Donderdag 27/02/2020

RENÉ VAN MUNSTER

Hij wil niet.

Toen ik een paar jaar geleden op de Nederlandse ambassade in Brussel was om mijn paspoort te laten vernieuwen, zei een medewerker me dat mijn drie zonen naast de Belgische ook de Nederlandse nationaliteit kunnen krijgen. Als ze zich voor hun achttiende verjaardag in het gezelschap van de ouders en een recente pasfoto bij hem melden, kunnen ze zich drie weken of later Nederlands staatsburger noemen.

Hoe meer Hollandse zielen, hoe meer vreugd.

Mijn oudste zoon wordt eind september 18, het is dus zo langzamerhand tijd om actie te ondernemen.

Maar hij wil dus niet.

Meneer heeft niks met windmolens, klompen of het poldermodel. Meneer zweert bij frieten, strips en de KLJ. Meneer supportert voor KRC Genk, niet voor PSV. Meneer is Belg en wil alleen Belg zijn. Aan zijn lijf geen polonaise.

Hem vriendelijk vragen om toch maar mee te gaan naar die ambassade, helpt niet. Aandringen nog minder.

Gidsland! Grootste haven van de wereld! Rembrandt! Hij schudt van nee. André Hazes! Een land zónder stakingen, maar mét Teletekst! Een meewarige glimlach.

Niks helpt.

Hij voelt ook weinig voor Feyenoord, de club waar ik al naartoe ging toen ik elf was. Elke twee weken mocht ik op zondagmiddag mee in een van de vier auto's die om klokslag halfeen vanuit café de Zwaan vertrokken naar de Kuip. Van Hanegem, Rinus Israel, Johan Boskamp. Feyenoord-Telstar, 1972, 2-0, 47.000 toeschouwers. Mijn eerste wedstrijd. Hand in hand, kameraden. Om halfzes waren we weer thuis.

Om hem toch maar over die Nederlandse streep te trekken, heb ik het laatst nog eens op een andere manier geprobeerd, door een beroep te doen op zijn voorliefde voor geraffineerde spitsen en dribbelkonten.

Het leek an offer you can't refuse: Robin van Persie. Wat een wereldvoetballer, wat een wereldgoal, die onvergetelijke 1-1 tegen Spanje op het WK van 2014. Misschien wel het mooiste doelpunt dat ik ooit heb gezien. De magistrale voorzet, het sierlijke zweven van Van Persie, de perfect getimede kopbal-lob, de aan de grond genagelde Casillas...

Maar meneer heeft niet zoveel met kunst. "Kijk, Hans Anders krijgt concurrentie", zei hij laatst, toen op tv een reclamespotje voorbijkwam voor Glasses, de tentoonstelling van Luc Tuymans.

En zo gaat de tijd voorbij en voelt meneer De Belg er steeds minder voor om ook meneer De Nederlander te worden.

Ach, misschien heeft hij wel gelijk. Die jongen groeit hier op, heeft nooit in Nederland gewoond. Plus: al die oude sentimenten, wat koop je er nog voor? Oranje is zo passé. Nederlands enige EK-titel ligt alweer 28 jaar achter ons. Wereldkampioen zijn we nooit geworden, ook al scheelde het drie keer weinig. Onze trainers zijn nergens meer welkom. Waar is de tijd dat vier (4!) landenteams op het WK een Nederlandse bondscoach hadden? In 2006 was het. Van Basten (Nederland), Hiddink (Australië), Advocaat (Rusland) en Beenhakker (Trinidad & Tobago). Louis van Gaal, de laatste der Mohikanen, werd twee weken geleden weggehoond bij Manchester United.

En Johan Cruijff is ook al dood.

Het Nederlands elftal anno 2016? Brandhout. Vorige week waren ze in Dublin sparringpartner van Ierland, wél EK-deelnemer. De Volkskrant-journalist Willem Vissers in zijn verslag: "Voetballen was het eigenlijk niet te noemen. Er stonden elf mannen in oranje op een veld van echt gras en ze deden maar wat. Ze verplaatsen een bal, meestal naar iemand van de tegenstander."

Misschien moet ik maar Belg worden, in plaats van hij Nederlander. Mijn sjaal heeft in elk geval al de goede kleuren.

René van Munster is chef eindredactie van de weekendbijlagen van De Morgen. Ook in zijn vrije tijd is hij Nederlander.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234