Woensdag 27/10/2021

Robbie Williams dinsdag en woensdag in een uitverkocht Boudewijnstadion

Tom Jones:

Het ego is in aantocht

Het is een verhaal zonder precedent in de popgeschiedenis: een jongen die zich losrukt uit zijn dubieuze boybandverleden en uitgroeit tot een van de coolste sterren. Robbie Williams is the man you hate to love and love to hate.

Door Bart Steenhaut

"Ik ben een nul in wiskunde. Ik kan nauwelijks optellen of aftrekken, heb moeite met schrijven, en ik zit met twee linkerhanden opgescheept. Er zit dus niets anders op dan me door het leven heen te bluffen, en tot nog toe lukt dat vrij aardig." Robbie Williams is naar eigen zeggen het voorbeeld bij uitstek van iemand die met maximale middelen zijn minimale talent heeft verzilverd. Elton John is het daar, getuige een interview dat hij eerder dit jaar aan muziekzender VH1 gaf, grotendeels mee eens. "Robbie Williams is geen geweldige zanger, en als het op dansen aankomt, scoort hij ook niet buitengewoon. Maar dat neemt niet weg dat hij een buitengewone performer is."

Toen Williams na twee platen uit Take That stapte, zag het ernaar uit dat zijn vijftien minuten in de schijnwerpers waren weggetikt. De boyband was op dat moment een van de succesvolste groepen sinds The Beatles, maar Williams was een kettingroker geworden met een fors drankprobleem en een uit de kluiten gewassen drugsprobleem. Uit Off the Record, een gloednieuwe documentaire over het fenomeen Take That, blijkt overigens dat de animositeit tussen de leden intussen goeddeels is weggeëbd. "Ik heb onlangs alle albums van Take That gedownload, en in tegenstelling tot wat ik jaren gedacht heb, was het een perfecte popgroep", blikt Williams terug. "Destijds voelde ik me daar wat belachelijk bij, maar als ik nu zie welke interviews we gaven, hoe we eruitzagen, en welke songs we hadden, kan ik alleen maar zeggen dat er nooit een betere popgroep dan Take That is geweest. Gary Barlow, die al die nummers schreef, was en is een buitengewoon talent."

Dat Williams stilaan in het reine raakt met zijn verleden is opmerkelijk, vooral omdat de hoogoplopende ruzies met Barlow destijds een van de redenen waren om de deur van Take That achter zich dicht te gooien. De groep toert ondertussen overigens opnieuw met veel succes door Groot-Brittannië. Zonder Williams uiteraard. "Ik geloof niet dat Barlow en ik ondertussen opnieuw door dezelfde deur kunnen. Later misschien. Maar ik wens hen het allerbeste."

Williams heeft Take That uiteraard niet langer nodig. In oktober 2002 tekent hij een gigantisch platencontract ter waarde van 50 miljoen euro met EMI, een ongezien bedrag voor een artiest die in Europa, Australië en Azië weliswaar buitengewoon populair is, maar in de VS nauwelijks platen verkoopt. De sarcastische humor van Williams gaat blijkbaar het bevattingsvermogen van de gemiddelde Amerikaan te boven.

Ook op andere vlakken stelt de overeenkomst tussen Williams en EMI een precedent. De zanger dwingt weliswaar een grotere artistieke vrijheid af, maar de platenfirma vangt in ruil daarvoor een percentage van de tourneeopbrengsten, merchandising en boeken. Een contract dat, gezien de door illegale kopieën gekelderde cd-verkoop, door specialisten als een model voor de toekomst wordt beschouwd.

Tegelijk breekt Williams met de creatieve partner met wie hij tot dan toe al zijn hits heeft geschreven. Guy Chambers, voorheen bekend van de groep World Party, ziet het opnieuw onderhandelde contract als een aanleiding om een toename van zijn eigen royalty's aan te kaarten bij Williams, die hem prompt ontslaat. "Ik zal altijd van Chambers blijven houden", zegt hij daarover in Feel, maar het is een geldwolf en ik wil hem nooit meer zien." Chambers wordt vlot vervangen door Stephen Duffy, ooit de eerste zanger van Duran Duran, nadien heel even een tieneridool op eigen kracht, en achteraf aanvoerder van The Lilac Time. Op Greatest Hits wordt de samenwerking meteen bezegeld met twee nieuwe nummers, die - hoewel ze iets minder goed in het gehoor liggen - weer vlot over de toonbank gaan.

Blijft de vraag: waarom is uitgerekend Williams de grootste popster van zijn generatie? Hoe komt het dat supersterren als Mick Jagger graag in het gezelschap van de jonge Brit worden gesignaleerd? Alvast niet omdat de songs zo uniek klinken. Williams, overigens wel een getalenteerde tekstschrijver, zingt al bij al vrij gezichtloze nummers die weliswaar goed in het gehoor liggen maar - uitzonderingen als 'Let Me Entertain You', 'Feel', 'Angels' en 'Advertising Space' daar gelaten - zelden klassiek materiaal opleveren. Geen van zijn cd's duikt op in de traditionele lijstjes van de beste platen aller tijden, en tot nog toe wordt zijn werk zelden gecoverd.

Robbie Williams maakt vooral een verschil op het podium. Hoewel hij naar eigen zeggen een gruwelijke hekel heeft aan toeren. "Dat verklaart waarom mijn tournees zo kort zijn. Telkens als ik thuiskom, kost het me drie maanden om weer een normaal leven op te bouwen. Ik hoef die verantwoordelijkheid niet om elke avond voor 60.000 mensen op te treden. Ik ben U2 of de Rolling Stones niet. Telkens als ik dat trapje naar het podium opstap, besterf ik het van de schrik."

Desondanks is Williams de enige popster wiens charisma moeiteloos de laatste rijen van een stadion bereikt. Robbies optredens op Knebworth in 2003 zijn de grootste in de Britse geschiedenis, en werden ook door de critici met superlatieven overladen.

Tom Jones, die met de zanger samen 'Are You Gonna Go My Way?' heeft opgenomen, herkent veel van zichzelf in Robbie Williams. "Het is iemand die pas tot leven komt wanneer hij op het podium staat en de confrontatie met een publiek kan aangaan. Hij is een geboren entertainer."

Hij schrikt ook niet terug voor een stunt meer of minder. De vorige tournee begon met Robbie Williams die ondersteboven bengelend aan een touw in de nok van het podium hing. De keer daarvoor kwam letterlijk het hele podium naar beneden. Een van zijn vorige tournees noemde hij - met veel zelfspot en zelfkennis - The Ego Has Landed. En tijdens concerten schrikt hij er niet voor terug om vrouwelijke fans op het podium te trekken, hen te betasten en intussen nog een tong te draaien. Williams is kortom de man die jongens willen zijn en die meisjes willen hebben. En in Robbies wereld valt niemand uit de boot. "De meeste homopopsterren doen alsof ze hetero zijn. Ik wil de eerste heterozanger worden die beweert dat hij alleen op jongens valt."

Robbie Williams staat dinsdag en woensdag in het Koning Boudewijnstadion. Orson en Basement Jaxx verzorgen het voorprogramma. Er zijn te elfder ure voor elke datum nog negenhonderd tickets in roulatie gebracht, die tot nog toe geblokkeerd waren. Ze zijn enkel te bestellen via www.goformusic.be. Er worden maar vier tickets per aanvraag verkocht.

Robbie komt pas tot leven wanneer hij op het podium staat en de confrontatie met een publiek kan aangaan. Hij is een geboren entertainer

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234