Zondag 17/01/2021

Reportage

De symboliek van de nieuwjaarsrecepties van CVP en VLD

Als je wint, heb je vrienden, en zeker op recepties

Ook dit jaar werd er op de nieuwjaarsrecepties van VLD en CVP naast een politieke ook een andere strijd uitgevochten: welke van de twee zelfverklaarde volkspartijen zou het meeste volk over de vloer krijgen? Eigenlijk was Stefaan De Clerck al verloren toen hij besloot om toch nog maar eens uit te wijken naar het pompeuze Concert Noble. 'Als we hier volgend jaar staan, dan zal de vernieuwing mislukt zijn', besefte Yves Leterme. Symboliek kan soms belangrijk zijn.

Brussel

Eigen berichtgeving

Ruud Goossens

Voer eender welke journalist die min of meer vertrouwd is met de Wetstraat geblinddoekt naar de nieuwjaarsrecepties van VLD en CVP, verwijder vervolgens alle bekende gezichten uit de zaal en vraag hem waar hij zich bevindt. We durven erop wedden dat er zich geen enkele zal vergissen. Een vluchtige blik op de leeftijd van de aanwezigen (bij de CVP zijn ze een stuk ouder), de kleur van de stropdassen (bij de VLD zijn ze schreeuwiger), de kwaliteit van de catering (bij de liberalen mag het wat kosten) en de schoonheid van de vrouwen (bij de VLD zijn ze een stuk mooier, op CVP'ster Nahima Lanjri na, verzekert een eminent collega) maken elke uitschuiver onmogelijk.

Maar laat ons beginnen met de setting. Al jaren blaast de CVP aan het begin van het jaar verzamelen in het statige Concert Noble. Voorwaar een prachtige locatie, alleen leent ze zich met zijn hoge plafonds, indrukwekkende lusters en zijn metershoge portretten van Belgische notabelen tot metaforen die de partij in "2001, het jaar van de vernieuwing" (dixit Stefaan De Clerck) kan missen als kiespijn. Het feestzalencomplex, dat zijn naam dankt aan een in 1785 door Maria-Christina van Oostenrijk opgerichte sociëteit van nobelen, vertegenwoordigt standing, degelijkheid en klasse, maar ook vervlogenheid, afstandelijkheid en Belgique-à-papa. "Als we hier volgend jaar opnieuw staan, zal de vernieuwing mislukt zijn", concludeerde de nieuwe kamerfractieleider van de CVP, Yves Leterme, niet onterecht.

Neen, dan had de voorzitter van de VLD een betere keuze gemaakt. Omdat het partijhoofdkwartier van de Vlaamse liberalen in de Melsensstraat vorig jaar bijna uit zijn voegen barstte, sommeerden "Karel De Gucht en Mireille" (zo stond het op de uitnodiging, ja) de liberale achterban naar het Constant Van den Stock-stadion. Niet alleen een omgeving waarin paarse symboliek volledig tot zijn recht komt, maar ook een setting die sinds enkele maanden geassocieerd wordt met roemrijke overwinningen in de Champions' League, succesvolle infiltraties in vijandelijk gebied en creatieve hoogstandjes die het publiek in vervoering brengen. Een kniesoor bij het Aimé-Anderlecht van dezer dagen die nog durft te denken aan gecorrumpeerde scheidsrechters of over het paard getilde middenstanders, genre Van den Stock junior.

Bovendien slaagden de liberalen er ook deze keer in om het huis meer dan vol te krijgen. Een organisator die twee regeringsleiders en nog een rist ministers op de affiche kan zetten, hoeft geen kale plekken te vrezen. Dat macht aantrekt, mocht de VLD al voor de tweede keer op rij ervaren. Voor 13 juni 1999 was dat wel even anders, herinnerde ook Nic Vandemarliere, de woordvoerder van onderwijsminister Marleen Vanderpoorten, zich maandagavond maar al te goed. "Er is zelfs een tijd dat we ons gebouw in de Melsensstraat enkel vol kregen door oesters te serveren."

Ingetogenheid is nooit een VLD-fort geweest, ook deze keer niet. Je zou verwachten dat men in voetbalmiddens wel vertrouwd is met enig drankgeweld, maar op de liberale lampetterij was zelfs de Anderlecht-bar niet voorzien. Rond half negen, ongeveer 3,5 uur na de start van de receptie, zaten Verschuerens ondergeschikten door hun voorraad witte wijn heen en moest er iemand in de catacomben van het Van den Stock-stadion op zoek naar "nog een vat bier". Misschien verklaart het waarom een vertrouweling van premier Verhofstadt er geen graten in zag om de volgende oppositiekuur van de VLD "ergens rond 2030" te situeren. Macht maakt ook dronken.

Neen, dan ging het er bij de CVP stukken ascetischer aan toe. Een zaal die slechts voor de helft gevuld is, noopt dan ook tot enige bescheidenheid. Zeker omdat de christen-democratische kopstukken zich nog maar al te goed herinneren hoe het er enkele jaren geleden aan toeging. Toen de kabinetten in de omgeving van de Concert Noble, om de hoek van de Wetstraat, nog vol zaten met CVP-getrouwen, stond de achterban te drummen in de gang die toegang gaf tot de indrukwekkende balzalen. Nu niet meer en misschien beslisten De Clerck en co daarom dat er tijdens de speech van de voorzitter niet met de drank mocht rondgegaan worden. "Want er is ook niet zoveel nodig om afgeleid te worden, niet", was de welwillende verklaring van de serveuses. Ook met de bescheiden hapjes die slechts sporadisch de zaal werden rondgedragen, toonden de christen-democraten dat ze het goudhamsterprincipe niet ongenegen zijn.

VLD'er Nic Vandemarliere: 'Ach, vroeger kregen wij de Melsensstraat ook enkel vol door oesters te serveren'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234