Woensdag 23/09/2020

Review

Red Hot Chili Peppers op Pinkpop: zenuwziek zootje, héérlijk hitsige hoogtepunten

Beeld Alex Vanhee

Hebben de Peppers het 'm toch geflikt! Hun laatste doortochten in de Benelux waren meestal niet bijzonder memorabel. Maar de groep kwam vrijdagavond gelouterd aan de start, en stak een dankbare greatest hits-set af, die sporadisch diende als glijmiddel voor nieuw werk.

Soms hoor je iemand al eens mekkeren over het feit dat Pinkpop in herhaling valt met zijn affiche. Ook Red Hot Chili Peppers stonden vrijdag uiteindelijk al voor de vierde keer in Landgraaf. In tegenstelling tot pakweg Bastille - die voor de derde keer in vier edities hun opwachting mochten maken - zit daar bij hen natuurlijk wél bijna drie decennia tussen. De eerste keer zou hun voormalige gitarist Hillel Slovak een maand later sterven aan een overdosis. Dit keer leek de komst van de Peppers dan weer overschaduwd dan wel geannuleerd te worden door de gezondheidsproblemen van frontman Anthony Kiedis. Die belandde half mei met een maagontsteking op de intensive care. Wie zijn curriculum zo'n beetje kent, weet dat de zanger al eens een drugsgerelateerd akkefietje kende in het verleden, en vreesde dan ook niet onterecht voor de show op Pinkpop dan wel voor het leven van Kiedis. Die laatste verscheen evenwel in bloedvorm op Pinkpop, zij het gekleed als de "cool dad" die je vreest zelf ooit te worden: met een baseballcap, seventies-pornosnor, strak zwarte shirt en fluorescente korte broek oogde onze jeugdheld - welja - een tikje onnozel.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Dat Kiedis in ultima forma verkeerde, gold gelukkig ook voor de rést van de band. Zelfs de nieuwe rekruut Josh Klinghoffer maakte een goede beurt. Enige euvel: deze relatief jonge knul (36), die de maniëristische podiumposes van John Frusciante perfect onder de knie bleek te hebben gekregen, had kennelijk niét diens virtuoze souplesse geadopteerd. Akkoord, vaak toonde hij zich een meer dan bekwame solist, maar tijdens 'Scar Tissue' miste je de hand van de meester méér dan ooit.

Andere kanttekening: was de tijd eigenlijk blijven stilstaan ter hoogte van Landgraaf? De eerste drie songs in de setlist - viér, als je er de intro jam bij rekende - waren krèk dezelfde als bij hun laatste passage op Pinkpop, nu tien jaar geleden. Geen haan die daar naar kraaide in Landgraaf, maar geef toe: was die keuze niet een béétje bizar? Het zweemde alleszins naar geriatrische routine.

Beeld Alex Vanhee

Maar zelfs de sikkeneurigste teemkous moest zich daarna wel gewonnen geven. Héérlijk hoe de Peppers het prachtige 'Wet Sand' inluidden met een streepje Ziggy Stardust, terwijl 'Right on Time' een likje 'Bulletproof' van George Clinton meekreeg als intro. Ook in de bisronde bleven deze Funky Monks trouwens hun helden hulde betuigen: tijdens een jam waarbij Klinghoffer zowel piano als gitaar speelde, Kiedis de bas opnam en Flea aan de synths bijschoof, leken wij alvast de Beatles van Yellow Submarine te bespeuren ('Hey Bulldog').

Opmerkelijk trouwens: zowel 'Dark Necessities' als 'The Getaway' en de live-première van 'We Turn Red' doen vermoeden dat de nieuwe plaat - die volgende week verschijnt - mogelijk toch geen stinker wordt als het vijf jaar oude I'm With You.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Voor de fairweather fans: géén 'Under the Bridge' op Pinkpop. Geen probleem voor ons. Wel pijnlijk dat de groep zichzelf verplicht zag om het banale 'The Adventures of Rain Dance Maggie' door de set te jagen. Die single van de laatste plaat sloeg nauwelijks gensters, maar dat leek de groep te laat in het snotje te krijgen. Het publiek geeuwde, de groep baalde.

Niettemin bleken de Peppers verder in een opperbeste luim te verkeren. Vooral Flea toonde zich onvermoeid. Hij deed een handstand, ondernam tijdens 'Dani California' een triomftocht doorheen de frontstage en maakte vooral véél onnozele grapjes tussen de songs door. Na een jam kwetterde hij bijvoorbeeld in de microfoon dat het een top 10-hit in Albanië betrof. Verder begrepen we eerlijk gezegd geen beet van zijn ADHD-bindteksten. Waarvoor onze excuses.

Beeld Alex Vanhee

Sowieso toonden de Peppers zich alweer een zenuwziek zootje, dat van slordige springerigheid zijn handelsmerk heeft gemaakt. Chad Smith hielp bijvoorbeeld een intro om zeep omdat hij doodgemoedereerd met zijn in-ears-dopjes zat te klooien, Kiedis leek tijdens 'Californication' effe het noorden kwijt en meestal had het er alle schijn van dat hij zijn teksten inmiddels van een autocue op het podium moest aflezen om niet in Alzheimer Wald te verdwalen.

Ook het samenspel van de leden bleef naar aloude gewoonte hit-and-miss. Niet zelden ontaardde zo'n jam of uitgerekte intro in een rommelig gefröbel, waarbij je het publiek letterlijk zag snakken naar een nieuwe song. En als zo'n jam te lang duurde: naar een nieuw pisbiertje aan de toog.

Met een heerlijk hitsige versie van 'Give it Away' borduurde de groep evenwel een magistraal eind aan een overtuigend concert. Om kort te gaan? Een waardige afsluiter van een al bijna even waardige festivalafsluiter.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234