Dinsdag 06/12/2022

reportage u De Nacht van de Fantastische Film is altijd een beetje huilen naar de maan

De huilende wolven hebben meer weg van een losgelaten bende schoolkinderen, al dan niet van gevorderde leeftijd

Bij het ochtendgloren slapen zij

Horror, thriller en wat dies meer aan fantasierijke filmkronkels zij, het gedijt het beste bij een fikse volle maan. Eén keer per jaar in Brussel zelfs tot het krieken van de dag.

Brussel

Van onze verslaggever

Kris Jacobs

Kwart voor elf, vrijdagavond, de lobby van het auditorium in de winkelgalerij Passage 44 aan de Kruidtuin. Overal filmaffiches, rechts een uitstalkast met het betere obscure dvd-werk, links het domein waar maquilleurs je desgewenst omtoveren in een bloedzuigend creatuur van de nacht, of gewoon een bleek meisje met een gezicht vol grote blauwe stippen. Op de eerste verdieping, aan de zaal zelf, hangen grote cocons aan het plafond, als vlinderpoppen waar een alien van droomt. Het Brussels International Festival of Fantasy Film, Bifff voor de vrienden, is halverwege zijn 23ste editie. Tijd voor de traditionele Nacht, vier films, tot 's ochtends.

Om elf uur begint de stormloop naar de 900 plaatsen in de zaal. "Goeienavond!", klinkt het vanaf het podium. De aankondiger van dienst moet zich in de volgende twee minuten een weg schreeuwen door de decibels van het publiek. In twee talen kondigt hij de eerste film aan, Team America, van de makers van Saus Park - de man heeft een licht Frans accent. Verkoopargumenten voor de rest van het menu maken melding van 'rottend vlees' en 'liters hemoglobine'. Het zaallicht gaat uit, spots verlichten nog even onheilspellend de beelden die als behouders van duistere dromen aan de wanden de wacht optrekken en dan begint de film. Als een van de deuren open blijft, brult de halve zaal 'la porte!', waarop de andere even luidruchtig reageert: 'Ta gueule!' Wanneer, al is het maar even, een volle maan in beeld verschijnt, zit iedereen te huilen. Het regent de hele film puberaal commentaar. Zodra de lichten weer aanfloepen, bestaat de neerslag opnieuw uit papieren proppen en vliegertjes.

Nicola Paone (27) komt al voor de vierde of de vijfde keer naar de Nacht. Zijn vriend Geoffrey Segovia (18) staat erbij in vol ornaat: zijn gezicht is lijkwit met grote zwarte schaduwen. Hij draagt hals- en polsbanden beslagen met centimeterslange ijzeren pinnen. "De schmink heb ik hier laten doen, voor de rest loop ik altijd zo rond. Dit is nog maar mijn tweede Nacht. Maar vorig jaar was er meer ambiance. Er werd meer met papier gegooid, zulke dingen. Dit jaar krijg je veel sneller te horen dat je ermee moet ophouden."

Rumoerig is het festival altijd maar voor medeoprichtster Annie Bozzo wil dat inderdaad niet zeggen dat alles kan. "Vorig jaar ging het echt te ver en ben ik een keer het podium opgestapt. Het moet leuk blijven, dat wil ook zeggen dat je bijvoorbeeld je gasten respecteert. Ik herinner me hoe regisseur Stuart Gordon sinaasappels en allerlei rotzooi naar zijn hoofd geslingerd kreeg. Dat kan niet."

Niet dat dat zo vaak gebeurt of dat die gasten daar wakker van liggen, want ze blijven in groten getale komen. "Dit jaar heeft Paul Schrader ons zelfs gecontacteerd. Of hij zijn Exorcist-prequel hier mocht presenteren? David Cronenberg was jaren geleden al in Brussel met Videodrome. Peter Jackson van The Lord of the Rings was meer dan eens onze gast. Dario Argento voelt zich zelfs de peetvader van het festival."

Niet alleen de regisseurs zijn er kind aan huis, het festival is één grote familie. De vijf oprichters, onder wie Annies broer Freddy en de twee broers Delmote, zitten nog altijd in de organisatie. Evenzeer familie zijn de 100 abonnees, niet meer, die bij alle films binnen mogen. Hun badge is een ereteken in de zaal. Georges Boschloos is een filmfreak tout court en komt al 22 jaar. "Sinds veertien, vijftien jaar ben ik ook abonnee. In het begin was het echt een familiefeest, nu is het iets te groot geworden naar mijn smaak." Maar hij komt nog altijd. "Ik zie toch zo'n veertig, vijftig films in twee weken. Op dit festival heb ik nog niet zoveel goeie films gezien, maar dat verschilt van jaar tot jaar. En vaak is de tweede week beter."

Tussen al het rondvliegende papier springt Jean-Pierre Dupont in het oog, niet door zijn outfit, wel doordat hij duidelijk ouder is dan de doorsneebezoeker. "Ik ben zestig (toont zijn badge) en abonnee dus." Hij staat te praten met Bruno Mahaux, nauwelijks half zo oud als hij. Goede vrienden? "'t is te zeggen, eigenlijk zien we ons maar één keer per jaar, hier dus."

De huilende wolven hebben, als je hen één keer hebt leren strelen, meer weg van een losgelaten bende schoolkinderen, al dan niet van gevorderde leeftijd. Nicola en Geoffrey verzekeren ons alvast dat zij tot het ontbijt blijven. Tegen dan is het publiek al danig uitgedund, half slapend verspreid over de ondertussen vele lege stoelen. De hongerige overblijvers kunnen dan de lange tanden in de beloofde croissants zetten. De roede staakt het wild gehuil, volgend jaar is er weer een Nacht.

Het festival duurt nog tot zaterdag. Meer info: www.bifff.org.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234