slowly' en 'Open the Door'. Platen als Hot Boxing (1994) en Rubbing Doesn't Help ('96) klonken zo catchy als een stroper. Vreemd dus dat de groep sindsdien bijna een vol decennium van het radarscherm verdween.

Waarom hebben we zo lang niets van jullie vernomen?

Gitariste Ruthie Morris: "Een typisch gruwelverhaal uit de muziekbusiness. In Amerika lagen we onder contract bij het raplabel Priority, dat op een dag besloot zijn rockafdeling op te doeken. We werden dus gedumpt, maar omdat we een overeenkomst van zeven jaar hadden ondertekend konden we geen kant uit. Sommige platenfirma's waren bereid ons vrij te kopen, alleen: Priority eiste zo belachelijk veel geld dat potentiële gegadigden snel afhaakten. We zaten in een onontwarbaar juridisch kluwen en konden jarenlang niets meer uitbrengen."

Gooiden jullie de handdoek dan maar in de ring?

Zangeres Linda Hopper: "Neen, we zijn altijd blijven spelen. Pas toen we ons gedwongen zagen een baan te zoeken om te overleven gingen we elk onze eigen weg. Ruthie verhuisde naar Seattle en zelf keerde ik terug naar mijn familie in Atlanta. Magnapop hield officieel op te bestaan, maar Ruthie en ik bleven wel songs schrijven. We hadden allebei een 4-track, waardoor we via de post tapes konden uitwisselen. Die long distance-samenwerking hebben we jaren volgehouden."

Wanneer werd de heropstanding van Magnapop een feit?

Hopper: "In Atlanta bleef ik muziek maken met onze oude bassist. In 2002 schreef ik ons in voor het South By Southwest-festival, tot mijn verbazing haalden we de selectie en dat bracht de bal weer aan het rollen. Ik belde Ruthie en we beleefden zoveel plezier aan de repetities dat we weer begonnen op te treden. Toen kwam het besef dat we met Magnapop nog niet het onderste uit de kan hadden gehaald en dat er nog leven in het beestje zat. Weet je, we doen dit puur voor de lol: het haalt ons uit de dagelijkse sleur en geeft ons een prima alibi om weer de hort op te gaan. Zien we al onze oude vrienden nog eens terug."

Jullie zijn vooraan in de veertig. Zijn jullie nu beter bestand tegen de nevenverschijnselen van het toeren?

Hopper: "Ongetwijfeld. Destijds werden we omringd door mensen uit de muziekindustrie die ons voortdurend influisterden wat we moesten doen of laten. Vandaag houden we alles zelf onder controle. Ik heb zelfs ons toerbusje gehuurd."

Morris: "We zijn niet meer bang dat we de grond onder ons zullen voelen wegzinken. Het is ons al eens overkomen en we hebben het overleefd, dus wat valt er nog te vrezen? Dat dit alles ons weer zal worden ontnomen? Pfff, we hebben ons al lang bij het onvermijdelijke neergelegd. Magnapop is niet voor eeuwig, dus genieten we van elke seconde dat we op het podium staan. Maar of de groep nu standhoudt of niet: ik weet dat ik altijd muziek zal blijven maken. Mijn honger naar het podium raakt nooit gestild. Het is een verslaving."

Wie met Magnapop opgroeide, is nu wellicht getrouwd en heeft een hypotheek af te lossen. Hebben jullie nog wel een publiek?

Hopper: "Het muzieklandschap is inderdaad ingrijpend veranderd. De mensen kopen geen platen meer, ze halen ze gewoon van het net. Toen ik vorig jaar op tournee ging met R.E.M. viel me ook op dat hun fans aanzienlijk ouder zijn geworden. Zelf trekken we zowel generatiegenoten als jongeren aan en daar ben ik blij om. We beschikken weliswaar niet meer over een promomachine, maar veel mensen kennen ons nog van vroeger en maken mond-tot-mondreclame voor onze nieuwe cd. Dat maakt de zaken iets gemakkelijker."

Wat betekent de titel Mouthfeel eigenlijk?

Hopper: "Het is een term die verwijst naar hoe frisdrank aanvoelt in je mond. Fris. Bitter. Scherp."

Morris: "Maar je kunt hem ook op gevoelens toepassen. En tegelijk zegt hij iets over onze muziek, die sprankelt, bruist en bubbelt."

Mensen veranderen naarmate ze ouder worden, maar jullie muziek klinkt nog precies als vroeger. Is ze de enige constante in jullie bestaan?

Morris: "Zeker. We zouden Magnapop niet weer in het leven hebben geroepen mochten we er niet van overtuigd zijn dat we iets te bieden hebben. Iets dat zowel onszelf als het publiek aanspreekt."

Hopper: "We zijn geen types die zeggen: 'O, dit is vandaag in de mode, laten we het ook eens proberen.' We bewonderen artiesten die niet bang zijn zich te ontwikkelen maar door de jaren heen zichzelf trouw zijn gebleven: Bowie, R.E.M., Flaming Lips."

Morris: "Of Sonic Youth, een groep die fantastisch samenspeelt en al ruim twintig jaar bezig is. Voor mij bestaat er geen grotere vreugde dan muziek maken. Het laat je toe te communiceren zonder woorden te gebruiken. Als kind zag ik The Rolling Stones en dat veranderde mijn leven. Het was een haast mystieke ervaring. Yep, het klinkt klef, maar ik kon me niet inbeelden dat je zo'n intense band kon smeden met mensen die je nooit had ontmoet."

Hopper: "Toen ik opgroeide, hield ik van veel soorten muziek: disco, new wave... Toch voelde ik me vooral aangetrokken tot de underground. Ik woonde in Athens, Georgia, in een periode waarin veel bands aan het experimenteren sloegen. Er ontstond een nieuwe subcultuur die veel meer diepgang had dan al wat ik voordien had gehoord. Zoiets inspireert."

Het valt me op dat de tegenslagen jullie niet cynisch hebben gemaakt. Magnapop straalt positivisme uit.

Morris: "Dat opgewekte is zeker niet geveinsd. In cynisme klopt geen hart. Als ik naar muziek luister, wil ik er een goed gevoel aan overhouden. De emoties moeten eerlijk zijn."

Hopper: "Ik herken in mezelf wel een donkere kant, maar ga er bewust tegenin. Muziek is voor mij: schoonheid, hoop, iets dat me toelaat aan de banaliteit van het alledaagse te ontsnappen. Ik ben wel minder naïef dan vroeger: niet alles is perfect. Daarom zijn mijn teksten veeleer bitterzoet."

Kijken jullie anders tegen het succes aan, na al die jaren in de 'wildernis'?

Morris: "Wel, we zijn rijper geworden. We hebben geen onrealistische verwachtingen meer."

Hopper: "Onze competitiedrang is weg. We zijn al lang blij dat we hier kunnen spelen en dat er nog altijd mensen op afkomen."

Mouthfeel van Magnapop is uit bij Devil Duck Records.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234