Zondag 05/12/2021

Rock de Heer

Kwatongen beweren al dat er in menig jezuïetenklooster geoefend wordt om de laatste 'Preutenblues' van Nick Cave a capella te brengen

Voor cd-besprekingen kan men heden ten dage dus al terecht in de apostolische couranten. Uitgevers hebben nochtans kruiswoordraadsels, sudoku's, recepten, breipatronen, horoscopen, binnenspiegels en columns bedacht als bladvulling, maar de katholieken vonden al dat alles te min en trekken nu voluit de kaart van de cd-bespreking. In het jezuïtische vakblad La Civiltà Cattolica schrijft de ijverige en nog maar 41 lentes tellende Antonio Spadaro zijn medebroeders richting luisterpaal van de platenzaak. Geen analyses van uitvoeringen van een Bachcantate, geen uiteenzetting over het De Profundis van Arvo Pärt (muziek die toch maar wordt gewaardeerd door voornamelijk ongelovigen). Neen, de jezuïeten hebben hun koorknapen stilaan voldoende uitgeput en houden hun blik voortaan op de popmuziek gericht. Minder mag je niet verwachten van een sandalenbroeder die de poëzie van paus Wojtilla heeft bestudeerd en zich momenteel buigt over de vraag of podcasting de nieuwe evangelische weg kan zijn. Behalve de werken van Johannes Paulus II heeft hij Jack Kerouac op het boekenplankje staan, de stouterik, en als hij eigenhandig twee namen zou mogen toevoegen aan de affiche van Rock Kerkfabriek, dan Tom Waits en Nick Cave.

Mij verbazen doet dat niet helemaal, die katholieke liefde voor Nick Cave. In het smerige jaar 1990 toonde de hoofdopvoeder van het jongerentehuis ineens belangstelling in de voortbrengselen van mijn cassettespelertje. Het ging om het album The Good Son van Nick Cave, afgespeeld tijdens de afwas. Ik dacht: hier gaan we weer, ik zal verzocht worden mijn lawaai te bewaren voor mezelf. Maar de hoofdopvoeder vond het prachtig, zodanig dat ik hem de naam van de zanger nog heb moeten spellen. Hoofdopvoeder Ignace, een aan god en gebod gekluisterde man die een levendig schepsel in zijn eigen onderbroek had ontdekt bij het zien van een zekere Hilde, zijn pij verruilde voor iets deftigs met een rits in en met haar de werkelijkheid indook. Weg van de paternosterbollen besloot hij met zijn Hilde zijn god te dienen op een manier waar ook de mensheid iets aan had, en ze zetten zich in voor de behoeftige jeugd. De kerk vond de hierboven genoemde goedheid van de man zo'n teken van religieuze ontrouw dat hij uit de kerkelijke gratie werd geflikkerd. Naar een gezegende trouwring mocht de opvoeder met het gouden hart fluiten, de straf voor wie van geest naar vlees is neergezakt. Een middeleeuws verhaal van nu.

Aangezien Tom Waits en Nick Cave elk een zeer grote rol opeisen in mijn platenkast hebben de wijze woorden van onze journalistieke jezuïet mij eventjes ontstemd. Ik heb immers wel enkele paters en pastoors op mijn traject ontmoet, geïnteresseerd in mijn educatie en mijn billen. Ergens slaat de schrik je toch om het hart dat je muzieksmaak werd gevormd door deze naar sigarendozen muffende viespeuken. Goed, dat is slechts een eerste en schromelijk overdreven paniekreactie. Enkele alinea's later ben je weer tot rust gebracht als je leest dat monseigneur Elvis Spadaro meent dat rock soms ook satanisch kan zijn. Deze woorden te moeten horen van een jezuïet. De geschiedenis steekt vol met geniepige smeerlapperijen van de jezuïeten, onder wreed veel menselijk leed hebben zij olijk hun handtekening gezet. Met hun befaamde kadaverdiscipline hebben ze nog te vormen karakters definitief gekraakt en verwoest, te missioneren volkeren hebben ze een gevoel van culturele minderwaardigheid aangepraat, wat nog een vette stempel op de wereldgeschiedenis zou zetten. Willen deze sadistische, arrogante, vrouwschuwe en zelfvoldane heren het woord satanisch wel eens gebruiken als ze het over hun eigen sociëteit hebben, ad majorem dei gloriam, nondedju.

Maar de toon van mijn betoog, beminde gelovigen, is vanzelfsprekend vrolijk. Nu de geprofesten al rockartiesten engelenvleugels aannaaien, is de nieuwe dageraad nabij waarop onze kosters zich moeten bekwamen in het spelen van een heerlijk rock-'n-rollakkoord. De onderpastoor zet in met 'van a one, a two, a one, two, three' en dan valt de parochie in met 'God onze Heer is heel te gans Zijne weg kwijt en heeft dringend onze hulp vandoen'. Van Tom Waits. Of de contemporaine psalm 'Christus is op zakenreis, Christus is op zakenreis, maar er zit nog cheddar in de muizenval'. Ook Tom Waits. Liedjes vrij van ijdelheid en valse illusies, daar kan geen weesgegroet meer tegenop.

En met de eerstecommunicantjes en het heilige vormsel weer in aantocht zou ik als pastoor het volgende lied uit de maagdelijke monden van mijn kudde lammeren willen horen: 'In een koloniaal hotel, dicht bij de missionarisbel, neukten we de zon naar benêê, en daarna neukten we ze gewoon weer naar omhoog'. Van Nick Cave. Ideaal om de verveling tijdens het aanschuiven voor een hostie te verdrijven. Kwatongen beweren al dat er in menig jezuïetenklooster momenteel geoefend wordt om de laatste nieuwe 'Preutenblues' van Cave tegen Pinksteren a capella te kunnen brengen.

Als dat maar niet de verkeerde kant opgaat. Paus Benedictus XVI zong toch wel heel andere liedjes bij de Hitlerjugend.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234