Dinsdag 30/11/2021

Ridicule dansjes van worstelende aapjes

De voorstelling bulkt van de visuele vondstjes; de minste spanningsboog of samenhang ontbreekt echter volstrekt

l Charlotte Vanden Eynde met Beginnings/Endings H

Jeroen Versteele

Artiesten die melden via hun kunst essentiële, 'authentieke' kenmerken van de menselijkheid bloot te willen leggen, balanceren wel eens vervaarlijk op de dunne grens tussen ambitie en overmoed. Dans leent zich bij uitstek voor kunstenaars die hengelen naar 'pure lichamelijkheid', een 'verdiept lichaamsbewustzijn', 'organische structuren' of 'primitieve bewegingen'. Allemaal termen uit de aankondiging die choreografe Charlotte Vanden Eynde schreef voor haar eerste groepschoreografie Beginnings/Endings. "Er stroomt niet enkel bloed maar ook emotie door onze aderen", beweert ze daarin ook. "Als je het lichaam zijn gang laat gaan vertelt het altijd iets."

Dat soort etherische onzin werkt misschien op bezinningsweekends, maar is problematisch als inspiratie voor een dansvoorstelling, zo blijkt uit Beginnings/Endings. Vanden Eynde, die in de films Meisje (van Dorothée van den Berghe) en Van Den Heiligen Drien (van Karen Vanderborght) bewijst een uitstekende actrice te zijn, speelde aanvankelijk met de idee om allerlei begin- en eindsituaties van een choreografie te ensceneren, een concept waar de titel nog altijd naar verwijst. Uiteindelijk werkte ze vooral verder op een thema dat haar al een hele tijd begeestert: de motorische ontwikkeling van kleine kinderen.

De voorstelling begint verrassend, met een lichtflits en zes knielende lichamen die gedurende een fractie van een seconde zichtbaar worden en zich op je netvlies branden. Tijdens de duistere minuten die volgen, slaken de dansers orgastische kreetjes. Of zijn het de geluiden van een bevallende vrouw, of van baby's? In de oplichtende spots tonen de dansers zich als wel erg opgeschoten peuters, in wit ondergoed en vol schokkende, krauwelende bewegingen. Ze hossen wat rond, trekken samen in roerloze foetushoudingen, plooien weer open als hongerige, blinde diertjes, waggelen rond op handen en voeten.

Op zich een aardige uitgangssituatie, maar de opeenvolging van scènetjes wordt al snel een saaie bedoening. Je krijgt het raden naar de beweegredenen van deze wezens, die nu eens transformeren tot worstelende aapjes of verliefde koppeltjes, dan weer ridicule dansjes doen op popmuziek van Daan. Waarom de dansers zo nodig met zijn zessen moeten zijn, wordt nooit duidelijk. Evenmin lijkt er een reden te zijn voor de regelmatige wisselingen van het lichtplan, of voor de tientallen ventilatoren aan de rand van het speelvlak, die plots beginnen te draaien. En waarom zweven die zeepbellen op het einde van het stuk toch uit het plafond?

De voorstelling bulkt van de visuele vondstjes, maar de minste spanningsboog of samenhang ontbreekt volstrekt. Nooit krijg je de indruk dat iemand je iets wil vertellen. En dat is zeer vreemd in een voorstelling waarin zowat alle dansers zelf ook choreografen zijn (onder andere Nada Gambier, Carlos Pez Gonzalez en Etienne Guilloteau dansen mee). Jammer dat al dat creatieve vernuft niet kon vermijden dat dit zo'n steriele vertoning is geworden.

WAAR EN WANNEER 13 mei in het Kaaitheater. De komende maanden op tournee door België en Nederland. Info: www.kwaadbloed.com

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234