Maandag 23/05/2022

Robert Palmer

'Als ze dan toch een etiket op me willen kleven, dat ze me dan in godsnaam een soulzanger noemen'

1949 - 2003

Hij leek slechts een playboy

In Parijs is gisterenmorgen Robert Palmer overleden. De Britse zanger bezweek aan een hartaanval. Hij werd 54. Gedurende de jaren zeventig en tachtig scoorde de man in het kraaknette maatpak een hele reeks wereldhits met classics als 'Johnny & Mary', 'Simply Irresistible', 'She Makes My Day' en 'Addicted To Love', dat vergezeld ging van een legendarische videoclip waarin de zanger zich liet omringen door een groep die louter uit oogverblindende fotomodellen bestond. Ondanks dat imago was Palmer niet de playboy voor wie hij zo vaak versleten werd.

Die mythe werd ook doorgeprikt door Palmer zelf, die een paar jaar terug in een interview met deze krant toegaf dat hij zijn reputatie als womanizer voor een deel zelf in de hand had gewerkt door zich op platenhoezen altijd tussen zeer fraaie dames te laten fotograferen. "Iedereen denkt altijd dat ik 51 weken per jaar achter de vrouwen aanzit, en dan tussen kerstmis en nieuwjaar nog gauw een plaatje in elkaar draai. De waarheid is helaas iets minder glamoureus: als ik niet werk aan mijn muziek, denk ik eraan of praat ik erover."

Palmer wordt op 19 januari 1949 geboren in het Britse Yorkshire, en gaat rond zijn twintigste aan de slag als grafisch ontwerper, een opleiding die later van pas komt bij het ontwerpen van zijn ep-hoezen, die onder meer beïnvloed zijn door het werk van Alphaville, Starck en Hopper. Naast zijn dagtaak is Palmer actief in allerlei groepjes, en later legt hij zich voltijds toe op de muziek in groepen als Mandrake Paddle Steamer, Alan Bown Set en Dada.

De doorbraak komt er met Vinegar Joe, een groep waarmee Palmer drie platen opneemt. Het duurt evenwel niet lang voor hij aan een solocarrière begint. Die eerste ep's, Sneakin' Sally Through The Alley en Pressure Drop, worden door de critici op superlatieven onthaald, maar de kruisbestuiving tussen pop, rock en blues ontsnapt voorlopig aan de aandacht van het grote publiek.

Palmer verhuist naar de Bahamas en raakt er in de ban van exotische muziek, die hij vanaf dan in zijn songs begint te verwerken. De eerste hits komen er pas in 1979 met 'Bad Case Of Loving You', en nog later met het zopas door Placebo gecoverde 'Johnny & Mary'. Palmer roept de hulp in van Gary Numan voor Clues, een plaat vol experimentele elektronica, maar evolueert naar een toegankelijk, wat meer gestileerd popgeluid. Klassieke nummers als 'I Didn't Mean To Turn You On', 'She Makes My Day', 'Some Guys Have All The Luck' en 'You Are In My System' staan keurig verzameld op de superieure, door Palmer zelf samengestelde verzamelaars Addictions Vol 1 en 2, waarvoor hij veel van dat oudere werk opnieuw opneemt. Die drang naar perfectionisme was typisch voor Palmer. "Ik schaam me dood als ik sommige van mijn oudere nummers hoor. Dus als de kans zich voordoet om een beetje aan geschiedvervalsing te doen en links en rechts een nummer van een mooier, beter arrangement te voorzien, moet je die met beide handen grijpen."

Het verklaart wellicht waarom hij zich - na uitstapjes met The Power Station, een gelegenheidsproject met muzikanten van Chic en Duran Duran - steeds meer op moeilijkere genres gaat toeleggen. Want ook dat tekende Palmer: hij tastte graag de grenzen van zijn kunnen af, verwerkte net als Paul Simon, Peter Gabriel en David Byrne etnische ritmes in zijn songs, en bekwaamde zich naast blues en rock ook in funk, jazz, reggae en bossanova. Op het eclectische Don 't Explain, uit 1990, komen al die verschillende stijlen in een tijdsspanne van minder dan een uur aan bod. "Ik ben niet het soort artiest dat zich in een hokje laat stoppen, maar als ze dan toch een etiket op me willen kleven, dat ze me dan in godsnaam een soulzanger noemen. Want de enige constante in mijn carrière is dat ik elk van mijn platen met hart en ziel heb gemaakt." Zijn laatste cd Drive verscheen eerder dit jaar, maar wist, vooral door de gebrekkige promotie van zijn platenfirma, weinig verschil te maken. Ook tournees van Palmer werden almaar zeldzamer, volgens de zanger omdat geen enkele platenfirma bereid was om te delen in de investering.

Naast muziek en kraaknette pakken had Palmer nog andere passies. Hij vertelde graag schuine moppen, hield van een goede sigaar en was een echte whiskykenner. Na ons laatste interview nodigt hij me uit voor een glas in de bar van zijn hotel. Hij laat op een karretje een selectie met liefst 54 verschillende soorten whisky voorrijden, en legt bij iedere fles het verschil met alle andere variëteiten uit. Palmer is dan allang niet meer de gereserveerde Brit zoals je die tijdens optredens of in videoclips ziet. Zonder dure jas maar met zijn hemd nog altijd in zijn net iets te hoog opgetrokken broek bleek hij vooral een aardige, gezellige man met een passie voor het leven. Vanavond drink ik, in diezelfde bar, een whisky op zijn nagedachtenis.

Bart Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234