Dinsdag 09/08/2022

Rene pollesch in het kaaitheater

Ren� Pollesch: 'Theater kan pas echt politiek werken als je het klassieke representatietheater opblaast'

Agitprop op een zilverkitscherig podium

Brussel

Van onze medewerker

Afgelopen weekend werd in het Kaaitheater de 42-jarige Duitse regisseur René Pollesch in ons land geïntroduceerd. Pollesch is sinds 2001 artistiek leider van Prater, het tweede plateau van de Volksbühne, en staat met een reeks eigen stukken bekend als de stem van het 'turbokapitalisme'. Wat je je daarbij moet voorstellen, wordt in Pablo in der Plusfiliale meer dan duidelijk. Vijf kleurige personages, onder wie een vlotte yup, een gezette marginaal en een Boliviaanse bolhoedvrouw, vuren onnavolgbaar slogans af tegen regering, sociaal beleid en mondiaal neoliberalisme.

Bert Neumann, opnieuw hij, zette hen in drie containers, met op het eind een zilverkitscherig podium onder naakt neonlicht. Daarop komen deze figuren af en toe dansjes en karaoke doen, terwijl ze de rest van de tijd in hun afgesloten container voor een videocamera een soap afspelen. Dit is anarchistische agitprop in een postmodern tv-kleedje, en de Scheisses zijn niet van de lucht.

De inzet is dubbelzinnig, en zo schijnt Pollesch het ook te willen. De antikapitalistische boodschap schreeuwt er voortdurend uit, maar ze wordt geënsceneerd in net die formats die het snelle consumentisme ook hanteert. Dat werkt erg vervreemdend, vooral omdat de acteurs niet echt rollen vertegenwoordigen, maar gewoon hun stem lenen aan één lap tekst. Die gaat van simpele dialoogjes rond - alweer - een roulettetafeltje tot bijna marxistische theorie. Een verhaal is er al evenmin, enkel het gegeven dat Pablo zich een breuk werkt in een supermarkt à la de Aldi. Maar iederéén op scène of doek lijkt wel Pablo, en niemand. Dat is ook Pollesch' eerste overtuiging: "Theater kan pas echt politiek werken als je het klassieke representatietheater opblaast en naar een minder eenduidige vorm zoekt." Net aan dat inzicht ontbrak het Simons' EBM-verhaal in De speler.

Maar is Pollesch' chaotische stijl dan zoveel effectiever? Niet als hij zonder pauzes hele stukken theorie erdoor jaagt, vanuit de overtuiging dat je geen hiërarchie in de tekst mag aanbrengen. Het vervliegt dan wel gewoon. Wel als hij ten volle focust op de repercussies van het snelle neoliberalisme op iemands individuele leven. "Hoe moet ik dat alles integreren in mijn seksualiteit?", vragen de acteurs zich de hele tijd af. Het klinkt ironisch, maar je gaat deze en andere vragen wel doorkoppelen naar je eigen alledaagse bestaan. "Misschien veranderen mensen erdoor, misschien ook niet", zegt acteur Volker op het eind, en dat is de kern van Pollesch' theater. Door met directe video het masker van zijn acteurs af te filmen en door zozeer in te zoomen op de energieke chaos die het flitsende kapitalisme bij hen veroorzaakt, krijgt hij wel degelijk concreet de werking van het grote geld doorgecommuniceerd. Je wandelt verward buiten, maar dat is zoveel beter dan verveeld. (WH)

WAT Pablo in der Plusfiliale HHH WIE Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz WANNEER EN WAAR Gezien op 5 december in het Kaaitheater, Brussel. Info: www.volksbuehne-berlin.de

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234