Zaterdag 31/10/2020

Robert Plant en Sharon Jones groots op Lokerse Feesten

Robert Plant, nog steeds in bloedvorm, bewees in Lokeren niet in de schaduw van zijn eigen geschiedenis te staan. Foto's: Alex Vanhee.Beeld UNKNOWN

Echt zomeren deed het afgelopen weekend niet in Lokeren, maar er stonden op de Grote Kaai een aantal grote namen op het podium die dat grauwe weer deden vergeten. Vrijdag stond de stem centraal met Robert Plant en Paolo Nutini, zaterdag schudden zowel Sharon Jones als Arsenal de dansspieren los, én zorgden Interpol en Customs voor een vleugje dramatiek.

Nadat de bluesy rootsrock van openers North Mississippi Allstars (***) je er meer dan een uur van overtuigd hadden dat de Dender vrijdagavond dwars door de broeierige swamps van de Verenigde Staten kabbelde, bracht Gabriel Rios (****) een eerbetoon aan de song. De Gentse Puerto Ricaan opende gedurfd met een Hendrixcover ('Voodoo Child') en gaf erg vroeg in de set al zijn hit 'Broad Daylight' prijs. Het was een aanpak die werkte: Rios greep Lokeren bij het nekvel en pianist Jef Neve zweepte het publiek op met virtuoos pianospel. Dit was muziek voor zuiderse sferen, gestoeld op uiterst dansbare klanken. Niet te verwonderen dat het wolkendek boven de Grote Kaai plots verdwenen was.

Huilen als een wolf
Met Robert Plant (****) stond zowaar de legendarische frontman van Led Zeppelin op de affiche, een man met een meer dan indrukwekkend verleden, waar hij gelukkig regelmatig uit graaide. Opener 'Black Dog' was meteen een eresaluut aan de dagen van weleer, maar hij had de classic wel in een andere gedaante gestopt. Wat trager. Wat minder vlammend, ook. Maar met een des te rijkere klankkleur. Zijn Band of Joy haalde ukelele, balalaika, banjo en staande bas boven en speelden ontzettend geïnspireerd. Zangeres Patty Griffin deed songs als 'House of Cards' en de Los Loboscover 'Angel Dance' helemaal openbloeien, al was het toch vooral gitarist Buddy Miller die een plek in de spotlights kreeg. Plant liet hem zelfs even de microfoon voor diens eigen 'Somewhere Trouble Don't Go'.

Dat soort passages baanden de weg voor een paar Zeppelinklassiekers. Geen 'Whole Lotta Love' of 'Stairway to Heaven' uiteraard, maar wel het erg mooie 'Misty Mountain Hop' en een enthousiast onthaald 'Ramble On'. Plant was uitstekend bij stem, zijn haardos wapperde en toen hij huilde als een wolf begonnen je vingertoppen spontaan te tintelen. Het als bis opgespaarde 'Gallows Pole' maakte de set compleet.

De Schot Paolo Nutini (***) is gezegend met een van de opmerkelijkste stemmen uit de hedendaagse muziek. Doe je ogen dicht en je ziet een verweerde Jackie Wilson voor je, open ze en er staat een frisse blanke twintiger. Hoewel, fris? Nutini is intussen al twee jaar op tournee met zijn tweede cd. Hij coverde Hot Chips 'Over and Over', schitterde in het alleen op gitaar gebrachte 'These Streets' (Bob Marley was nooit veraf) en liet de blazerssectie feestelijk uithalen tijdens 'New Shoes'. Alleen zonde dat hij tussen de songs wat te veel treuzelde en zo de vaart uit de set hield. Zelfs 'Tricks of the Trade' en 'Last Request' brachten daar geen verandering in.

Zaterdagavond regende het pijpenstelen en bijgevolg was het nog een geluk bij een ongeluk dat het eerder aangekondigde The Baseball Project, een gelegenheidsgroepje rond R.E.M.-gitarist Peter Buck, ter elfder ure verstek liet gaan. In plaats van moeizame americana serveerden vervangers Customs (****) dansbare new wave die de omstandigheden beter dienden, en zo vroeg op de avond ook al erg goed onthaald werd. De donkere, onheilspellende stem van Kristof Uittebroek verleende songs als 'We Are Ghosts' en het nieuwe 'Harlequins' dat vereiste laagje dramatiek, maar de band achter hem speelde strak en hoekig. Daarmee deden de Belgen het beter dan Interpol (***), de New Yorkse postpunkband waar ze voor eeuwig en een dag mee vergeleken zullen blijven worden. Begrijp ons niet verkeerd: het gezelschap rond zanger Paul Banks had in Lokeren een goeie set bij elkaar gepuzzeld, en met songs als 'Evil', 'Slow Hands' en het nieuwe 'Memory Saves' beschikt de groep inmiddels over een repertoire waar je mee naar buiten kan komen. Banks zong ook uitstekend, maar als geheel blijft een concert van Interpol zo afstandelijk en statisch dat je als toeschouwer al érg je best moet doen om helemaal op te gaan in de muziek. De groep had haar light show bovendien zodanig uitgetekend dat je zelden meer zag dan wat schimmige muzikanten. Er was dus nog wat werk aan, maar ondanks het feit dat Interpol momenteel niet meer de impact heeft van een paar jaar geleden, werd dit makkelijk het beste concert dat de band tot nu toe al gegeven heeft in ons land. Nu nog die wijdbeens spelende bassist duidelijk maken dat hij niet in een ouderwetse hardrockgroep speelt, en het zal nog helemaal goedkomen.

Een stem als een klok
The Dap-Kings stonden zich al een kwartier warm te spelen voor Sharon Jones (****) haar begeleidingsband kwam vervoegen, maar eens ze op het podium stond was er wél geen houden meer aan. Jones geldt als een van de meest tot de verbeelding sprekende soulzangeressen van het moment, en je snapte meteen waarom: dit was een fenomeen. Wild als de savanne, rauw als schuurpapier en een stem die de klokken van de Notre Dame overstemd: zo kom je ze niet elke dag tegen. Terwijl de tienkoppige Dap-Kings een ouderwetse soulrevue op poten zetten, zong Jones alsof de volgende ochtend nooit zou komen. Ze ging in de regen staan, haalde een knettergekke fan op het podium die haar bovendien complexloos het hof begon te maken, en dat hij zich via het opschrift op zijn T-shirt ook nog eens als 'Swaffelkoning' identificeerde maakte de leut compleet. Nadien haalde ze nog eens een jongeman het podium op om hem met veel vuur in de stem de les te lezen over de bloemetjes en de bijtjes. Het kereltje stond er wat beduusd bij te kijken, maar tien tegen één is hij nadien wél met een nieuw lief naar huis gegaan. Het optreden van Sharon Jones en haar Dap-Kings was niets minder dan een belevenis. Wat ons betreft mag ze vanaf nu elk jaar terugkomen.

Dat brengt ons als vanzelf bij Arsenal (****), die deze zomer al quasi overal hebben gestaan en in Lokeren voorlopig afscheid namen van het festivalpubliek met een zinderende set waar de good vibes letterlijk van het podium spatten. John Roan is niet 's werelds beste zanger, maar als frontman beheerst hij zijn vak tot in de perfectie, waardoor je de internationale gasten van de jongste cd's niet mistte. En wat op Rock Werchter níét kon, gebeurde in Lokeren wel: rapper Baloji kwam het podium opgestapt voor een wervelend 'Personne ne bouge', meteen een hoogtepunt van wat globaal gesproken de sterkste dag was die deze editie van de Lokerse Feesten tot nog toe te bieden had.

Robert Plant.Beeld UNKNOWN
Paolo Nutini.Beeld UNKNOWN
Paolo Nutini.Beeld UNKNOWN
Customs.Beeld UNKNOWN
Customs.Beeld UNKNOWN
Interpol.Beeld UNKNOWN
Interpol.Beeld UNKNOWN
Sharon Jones.Beeld UNKNOWN
Sharon Jones.Beeld UNKNOWN
Arsenal.Beeld UNKNOWN
Arsenal.Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234