Dinsdag 31/03/2020

'Rellen zijn niet komisch, wel absurd'

Wie Tin Cup of Play It To The Bone gezien heeft, zal wellicht niet gedacht hebben dat er een regisseur met visie achter de camera stond. Films als Cobb en nu Dark Blue bewijzen het tegendeel. Ron Shelton werd na Bull Durham vooral gevraagd voor lichtvoetige films in het sportgenre. Dit jaar gooit hij het over een heel andere boeg.

Brussel

Van onze medewerker

Ludo Wijnen

Eerst is er deze grimmige kijk op corruptie in de LAPD, later dit jaar volgt de komische politiefilm Hollywood Homicide met Harrison Ford en Josh Hartnett. Shelton legt uit waarom hij de overstap heeft gemaakt: "Het was tijd om sportfilms eventjes te laten zijn voor wat ze zijn. Ik ben veel meer geïnteresseerd in politieke thema's. De wereld van atleten en die van politieagenten is overigens niet zo verschillend. Het zijn mannen die meestal meer uit hun jobs halen dan uit hun relaties. Hun privé-leven is vaak een puinhoop. Het zijn vaak mannen die zo'n kick krijgen van hun werk - of het nu atleten of politieagenten zijn - dat er geen plaats is voor andere mensen. In dat opzicht sluit het aan bij de donkere kant van de mannelijke sportwereld."

U was zelf een sporter en kon voor die films uit persoonlijke ervaringen putten. Is er ook iets autobiografisch dat u in de politiefilms kunt gebruiken?

Ron Shelton: "Er is een universeel verlangen om in een veilige buurt of stad te wonen. Iedereen wil graag zonder problemen over straat lopen. We willen dat politieagenten onze beschermers zijn maar als de politie te ver gaat, trekken we zelfingenomen morele conclusies. Het is een ambivalente verhouding, gelijkend op onze relatie met het leger. We willen dat ze het vuile werk opknappen maar we willen daar het liefst niet het fijne van weten. Als we de details kennen, zijn we vol afschuw en blazen we hoog van de toren. Vervolgens herneemt het gewone leven zijn gang en wordt het vuile werk weer opgeknapt. Het is een vicieuze cirkel, die bol staat van de hypocrisie. Enerzijds willen we dat de politie fluwelen handschoenen gebruikt, anderzijds willen we dat ze met harde hand schoon schip maakt."

Het is wel duidelijk dat iemand als Van Meter (Brendan Gleesons personage) beter niet op de politiedienst rondloopt.

"Die man is duidelijk het kwade in persoon, maar dat wil niet zeggen dat hij een dramatische overdrijving is. Er zijn voorbeelden genoeg van dat soort mensen. Er zitten er in de LAPD, maar elke stad kent wel griezelverhalen van politieagenten die zelf criminelen zijn. Hij is de meest duistere kant en Kurt Russell bevindt zich op het hellend vlak tussen de twee uitersten."

Van Meter is te vergelijken met het personage van James Cromwell in L.A. Confidential. Heeft u daar inspiratie uit geput?

"Neen, Dark Blue werd gemaakt na de Rampart Division-schandalen, die gebeurden na de Rodney King-affaire. Ze waren erg verontrustend omdat politieagenten daarin toegaven dat ze mensen vermoord hadden om de slachtoffers er nadien met vingerafdrukken in te luizen. Zo konden ze zichzelf indekken omdat ze drugs dealden. Het zorgde voor een groot schandaal, het was alsof de romans van James Ellroy plots voorpaginanieuws werden. Iedereen die dacht dat Ellroy altijd overdreef, moest toen zijn mening herzien. Ik ken Jim, hij is een liefhebber van hyperbolen maar zijn verhalen zijn waarheidsgetrouw. Binnen de context van de Rampart-schandalen was het personage van Van Meter zeer geloofwaardig."

Hoe realistisch is Dark Blue?

"Een melodrama gebruikt altijd een vorm van verhoogde realiteit, het stelt de morele vragen iets scherper en dringender. De essentie en het emotionele middelpunt zijn zeer realistisch en waar: politieagenten die zichzelf en hun eigen cultuur in twijfel gaan trekken. Het gebeurt op het moment dat de stad in brand staat en 54 mensen omkomen bij de rellen in 1992. Eigenlijk heeft de hele stad zichzelf toen ter discussie gesteld.

"Het politiedepartement is nadien ook sterk veranderd. In zowat elke divisie in Los Angeles zie je nu een mengeling van ras en gender. Het politiedepartement weerspiegelt veel beter de samenstelling van de maatschappij en dat is een stap voorwaarts."

De Rodney King-rellen dragen bij tot die verhoogde realiteit.

"Zeker, ik heb die meegemaakt en heb de Watts-rellen in 1965 beleefd. Toen de jury buitenkwam op het proces van King wist iedereen die hier heel zijn leven had gewoond dat alles dat minder was dan een 'schuldig' zware problemen zou opleveren. Kurt Russell zegt dat ook op een bepaald moment, zelfs iemand als hij weet het."

Was u zelf aanwezig in het centrum van de rellen?

"Ik zat niet in South Central, waar de kern van de vuurhaard was, ik zat in South Hollywood. Maar ook daar werden gebouwen in brand gestoken, op nauwelijks enkele stratenblokken van bij mij thuis. Ook op Sunset, La Brea en Hollywood Boulevard gingen hier en daar gebouwen op in vlammen. Daarnaast had je de hallucinante taferelen van auto's die voorbij kwamen met een zetel op het dak gebonden en een televisie in de openstaande koffer. Ik wil niet zeggen dat het komisch was, maar het had een zwarte, absurde vorm van humor. Die heb ik willen laten zien, wanneer je bijvoorbeeld golfstokken ziet stelen. Ik stond er in ieder geval even dicht bij als de meeste mensen in Los Angeles. Het had iets van de beelden uit Koeweit, toen de oliebronnen daar in brand stonden."

Deze film is voor de kijker niet licht verteerbaar. Maar uw volgende film, Hollywood Homicide, is alweer veel lichtvoetiger.

"Dark Blue heb ik zeer graag gedaan maar in deze stad kun je geen twee zwartgallige films na elkaar maken. Er werden bij het filmen van Dark Blue ook heel wat grappige verhalen verteld door de ex-agenten die hebben meegewerkt. Er is een donkere zijde aan hun werk, maar ook een zeer lichtvoetige, absurde kant. Het leek me wel leuk om na Dark Blue een soort Light Blue te maken. Mijn hart behoort aan de Dark Blues van deze wereld maar Hollywood Homicide mag er ook wel wezen, hoewel je de film niet al te ernstig moet nemen. Ik ben nu eenmaal niet zo succesvol geweest met films als Cobb, Under Fire of Dark Blue. Dan krijg je niet altijd de kans om te doen wat je wilt. De timing voor deze film was in Amerika ook een beetje ongelukkig. Nu is de visie op de oorlog in Irak wat veranderd en tonen de media dat men niet zomaar voetstoots kan geloven wat de president zegt. Toen de film uitkwam, sloeg men hier driftig op de oorlogstrom en dat echode door het hele land. Het was een ongelukkig moment om een film uit te brengen die kritiek had op het systeem."

'We willen dat de politie fluwelen handschoenen gebruikt, maar ook dat ze met harde hand schoon schip maakt'

Kurt Russell stort zich met overgave op zijn rol, die hem voor een groot stuk op het lijf geschreven is. Ron Shelton (r. boven): 'In elke stad zijn er griezelverhalen van agenten die zelf crimineel zijn.' (Foto's RV)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234