Zaterdag 26/09/2020

Albumrecensie

'Revival' van Eminem: Wil de échte Slim Shady alsjeblieft weer opstaan?

Beeld Brian Kelly

Zaten we te wachten op een nieuwe plaat van Eminem? Nou, niet echt. Tenzij het ding écht briljant is en de hiphop een bolwassing geeft? Euh... laat maar.

Wacht even, rapt Eminem nu écht “I'm lookin' at your tight rear like a sightseer / Your booty is heavy duty, like diarrhea” in ‘Remind Me’, op een sample van ‘I Love Rock-‘n-Roll’ van Joan Jett? Yup. Goed, tact en goede manieren waren altijd al ver te zoeken in een Eminemtekst, maar – dude! – wie wil hij eigenlijk bereiken met die onzin? Incontinente kleuters? Fans van nursing? Bukkake-afficionado’s?

Op Revival, Ems negende album, wisselt de Amerikaanse superster-rapper bovenstaand type infantiliteiten af met de razende, impressionante woordenstroom die hem ooit een plekje op het hoogste hiphopschavotje bezorgde. Zeker, hij slalomt nog steeds als geen ander van tongbreker naar tongbreker, switcht van de ene opzienbarende cadans naar de andere en rekt zijn vocabulaire bij momenten daar “where no rapper has gone before”. 

Donald Trump

Neem het geweldige ‘Offended’ waar Em het met een simpele, uitgebeende hiphopgroove en een fijngeknipte jazzsample moet doen. “You claim if you get knocked by the cops / You'll give 'em not even a statement / Walk in the arraignment, shoot the bailiff / Karate kick the plaintiff / Gotti with the stainless”. Jawel, als hij écht moeite doet, blijft hij een goeie in het vloeien, zoals ze dat bij Osdorp Posse ooit stelden. Jammer genoeg zijn die briljante momenten erg schaars op Revival.

Dat Eminem tegenwoordig iets te opzichtig loopt te koketteren met zijn haat voor Donald Trump willen we nog door de vingers zien. Omdat het voorspelbaar is en omdat wij ons niet druk maken om zo’n voor de hand liggende tics. En omdat de rapper sporadisch goeie rhymes uit zijn wrok puurt. Die nog eens behoorlijk geinig zijn, bovendien: “That's an awfully hot coffee pot / Should I drop it on Donald Trump? Probably not / But that's all I got 'til I come up with a solid plot”, spuugde hij in ‘The Storm’, een recente track die hij op de BET-Awards bracht maar die jammer genoeg niet op de nieuwe plaat staat. 

Zijn twijfelachtige tackelen van white privilege doet dan weer erg knullig aan. In ‘Untouchable’ kruipt hij zowel in de huid van een blanke flik als een zwarte burger maar komt niet verder dan slaapverwekkende veralgemeningen. “Sendin' white cops in the black neighborhoods / Who ain't acclimated to 'em, like that's the way to do it / Who seen some fuckin' videos of rappers waving guns / And know nobody black so they act afraid of us / And that's racism, the fear that a black face gives 'em / A subconscious racist”. Wat is dit? Een aflevering van Karrewiet op Ketnet?

Tipsy bomma

Revival beklemtoont bovenal dat Eminem op z’n best is als hij de glitter en de glamour uit zijn universum houdt. Venijnige, met kale beats en morsige bassen dooraderde nummers als ‘Chloraseptic’ en ‘Believe’ blijken een ideale biotoop voor Em. Hij raast er en rolt er, snauwt, blaast, prikkelt, dissecteert en keert er het boeltje ondersteboven. Probleempje: bijna de helft van deze plaat speelt op veilig en wordt verziekt door mainstreampopsterren die braaf hun rolletje spelen en nérgens boven zichzelf uitstijgen, laat staan dat ze de song dienen. 

Wat doet Ed Sheeran in vredesnaam in ‘River’, buiten onze spijsvertering overhoop gooien? Ideetje van het marketingteam van platenfirma Interscope misschien? De protserige kliederboel die P!nk van ‘Need Me’ maakt, is niet om over naar huis te schrijven. Kehlani (anders wel een goeie r&b-zangeres) doet ronduit generisch aan in ‘Nowhere Fast’. De functie van Skylar Grey in ‘Tragic Endings’? De migraineverwekkende woede-aanval van Eminem counteren met fluwelen, radiovriendelijke vrouwelijkheid. ‘Walk on Water’, de hit waarin Beyoncé stroop om uw trommelvliezen smeert? Ideaal voor op een kerstfeestje na vijf glazen glühwijn, wanneer uw tipsy bomma zich koste wat kost aan een walsje met haar kleinkind door de woonkamer wil wagen. Dolletjes, maar vanaf 1 januari 2018 verklaren wij die song voor dood.

Please stand up!

Oh ja, Ems producers (waaronder Rick Rubin, zowaar) stouwen de songs nu en dan vol anachronistisch aandoende rockgitaren en lompe stadiondrums. Zulks werkte misschien in 1986 (‘Walk This Way’, iemand?) of in 1999 (toen we het allemaal voor de ‘Nookie’ deden) maar anno vandaag moeten we er alleen maar meewarig om grinniken. En bij janken. In tijden waar Kendrick Lamar en Vince Staples de toekomst van de hiphop mee vorm geven, doen voorgenoemde vormkeuzes ronduit tragisch aan.

Nog één ding, vooraleer wij de nieuwe Brockhampton door de stereo jagen: waar is Slim Shady? Waarom heeft Eminem dat vermakelijke alter ego overboord gegooid? Zijn beste tracks profiteerden immers altijd van het huwelijk tussen intelligente kritiek en dolkomische fratsen. Sinds zijn heropstanding in 2009 lijkt het alsof Em alleen nog maar boos kan zijn. Dat steekt. Dat doet eendimensionaal aan. Het is vermoeiend en vervelend.
“Will the real Slim Shady please stand up?”, smeekten wij halverwege Revival. Tja, Em?

Eminem - RevivalBeeld RV

Revival is nu uit.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234