Dinsdag 28/09/2021

Retropop met hypnotisch karakter

Ouderwetse modernisten versus moderne traditionalisten

Broadcast

The Noise Made by People Warp/PIAS.

NeVeN

Bruxelogic Exit.recor.

The Dirty Three

Whatever You Love, You Are You Are, Bella Union/PIAS.

Lauren Hoffman

From the Blue House Free Union/PIAS.

Josh Rouse

Home Slow River/Munich.

Wie beweerde ook weer dat pop een spontaan medium is? Broadcast, uit het Britse Birmingham, lijkt vastbesloten het tegendeel te bewijzen. De groep, die halverwege de jaren negentig al op diverse labels singles uitbracht, deed er immers drie jaar over om haar debuut-cd in te blikken. Producers kwamen en gingen, terwijl het geluid van het gezelschap soms meer transformaties onderging dan gezond of wenselijk was. Voor Broadcast door het baanbrekende Warp-label werd ingelijfd, vertoonde het een zekere verwantschap met elektronisch gestuurde bands zoals Pram en Plone. Op The Noise Made by People is zijn enigmatische muziek er echter beduidend veelkleuriger op geworden, al zit er nog steeds een retrotintje aan. Zo put Broadcast uit de filmsoundtracks van John Barry en Ennio Morricone, Phil Spector-producties van girl groups uit de jaren zestig en torch ballads uit de jaren vijftig, maar net zo goed toeven zijn nummers in psychedelische en jazz noir-sferen of wordt er met walstempo's gestoeid.

Een track waarop al die invloeden samenvloeien is 'Papercuts'. Voeg daarbij het tegelijk koele en kwetsbare stemgeluid van zangeres Trish Keenan en je krijgt een plaat die ook raakpunten vertoont met, pakweg, Portishead, Morcheeba, Archive en Mono. De songs van Broadcast hebben niet zelden een hypnotisch karakter: 'Unchanging Window' of 'Echo's Answer' lenen zich bijvoorbeeld uitstekend tot introspectieve mijmeringen. 'Come On Let's Go' klinkt vrij luchtig en poppy, terwijl 'Until Then' dan weer de bevreemdende kant van Broadcast belicht.The Noise Made by People is een cd waar je niet gauw op uitgeluisterd raakt: de muziek klinkt nergens overladen, maar over ieder detail is nagedacht. Op 26 april te zien in de Brusselse Botanique. NeVeN, het Brusselse 'triptechno'-collectief onder leiding van Peter Clasen, is met Bruxelogic inmiddels aan zijn vijfde langspeler toe en maakt nog altijd dansbare elektronische muziek waarin onweerstaanbare beats, knotsgekke stemmetjes en vindingrijke samples centraal staan. De bezetting van NeVeN is altijd nogal flexibel geweest: live staat de groep soms met tien man op het podium. Haar nieuwe cd, waarop ook rapper Melkizedek weer opduikt, maakte ze echter als kwartet, aangevuld met enkele gasten, onder wie de van El Fish bekende contrabassist Jan Ieven. Het gezelschap goochelt lustig met flarden triphop, dub, techno en trance en klutst geprogrammeerde instrumenten en trompet, percussie of harmonica nonchalant door elkaar. Het resultaat laat geen dansspier onberoerd.

Het dissonante geschraap van violist Warren Ellis zorgde in het verleden al voor zoveel spektakel in de bands van Robert Forster en wijlen David McComb dat zelfs Nick Cave er niet onverschillig voor kon blijven. De ronduit bezeten Ellis houdt er met The Dirty Three echter ook een eigen groep op na. Dit trio uit het Australische Melbourne maakt uitsluitend instrumentale muziek en doet dat bovendien in een weinig orthodoxe bezetting (viool, gitaar en drums). De zes composities op Whatever You Love, You Are getuigen van een grote emotionele zeggingskracht, al moeten de forse uithalen het dit keer toch afleggen tegen de melancholische passages. Het materiaal uit deze vijfde plaat van The Dirty Three ligt in het verlengde van de vorige en biedt dus weinig verrassingen meer. Maar de alertheid waarmee de muzikanten op elkaar reageren dwingt nog altijd respect en bewondering af.

Toen drie jaar geleden het debuut van Lauren Hoffman verscheen, waren we geen beetje onder de indruk: dit negentienjarige meisje bewandelde een weg die eerder al door Juliana Hatfield en Liz Phair was uitgestippeld, maar schreef liedjes die duidelijk van een eigen persoonlijkheid getuigden. Hoffman groeide op in een hippiemilieu, maakte deel uit van het meisjestrio September 67 en werd in het koffiehuizencircuit ontdekt door David Lowery van Cracker, de man die ook Sparklehorse een duwtje in de juiste richting gaf. Megiddo werd opgepikt door Virgin, een platenmaatschappij die toen naarstig op zoek was naar een eigen Alanis Morissette, maar de romance bleek geen lang leven beschoren: de zangeres liet zich niet kneden en richtte prompt haar eigen label op. Daar verschijnt nu From the Blue House, een cd waarop Lauren Hoffman zo te horen haar definitieve vorm heeft gevonden.

De liedjes klinken nog speelser en natuurlijker dan op haar eersteling: luister maar naar frivole lovesongs als 'Rare New Disease', 'The Addict' of het jazzy 'Whoever You Are'. In de huppelende banjodeun 'Sugarpie' manifesteert Hoffman zich als een vrijgevochten vrouw, die in 'Magic Stick' een macho would be-minnaar op zijn nummer zet. 'Song for a Boy' is een zoveelste ode aan de verdronken Jeff Buckley en het schitterende 'Look like Shit' handelt over de relatie muziekfan-idool. De begeleiding is sober en spaarzaam gehouden, maar de muzikanten, onder wie Jon Brion (zie: Fiona Apple, Aimee Mann) en Johnny Hott (House of Freaks, Gutterball), leggen mooie accenten die altijd ten dienste staan van de songs. Een dame die u beslist nader moet leren kennen.

Als we zijn recente samenwerking met Kurt 'Lambchop' Wagner onder de naam Chester even niet meetellen, is Home, na het alom bewierookte Dressed Up like Nebraska, de tweede cd van Josh Rouse. De in Nashville aangespoelde singer-songwriter beheerst zijn ambacht tot in de puntjes en schrijft mooi uitgebalanceerde folkrockliedjes die zowel van diepgang als van heldere inzichten getuigen. Rouse heeft al zijn hele leven rondgezworven, wat wellicht de rusteloosheid in zijn muziek verklaart, maar zijn soms wat mistroostige melodieën ('In Between', 'Direction') zijn puur als kristal. Stem en gitaar vormen de kern, waar occasioneel strijkers en blazers omheen worden gewikkeld. En zo bewijst Josh Rouse dat een klassieke snit lang niet amodieus hoeft te ogen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234