Dinsdag 29/11/2022

Reizen in je eentje, doe je niet alleen

Drie jaar? Jeetje meid, wat lang", zegt Claudia (37) nadat ze me heeft gevraagd hoelang ik al vrijgezel ben. We zijn met de veerboot op weg naar het eiland Brac in Kroatië, met Villa Vibes-singlereizen.

"Jij dan?", vraag ik.

"Acht maanden, en dat vind ik al lang. Ja echt, alleen is ook maar zo alleen."

Erna een korte stilte. "Maar drie jaar alweer, joh. Jeetje."

Tegen de jongen tegenover ons zegt ze: "Wat heb jij je haar gek. Zo opzij gekamd en dan een scheiding in het midden, apart."

Ik vraag of er iets voor haar bij zit. Ze lacht hard. "Nou, ik bekeek even dat smoelenboek. Niet echt, nee."

Aan Diederik (40), een corporale jurist, en aan een adjunct-directeur van een transportbedrijf tegenover me (35) vraag ik of ze hun vrienden hebben verteld dat ze meegaan op singlereis.

"Jij niet dan?", vraagt Claudia. Uit ongeloof geeft ze me een tik tegen mijn arm.

"Jawel", antwoord ik. "Ik vraag het omdat het nog altijd een beetje een taboe is, toch?" Diederik kijkt me lachend aan. "Schaam jij je een beetje, Stephanie?" Ik ontken. Hij zegt dat hij het wel aan zijn vrienden vertelt, maar dat hij het niet snel op Facebook zal zetten. "Ik wil vaker op vakantie dan dat ik mijn vrienden bij elkaar krijg. En je ontmoet leuke mensen. Dat ga jij ook ervaren."

Eén barman, elf vrouwen

De meesten zijn voor de tweede of derde keer mee met een reis van deze organisatie, sommigen kennen elkaar al van een eerdere reis. Daardoor voel ik me een outsider. Gelukkig heb ik een eenpersoonshotelkamer weten te bemachtigen (opgelet: beperkte beschikbaarheid) en kan ik me even futloos op bed laten vallen. Nadat ik me heb opgefrist, voel ik zelfs lichte tegenzin, of angst, om 42 mensen (21 vrouwen, 21 mannen) op te zoeken bij de cocktailbar van het hotel. De organisator van deze singlereis voor hoogopgeleiden zegt dat er maar vijf mensen nodig zijn met wie je een klik hebt om een leuke tijd te beleven. Ik ben op dit moment blij als ik met één persoon overweg kan.

Ik wil een biertje bestellen, maar zie elf vrouwen van onze groep in de rij staan voor een pina colada met één barman achter de bar. Ik vraag of hij me even tussendoor een flesje bier kan aangeven en reken gepast af. Een van de vrouwen, die zich voor de gelegenheid in een lichtblauwe jurk met een slappe col heeft gehesen - voor het gemak noem ik haar Zwelga - neemt daar aanstoot aan. "Euhm Stephanie, wij staan hier al 10 minuten in de rij, misschien kun je achteraan sluiten."

Als dan ook nog iemand over 'snaveltjesdag' begint, de eerste avond waarop gezoend wordt, en kliekjesdag, de laatste dag waarop de leftovers worden verdeeld, word ik neerslachtig.

Sukkelreizen?

Het hotel waar we verblijven, viersterrenhotel Elaphusa, ligt in het oude stadje Bol; een plaatsje met een prachtig kiezelstrand en een turquoise zee, eromheen pijnboombossen. In ons midden is er één reisleidster, die ook de rol van vertrouwenspersoon invult. Op het vliegveld was zij degene die ons een voor een opwachtte en ons met een envelop en een zakje snoep naar de juiste vertrekbalie stuurde.

Ze roept ons in de lobby van het hotel bij elkaar en legt uit wat er de komende dagen op het programma staat: een volleybaltoernooi, een quadtocht, een tennistoernooi en een wijnproeverij. Niets is verplicht. En bij slecht weer, voorspeld voor de laatste dagen, kunnen we de golfsimulator in het hotel reserveren. Ik zie voor me hoe we met 42 man op een virtuele green staan, terwijl de regen buiten tegen de ruiten slaat, en voel me steeds meer verloren.

Maar diezelfde avond wordt het beter. Bij het diner komen Joop, high risk belegger (45), en Tom, partner bij een consultancybedrijf (44), beiden uit Amsterdam, tegenover me zitten. We hebben het over datingperikelen. "Ik had laatst een meisje dat eerst een uur wilde bellen voordat we afspraken", vertelt Tom. "'Bel gerust', zei ik, 'ik vind het nu al een absurd plan.'"

Marco (39) naast me vertelt dat hij drie maanden vader is geweest. De DNA-test bleek negatief. Aan blonde Freek op rechts, vraag ik waarom er zo'n taboe rust op singlereizen. "Zijn wij singles sukkels?" Hij denkt na. "Ik schaam me niet zozeer, maar ik ben nu 35 en verlang sterk naar een gezinsleven als ik vrienden met kinderen zie. En dan vraag ik me soms wel eens af wat ik de afgelopen jaren heb gedaan."

Joop heeft twee kinderen bij twee vrouwen. Zijn laatste vriendin zag het niet zitten om moeder nummer drie te worden en verbrak de relatie, maar een paar maanden later kwam ze daarvan terug. Ze wilde er toch samen voor gaan. "Ga maar liggen", had hij gezegd. Uit gêne herhaal ik zijn woorden: "Ga maar liggen?" Naast mij hoor ik Zwelga tegen Freek fluisteren: "Ze zal toch wel weten hoe je kinderen maakt?"

Er wordt benadrukt dat we iedere dag zelf mogen beslissen of we aan het zwembad willen liggen of dat we iets willen ondernemen. Al dan niet door de reisleidster geïnitieerd. Zo zijn de dagelijkse tennislessen optioneel. Als mijn tennisleraar zichzelf "even kort" introduceert, krijg ik langzaamaan mijn levensvreugde terug. "Ik ben Richard, ik kom uit Rotterdam. Op mijn 12de werd ik Nederlands kampioen. Daarna kreeg ik diabetes. Ik heb vijf jaar geleden een nieuwe alvleesklier gekregen van iemand die met de motor is verongelukt. Daardoor kan ik weer zonder injecties. Heb erna besloten om meer uit het leven te halen, vandaar dat ik zo nu en dan meega met zulke reizen. Goed, we gaan beginnen!"

Na de les lopen we samen naar de lunch. Richard vraagt: "Ben jij de journalist trouwens? Ja zie je, zo'n vermoeden had ik al. Ik heb zelf ook een boek geschreven. Omgaan met een klier."

Daarbij kijkt hij me even aan om te zien of ik hem snap. "Niet uitgebracht overigens, vind het nog niet goed genoeg."

Sfeerspons Zwelga (38) komt tegenover me zitten bij de lunch. Diederik op links vraagt waar ze vandaan komt. "Uit Nederland."

"Daar ging ik voor het gemak al van uit", antwoordt hij.

"O, je wilt ook echt een plaatsnaam weten?"

"Just making conversation!", lacht hij, waarbij hij een verontschuldigend gebaar maakt met beide handen. Als ze uiteindelijk merkt dat hij zijn interesse verliest, wil ze alsnog kwijt dat ze uit Zwijndrecht komt. Wil ze gevat zijn? Of is dit haar gevoel voor humor? Mijn ervaring leert dat dit soort types zo hun eigen principes erop nahouden.

Een blonde, vrouwelijke politierechercheur aan onze tafel vraagt hoe ik de reis tot dusver ervaar. Zij vindt dat -in vergelijking met een eerdere singlereis van dezelfde organisatie - de focus deze keer meer op het daten ligt. "Waarom verkies je een singlereis boven een groepsreis?", vraag ik. Ze antwoordt dat er met groepsreizen ook stelletjes meegaan, of vrienden. "Daardoor sta je niet hetzelfde erin."

Muilkorf vergeten

's Avonds zit ik naast Freek en een wat verlegen vrouw in een gele jurk met glitterpailletjes, eronder verstandige sandalen. Ze weet inmiddels dat ik journalist ben en geeft aan dat ik haar naam niet in het stuk mag gebruiken. "Weet je eigenlijk al wat je gaat schrijven?", vraagt ze. "Ga je bijvoorbeeld schrijven dat wij leuke, hippe mensen zijn?" Freek weet nog net zijn wijn binnen te houden. "Jij gaat het stuk van Stephanie alvast een beetje sturen?" Ze lacht verlegen.

Het is de tweede avond; iedereen is uitgerust. Samen met Joop loop ik voorop op weg naar Varadero, een cocktailbar in het dorp. "Jij bent helemaal mijn type, weet je dat?", zegt hij. "Je bent alleen tien jaar te jong." Ik zeg op mijn beurt dat ik hem verschrikkelijk lief vind. "Dat krijg je dus met vrouwen zoals jij. Jij bent zelf zo'n agressief en assertief type, dat je mij lief vindt. Bij jou zijn ze de muilkorf vergeten."

In de cocktailbar klim ik op een barkruk en maak een foto van de dansvloer. Zwelga komt met grote passen op me af. "Ik hoor dat jij een stuk gaat schrijven. Ging je me dat zelf nog vertellen of moest ik daar via anderen achter komen?" Ik geef aan dat ik nog geen kans heb gehad om het haar te vertellen. "Mijn naam komt er in ieder geval niet in, dan weet je dat!"

Later op de avond noemt Joop me een duffe journalist. "Kijk dan achter je! Daar staan er twee te tongen!"

Het is Claudia, die nog wel dacht dat er niks voor haar bij zat.

Als ik op het kiezelstrand arriveer en een parasol wil verschuiven, schieten drie mannen me te hulp. Het is een heerlijke vakantie. Alleen rust om te lezen vind ik niet. "Heb jij jouw kleurtje laten spuitenof zo?", vraagt Claudia aan een gesoigneerde dame uit het gezelschap. Ze knikt. "Is niet echt gelukt dan, met al die bruine strepen."

Ik wissel blikken uit met Luuk, een man met een Jules Deelder-accent, die ik bij de kennismaking op het vliegveld nogal stug vond. Stug en humorloos. Maar vanaf de tweede dag, sinds we ontdooid zijn eigenlijk, is hij mijn beste vriend. Iedere dag opnieuw krijgen we wel ergens de slappe lach door. Dat hij het op voorhand al uitgiert van het lachen zodra Zwelga iets tegen me gaat zeggen, relativeert een hoop.

In de namiddag verzamelen de meesten zich bij een strandbar. Als een van de vrouwen zichzelf uit haar zitzak duwt, roept Koen, een langharige jongen: "Ey Nelleke! Je laat allemaal slakkensporen achter!" Hij wordt door de reisleidster apart genomen.

Stoorzender Zwelga

Ik ben met 29 jaar de jongste van de groep en degene die op dag drie al het nachtprogramma overslaat. Te moe. Tot hoongelach van een paar 40-jarige mannen. Maar ik raak uitgeput van mijn sociaal wenselijke gedrag en wil mijn aandacht over zo veel mogelijk mensen verdelen. En dan heb ik ook nog stoorzender Zwelga die voortdurend dwars door mijn beeld loopt.

Mijn nieuwe vriendin Yvonne (38), cardiologe, zegt dat ik het me verbeeld dat Zwelga me haat, maar ik krijg bijval van Freek en Luuk die beiden lachend hun hoofd schudden. "Nee hoor, dat verbeeldt ze zich niet. Tegen ons zei Zwelga vanmiddag nog dat zij zich ook zo moest uitsloven toen ze 29 was." Onzekerheid, zo verklaarde ze.

Halverwege de week zijn de kaarten geschud. Op een bijna vanzelfsprekende wijze zijn er kleinere groepjes ontstaan binnen de groep. Yvonne en ik proberen mensen te ronselen voor een mountainbiketocht. Als Tom en ik een kwartier later dan afgesproken bij de fietsenverhuur aankomen, treffen we een sikkeneurige Yvonne met een helm op. Ze is boos. Ze heeft honger en wij zijn te laat; dan had zij met haar brakke hoofd ook nog rustig kunnen lunchen. Tegen mij: "En jij dacht: ik neem mijn handtas mee? Want dat is handig?" Ze wijst naar mijn clutch. Ik kan niks anders dan heel hard lachen, van de zenuwen en vanwege die idiote helm. Je zou amper geloven dat we elkaar pas een paar dagen kennen.

Op de zesde dag rukken alle singles uit om mee te doen aan het tennistoernooi. Zwelga vormt een team met Freek. Luuk en ik zijn publiek. Zwelga krijgt een service toegespeeld maar verroert geen vin. Freek kijkt verbaasd en vraagt waarom ze niet terugslaat. "Ik stond nog niet klaar, nu wel." Ze staat nu gebukt in plaats van rechtop. Freek trekt een wanhopige grimas naar ons en vormt met zijn mond geluidloos het woord "help".

Titslap

Over dat principiële lijk ik steeds meer gelijk te krijgen. Waar we de eerste ochtend nog compleet aan het ontbijt zaten, zitten er nu nog maar vier mensen aan tafel. De rest slaapt uit. Ik tref Joop en drie vrouwen en vraag of ze het al hebben gehoord van Koen. Die gaf gisteren een titslap aan Yvonne, de cardioloog. Daarbij veerde haar D-cup eventjes omhoog. Ik stond erbij en keek ernaar, samen met Tom, die net als ik sprakeloos was. Joop vraagt wat hij zich moet voorstellen bij een zogenaamde titslap.

"Hij gaf een pets onder haar tiet. Bij wijze van groet", leg ik uit. Ik had zoiets ook nog nooit in het echt gezien, alleen in comedyseries.

Op dat moment loopt Koen, die de slaap uit zijn ogen wrijft, net de ontbijtzaal in. Joop imiteert een luchtalarm en maakt ronddraaiende bewegingen met zijn wijsvinger. "Wat doe je?", vraagt Koen. "Ik waarschuw de vrouwen dat jij eraan komt."

Zo'n singlereis zou een nogal promiscue tripje zijn, was me verteld. Niet door de organisatie; door kennissen. Maar niks van dat alles. Alleen op de tweede avond is er weloverwogen gezoend, de rest van de dagen trekken die twee samen op. Het tweede stelletje wordt pas op de een na laatste avond gevormd: René en Nelleke. Als ik de volgende dag mijn hotelrekening sta te betalen en achterom kijk, komen ze hand in hand het hotel binnen.

Op en neer

En bij het ontbijt staat René de schouders van Nelleke te masseren terwijl ze havervlokken eet. Eerst lijkt het bij twee liefkozende schouderkneepjes te blijven, maar het wordt een langdurige massage waarbij hij ook de onderrug aanpakt. Nelleke weet zichtbaar geen raad; moet ze haar tafelgenoten aan blijven kijken of niet, intussen op en neer bewegend door de druk van achteren?

Het is de laatste dag en iedereen ligt compleet uitgeteld op het strand. Luuk komt pas rond lunchtijd het toneel op. Volgens zijn kamergenoot was hij om 7 uur in de ochtend thuis. Zijn haar staat rechtovereind en hij maakt een verwarde indruk. "Gaat het goed, Luuk?", vraag ik. "Ik moet een bedje", is zijn antwoord. Hij struikelt nog net niet over mijn tas om de strandjongen aan te klampen.

Die avond zit ik met alle mensen aan tafel die van mijn reis een geweldige vakantie hebben gemaakt. Zes mannen en twee vrouwen, onder wie een backpackster met wie ik bij de incheckbalie stond en van wie ik oorspronkelijk dacht: niet mijn type. Maar we hebben veel en vaak om dezelfde situaties gelachen, meer is er voor een klik eigenlijk niet nodig.

Ik vraag of er iedere reis zo veel lol te beleven is. Ze knikken resoluut. "Je hebt altijd een soort zelfde samenstelling van mensen, waardoor er iedere keer eenzelfde groepsdynamiek ontstaat", legt Diederik uit. In dat geval vind ik dat een beetje vrijgezel op z'n minst één keer mee moet op reis.

Als we bij de bagageband staan, lopen Luuk en ik op elkaar af met onze armen wijd. Samen met Diederik, Tom en Joop rijd ik mee terug naar Amsterdam. In de auto uit ik een laatste keer mijn ongenoegen over Zwelga, en haar vlashaar.

"Dat hoor je vaker", zegt Joop die uit het raam tuurt, "Dat vrouwen vaak heel leuke vriendinnen overhouden aan zo'n reisje."

Praktisch

Groepsgrootte 42 mensen. Gelijk aantal mannen en vrouwen.

Leeftijd 25-45 jaar.

Strandvakantie naar Kroatië - 995 euro plus 20 euro boekingskosten

Kamers Kosten bijboeken singlekamer komt op 175 euro. Beperkte beschikbaarheid. Anders lig je samen met iemand op de kamer van dezelfde sekse.

villavibes.be

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234