Zaterdag 21/09/2019

Interview

Ricky Gervais: "In elk van ons zit een Trump én een David Brent"

Ricky Gervais op de première van 'David Brent: Life on the Road' in Londen. Beeld Dave J Hogan/Getty Images

David Brent, die narcistische kantoorpik uit The Office, herleeft als wannabe rockster. Met een film en een plaat krijgt de meest hilarische antiheld oneervol eerherstel, na zijn smadelijke afgang van vijftien jaar geleden. Tenenkrullen maar!

Het allereerste wat we horen, wanneer we Ricky Gervais languit zien hangen in de zetel: die maniakale, kakelende lach van hem. Een lach die een andere kerel knettergek zou doen klinken. Maar bij de Britse komiek is het zowat een handelsmerk geworden. Zelfs na zijn eigen grappen stijgt voortdurend een geluid op dat kraaien weleens uitstoten over de akkers.

Klinkt akelig? Vreemd genoeg niet. Tijdens het gesprek schieten ook Andy Burrows (ex-Razorlight en medesongschrijver van de plaat; GVA) en wij elke keer mee in de lach. Zo aanstekelijk is zijn enthousiasme, dat er ook op de set van The Office en Extras voor zorgde dat professionele acteurs door de mand vielen. Tijdens de opnames garandeerden de fameuze fourires van Gervais dat scènes eindeloos herhaald moesten worden.

Hij doet ook denken aan de hysterische lach van David Brent, het hoofdpersonage uit The Office (2001-2003), een mockumentary over de dagelijkse beslommeringen op een duf Brits kantoor. In die comedyserie werd ook de kiem gelegd voor de plaat Life on the Road, die net is verschenen, en de vervolgfilm Life on the Road die op Netflix uitgezonden zal worden. In een aflevering van de oorspronkelijke serie op BBC 2 zie je Brent namelijk een gitaar vastnemen, in de hoop dat de BBC-ploeg die hem volgt, het pad naar succes mee zou kunnen helpen uitstippelen.

We stellen Gervais in Londen voor om het interview met hem ook in de gedaante van David Brent te doen, maar dat is de acteur en schrijver net iets te meta. Uiteindelijk geeft hij ons toch onbedoeld onze zin. Het is soms onduidelijk waar Brent begint en Gervais eindigt. Af en toe neemt hij zelfs onbewust een archetypische pose of tic aan, wanneer hij over zijn antiheld spreekt.

"Ik kan daar niets meer aan doen", verontschuldigt hij zich als we hem erop wijzen. "Op de een of andere manier kruip ik moeiteloos in zijn huid wanneer ik over hem spreek. Mijn vrouw kan er soms echt niet meer tegen. Sowieso had ze een hekel aan David Brent: ze wilde me zelfs nauwelijks aankijken wanneer ik dat ringbaardje van hem liet groeien voor de opnames."

Toch wil Gervais juist dat je sympathiseert met Brent. "Hij komt over als een kwal, die geilt op aandacht en roem. Maar eigenlijk is hij gewoon een zielepoot van 55, die iets wil maken van zijn leven, en te blind is om te zien dat hij alles fout doet. Zo iemand kun je toch niet haten?

"Voor deze vervolgfilm denkt Brent bijvoorbeeld oprecht dat een tv-ploeg hem komt filmen omwille van zijn groep Foregone Conclusion. Hij gelooft dat ze een soort van documentaire zullen maken, zoals Martin Scorsese deed over The Rolling Stones. (lacht) Weet hij veel dat hun insteek is: 'Wat zou er nog geworden zijn van...?' Met het oog op succes heeft Brent helaas al zijn geld in een tour gestoken, en moet hij uiteindelijk een beroep doen op al zijn fondsen en spaarrekeningen omdat er zo weinig tickets verkocht werden dat hij zijn bandleden niet kan betalen. Die groepsleden blijken tot overmaat van ramp een bloedhekel te hebben aan hun broodheer. Kortom: er is niets veranderd sinds The Office."

En tegelijk is alles veranderd. Vijftien jaar later werkt Brent nog steeds in een kantoor, maar dat is niet meer hetzelfde. Ook schrijver Stephen Merchant, die samen met Gervais aan de basis lag van The Office, dat in zo'n tachtig landen werd uitgezonden en tien jaar geleden zelfs een Amerikaanse versie kreeg, is niet meer aan boord.

En ook van de oorspronkelijke cast blijft niemand over in de film. "Noem Life on the Road wat je wilt, maar noem het vooral géén sequel", zegt Gervais dan ook opvallend ernstig. "Daar waakte ik van meet af aan heel streng over. Het zou krankzinnig zijn om met dezelfde acteurs te werken. Zou je nog naar Martin (Freeman, Tim Canterbury in de serie; GVA) kunnen kijken zonder hem als Dr. Watson van Sherlock te zien of als die dwerg uit The Hobbit? Goed, ik speelde sinds The Office zelf ook andere rollen, maar de verhaallijn zou ongeloofwaardig zijn met alle vroegere acteurs. Denk jij dat iemand vijftien jaar lang in hetzelfde muffe kantoor in een slaperig bedrijvenpark in Slough zou werken? Tuurlijk niet."

Obsceen

Om die reden wordt Brent nu geportretteerd als een vertegenwoordiger van huishoudproducten. Daarnaast is hij nog steeds een wannabe rockster, die vruchteloos wacht op zijn doorbraak. Een nieuwe filmploeg kan die droom versnellen, hoopt hij. "Maar de tijden zijn veranderd", zegt Gervais. "Ook de stijl en beeldtaal van de documentaire is dus aangepast. Er hing een bitterzoete, lichtjes wrede sfeer over The Office. Eigenlijk waren de beelden al bij al vrij onschuldig. Als je ziet hoe gewone mensen vandaag afgeschilderd worden in reality tv, lijkt het alsof de ploeg van de BBC en zijn collega's David Brent indertijd een lol hebben gedaan. Vandaag wordt het spel veel harder gespeeld, en willen ze je zien kraken voor de camera.

"Op Brents nieuwe werk blijken de andere werknemers trouwens ook agressiever: hij wordt omringd door agressieve zakenlui die hem open en bloot pesten. Hij is een dinosaurus in die wereld. Alleen heeft hij dat niet helemaal door, en drijft zijn zucht naar roem hem alweer naar de ondergang. Eigenlijk is het verhaal best wel obsceen geworden."

We bekennen hem dat we de plaat ook best obsceen vinden. Tijdens een etentje legden we de songs op in het bijzijn van enkele onwetende vrienden. Pas na een paar songs kregen de aandachtige luisteraars aan tafel een vermoeden dat er stront aan de knikker hing.

Alweer volgt die kakelende lach van Gervais. "Hadden ze het pas door bij 'Native American' (met de zin 'They called you savages, called you bad / But the scalping thing was only when you got real mad'; GVA)? Dat is geweldig. Het is ook helemaal geen comedy-album. Je moet het gevoel krijgen dat David Brent oprecht zijn best heeft gedaan om een plaat op te nemen die hem beroemd zal maken. De songs mochten dus onder geen beding slecht klinken."

Het beste uit Coldplay

Burrows, die tot dan stil is gebleven tijdens het gesprek, roert zich plots: "Weet je, ik was soms geënerveerd, omdat de songs te goéd klonken om ze te verknallen met domme teksten. Chris Martin van Coldplay was zich daar trouwens ook van bewust. Ricky en hij schreven 'Electricity' samen, omdat de megalomane David Brent natuurlijk ook een echte stadionsong aan zijn repertoire wilde toevoegen. Achteraf keek Chris met een pijnlijke blik naar Ricky, en zei: 'Godverdomme toch. Als ik het bedoel als grap, klinken Coldplay-songs eigenlijk veel beter.'"

Alweer kan Gervais zijn pret niet op. Schaterlachend hikt hij: "Ik heb gewoon het beste in die jongen naar boven gehaald. Het is toch zo'n lieve schat." Dan serieuzer: "Halfhartig over de songs doen, vond ik sowieso niet kunnen. Het grappigste aan Spinal Tap is toch ook hoe overtuigd die kerels spelen? Alleen de lyrics moeten je tenen doen krullen. Brent neemt het op voor gehandicapten, zwarten, zigeuners en arme kinderen in Afrika op deze plaat. En toch komt hij er elke keer als een geborneerde lul uit.

"Zeker als je het achtergrondverhaal kent: David Brent is een zielige sukkel van 55, die een aantal zinnen van zijn grote muzikale helden heeft gejat. Je weet gewoon dat hij waarschijnlijk nooit een voet in Memphis heeft gezet, of is gaan cruisen met een fles Jack Daniels aan zijn lippen. Hij trekt zich op aan Bruce Springsteen, Bob Geldof en Cat Stevens. Maar hij is net zoveel The Boss als de arme drommels, die je weleens ziet opduiken in talentenshows. Wanneer je naar deze plaat luistert, moet je onvermijdelijk denken aan de 'made popstars' die elk land wel kent: het equivalent van Paul Potts en Susan Boyle."

Ondertussen is de grap wel ingehaald door de realiteit. In het echte leven speelt Foregone Conclusion helemaal niet voor lege achterafzaaltjes, maar verkoopt Ricky Gervais als David Brent écht zalen uit. "Ik zie het nog grootser", vertrouwt hij ons toe. "Ik zou best op wereldtour willen gaan als David Brent. Maar dat kan natuurlijk niet zolang Brent een kneusje blijft, zonder een rooie duit. Zou het niet hilarisch zijn wanneer ik een song als 'Life on the Road' aan Mitsubishi of Audi kan slijten voor 100.000 pond? Of hoeveel kregen die onehitwonders achter die Levi's-reclames nu ook alweer? Ik wil dat bedrag! En daarna moet een of andere dj die songs in een remix gieten. Ch-ching!"

Gervais steekt een pak denkbeeldige poen in zijn broekzak, en kijkt er alweer zo irritant zelfvoldaan bij als zijn filmpersonage. We kunnen onze lach niet onderdrukken, wat Gervais op zijn beurt weer in een lachstuip doet schieten.

Stiekem hopen op Trump

"David Brent blijft mijn favoriete eikel, echt waar", zegt hij. "Hij is in mijn ogen het ultieme komische personage, omdat hij op het eind van de dag ook iets immens tragisch heeft. Je wordt als kijker verscheurd door weerzin, spot én medelijden. Eigenlijk lijkt hij zelfs een beetje op Donald Trump. Beiden deugen niet, maar willen je zo graag doen geloven dat ze goede mensen zijn. Die eigenschap schuilt trouwens in ons allemaal: zelfs als we iets slechts doen, willen we dat je ons vergeeft.

"Dat gezegd zijnde: ik zie nog altijd een grote komische waarde in de presidentscampagne van Trump, zelfs al mag je dat eigenlijk niet denken als mens. (lacht) Eigenlijk wil ik hem voor zijn arrogante muil slaan, maar als comedian hoop ik stiekem dat de Amerikanen hem als volgende president kiezen. Never a dull moment!"

Het album Life on the Road is verschenen bij Caroline. De gelijknamige film verschijnt in 2017 op Netflix.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234