Zondag 09/05/2021

RILLEN EN KRIMPEN

'Jij met je noords bloed", zegt Marc terwijl hij me hoofdschuddend met zijn lichtblauwe ogen aankijkt, "jij zou nog op de zon gaan wonen". Er staan zweetdruppeltjes op zijn bovenlip. "Daar gaan we weer", zegt Terry. Ze blaast enkele vochtige krulletjes van haar voorhoofd weg. Ze heeft gelijk. Het is al de hele zomer elke woensdagavond om zes uur hetzelfde liedje. Van iedereen in de Spaanse les ben ik steevast de enige die klaagt dat het veel te koud is in het klaslokaal. Voor mijn zes medestudenten en onze lerares Teresa, de laatste nochtans geboren en getogen in Havana, kan de airco niet hard genoeg staan. Lag het aan mij, dan zou ik het ding bij het binnenkomen onmiddellijk afzetten en de ramen wagenwijd opengooien. Zie me hier zitten. Buiten is het 30 graden en ik heb een trui en sokken aan. Ik snap niet hoe de anderen erin slagen om zich blootsarms en blootsvoets drie uren aan een stuk te concentreren. Aan hun speklaag kan het niet liggen. De stereotiepen over Amerikanen ten spijt is geen van de studenten mollig, laat staan dik. Het is 17 graden in het klas-lokaal. Diana, het blonde meisje vol sproetjes dat naast me zit, krijgt ondanks haar mini-rokje en T-shirtje de hele avond geen kippenvel. Het is een van de vele mysteries in dit land dat ik nooit zal doorgronden.

Om negen uur klapt professor Teresa haar boek dicht. De les is afgelopen. Op straat omwikkelt de warmte me als een behaaglijke deken. Mijn taxichauffeur is Haïtiaans. "Vind u het goed als ik het raam openzet?" vraag ik in het Frans. Hij kijkt me verrast aan over zijn schouder. "Gaat uw gang", zegt hij. "U bent de eerste die dit vraagt vandaag." Meteen opent hij zelf ook zijn raampje en hangt zijn elleboog nonchalent naar buiten. We cruisen in het donker langs de East River. "Quelle belle soirée", zegt hij. Ik heb op slag een boon voor hem. We zwenken af naar Second Avenue. De cafés en restaurants zitten vol. Alle winkels zijn open. Op de voetpaden paradeert het volk in alle mogelijk maten, kleuren en kleren. Het is halftien. In schoonheidssalon Pastel is een rij voorovergebogen Aziatische meisjes nog volop New Yorkse teen- en vingernagels aan het knippen, vijlen, boenen en lakken. Morgen, donderdag, schiet het uitgangsleven weer in volle gang. Nagels lakken hoort bij de voorbereidende werkzaamheden.

"Zet me hier maar af", zeg ik tegen de taxichauffeur als we de 18de straat naderen. Ik moet in het gebouw op de hoek een pakje afgeven. Mijn plichten voor vandaag zijn daarmee vervuld. Ik heb een avondwandeling verdiend. De lucht is lekker zwoel. Voor mijn part zou elke dag zo mogen eindigen. De zomer is al voor twee derde voorbij en ik begin er nu pas goed in te komen. Ik kijk niet ontevreden naar mijn spiegelbeeld in een winkelraam. Altijd aan de late kant wat mode betreft, heb ik gisteren mijn eerste zomerkleren van het jaar gekocht. Voor ik iets koop, kijk ik graag uitgebreid naar wat het New Yorkse voetvolk elk seizoen draagbaar verklaart. Als ik eindelijk mijn conclusies heb getrokken, ben ik soms grandioos te laat maar gisteren had ik geluk. De onverkochte zomerkleren waren door de herfstcollecties wel al naar een uithoek van de winkel verdrongen maar ze lagen er toch nog. Voor één keer vond ik wat ik zocht. Zoals de cargo-pants en het geribbelde witte T-shirt dat ik nu draag. Het is sublieme straatkledij voor in een grootstad waar alles altijd overdreven proporties aanneemt. In de ruime broekzakken kan ik de essentiële dingen kwijt zonder met een tas of rugzak te moeten zeulen. Dankzij een systeem van lintjes en knoopjes die opgerolde broekspijpen mooi op hun plaats houden, is de broek voorzien op fietsen en waden door overstroomde of smerige stadsstraten. Ik voel me als een stadsguerrillera met onbeperkt verlof.

Het scheelde nochtans niet veel of het ongeduld dat mij in winkels overvalt had me gisteren weer zonder aankoop naar huis gejaagd. Ik had net met een diepe zucht een armvol kleren op de tafel van de mevrouw in de paskamer gedeponeerd. "Het is alweer zo lang geleden dat ik kleren heb gekocht dat ik vergeten was dat 'medium' te groot is voor mij", zei ik gefrustreerd. "Ik help u wel even", zei de vrouw. Wat later reikte ze me een stapel kleren aan die twee keer zo hoog was. "Ik heb ze voor alle zekerheid ook in 'extra-small' genomen", legde ze uit. Ik schoot in een lach. Toen ik in 1980 in New York kwam wonen, was ik nog een gezonde medium-vrouw. Zo'n tien jaar geleden begon ik zienderogen af te vallen, toch volgens de Amerikaanse kledingfabrikanten. Hoewel de weegschaal geen verandering toonde, viel ik steeds meer in de kleine maten. Ik was een 'small' geworden. Als ik intussen tien kilo bijgekomen was, zou ik nog steeds een fiere 'medium' zijn. Zo gaat dat in dit feel good-land. De bewoners worden steeds dikker maar er wordt hen wijsgemaakt dat er niets aan de hand is. Want waarom de klant ontmoedigen over zijn uiterlijk? Een contente klant koopt meer. Vandaar dat mijn maat intussen tot 'extra-small' is gekrompen. De winkeldame van de Gap had het goed bekeken.

Voor de eerste keer in mijn leven loop ik nu door de East Village in een perfect passend T-shirt met een etiket waar 'x-sm/p' opstaat. De p staat voor 'petite', een woord dat ik altijd heb geassocieerd met elegante Parisiennes en beeldschone Aziatische popjes. Ik 'petite'? Ik betrap mezelf erop dat ik "I feel good, tadadada" loop te zingen. Dat zal wel niet alleen aan de zwoele zomeravond liggen.

De Amerikanen worden steeds dikker maar er wordt hen wijsgemaakt dat er niets aan de hand is. Kledingfabrikanten passen gewoon hun maten aan: wat vroeger een M was, is nu een S

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234