Donderdag 04/03/2021

Rechttoe rechtaan rock

Hij geeft nauwelijks interviews en scoort al jaren geen hits meer. Maar zijn nieuwe cd onderstreept dat Tom Petty nog steeds meerijdt in de kopgroep van de rock-'n-roll.

Op zijn 63ste is Tom Petty een generatiegenoot van Bruce Springsteen, John Mellencamp en Neil Young, stuk voor stuk namen die in de loop der jaren zijn uitgegroeid tot iconen van de rock, en intussen een carrière hebben uitgebouwd die vier - in het geval van Young vijf - decennia omvat.

Dat is op zich al opmerkelijk, maar dat ze ook in de herfst van hun leven nog uitstekende platen afleveren maakt hen helemaal tot witte raven. Niettemin verloor Petty de kwaliteitscontrole van zijn werk de voorbije jaren wel eens uit het oog. Mojo, zijn vorige plaat, maakte een degelijke eerste indruk, maar liet na een nadere kennismaking geen onvergetelijke indruk na.

Op Hypnotic Eye - zijn zestiende plaat, en de dertiende met The Heartbreakers - daarentegen verkeren zowel hij al zijn legendarische begeleidingsband opnieuw in grootse vorm.

Drastische koerswijzigingen heeft dat ook dit keer niet opgeleverd: Petty grossiert in sprankelende, maar erg traditionele rock-'n-roll waarbij zijn uitgesproken, messcherpe gitaarspel centraal staat.

Verkouden, Tom?

Na de flirt met Chicago-blues op Mojo keert hij terug naar wat hij het beste kan: rechttoe rechtaan gitaarrock, gecombineerd met ambachtelijk geconstrueerde songs die regelmatig herinneren aan zijn eerste paar platen. Openers 'American Dream Plan B' en 'Fault Lines' zetten alvast de bakens uit: furieus gespeelde hardrock die niet alleen een strak tempo aanhoudt, maar tegelijk hetzelfde je ne sais quoi uitstraalt dat veertig jaar na datum ook classics als 'American Girl' en 'Refugee' fris houdt.

Petty zingt altijd alsof hij net een koudje te pakken heeft: die nasale toon in zijn stem is vast niet ieders meug, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door het spelplezier dat de legendarische Heartbreakers keer op keer etaleren. Geen egotrips, geen eindeloze solo's, geen moeilijkdoenerij. Wel fraaie ingekleurde arrangementen, knappe achtergrondkoortjes, en - in 'Red River' - het hartverwarmende orgeltje van Benmont Tench.

'Full Grown Boy' schroeft het tempo even terug en klinkt een beetje jazzy, maar op 'All You Can Carry', 'Forgotten Man' en 'U Get Me High' wordt daarna meteen weer vaart gemaakt. Het bluesy 'Burnt Out Town' klinkt ook na de tiende luisterbeurt te doordeweeks om bij te blijven, maar die inzinking bedekken we met de mantel der liefde door afsluiter 'Shadow People', waarbij Petty een kanttekening plaatst bij de Amerikaanse hang naar wapenbezit en oorlogvoering.

'This one carries a gun for the USA/He's a 21st century man/And he's scary as hell/'Cause when he's afraid/He'll destroy everything he don't understand'

Tom Petty en The Heartbrea-kers zijn terug. Je hoeft Hypnotic Eye maar één keer te draaien om te beseffen hoezeer je hen gemist hebt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234