Donderdag 28/01/2021

Rechter De Tandt en motorbende wonen gratis dankzij Vergaelen

Voor het op 24 februari 2005 tot een verdict kon komen, was het proces al eens een maand stilgelegd. Hoofdbeklaagde Ambrosio ‘Chico’ Monteagudo (42) zei namelijk niks. Als hij al eens een vraag beantwoordde, dan was zijn repliek het complete tegendeel van een vorige. Dus waren zijn advocaten opgestapt. Deze cliënt was niet te verdedigen. Toen de rechter aan het eind vroeg of de hoofdbeklaagde nog iets zeggen had, hief hij traagjes zijn middenvinger.De houding van ‘Chico’ lag in het logische verlengde van het misdrijf waarvoor hij met twee andere Outlaws, André Renard (31) en Frank Coppens (29) zou worden veroordeeld tot levenslange dwangarbeid. Op 2 april 2000 hadden ze hun maatje Jan Wouters (31) uit Heist-op-den-Berg doorzeefd met kogels. Zijn lichaam hadden ze begraven langs een bosweg in Waals-Brabant. Wat Wouters had misdaan? Het ergste wat een Outlaw ten aanzien van andere Outlaws kan doen: kenbaar maken dat hij niet langer Outlaw wil zijn. “Jan wou de motorclub verlaten en dat was heiligschennis voor de Outlaws”, zei vader Julien Wouters tijdens het proces. “Eens Outlaw, altijd Outlaw. Dat is het principe dat bij hen geldt.”

GOD VERGEEFT, OUTLAWS NIET

Na de eerste vermoedens over wat zijn zoon kon zijn overkomen was Julien Wouters in zijn auto gestapt en naar het clublokaal in Mechelen gereden. Hij had er persoonlijk enkele Outlaws aangesproken, ook Chico. Hij is er tot vandaag van overtuigd dat de instructie om zijn zoon zonder pardon te executeren uit de Verenigde Staten kwam. “Wie zonder toestemming van het hoofdkwartier in Amerika een andere Outlaw vermoordt, riskeert zijn leven”, getuigde vader Julien in 2005 tijdens het proces. “Chico moet dus toestemming gevraagd hebben bij de Amerikanen om Jan te mogen vermoorden.”Op de website van het Belgische chapter van de Outlaws worden de moordenaars van Jan Wouters nog altijd geëerd middels een oproep tot steun: “Never forget that the pride & respect you enjoy today was formed and is still being paid for by you brothers in prison.” Je kunt niet echt stellen dat binnen de motorclub ergens iemand spijt heeft van wat er is gebeurd. De slogan van de Outlaws is en blijft: God forgives, outlaws don’t.Het assisenproces over de moord op Jan Wouters dreigde op zeker ogenblik te verzanden in partijpolitiek gekibbel. “De Outlaws vormen een criminele organisatie”, betoogde Roel Coveliers, de advocaat van de familie Wouters en zoon van de twee weken daarvoor uit de VLD gezette Hugo Coveliers. In een vrije tribune in Het Nieuwsblad schreef Roel Coveliers na afloop van het proces: “Het hele clubleven wordt gefinancierd door misdaad en het doel van de club is misdaden te plegen. De Outlaws vormen niets anders dan een criminele organisatie die leeft van en voor de misdaad. Net daarom is het onbegrijpelijk en eigenlijk onvergeeflijk dat iemand als de burgemeester van Mechelen vrolijk aanwezig was op het verjaardagsfeestje van de club en bij die gelegenheid beloofd heeft dat de Outlaws nog jaren op hun illegaal gekraakte domein mogen blijven.”

EEN ADRES IN AMSTERDAM

Bart Somers als opper-Outlaw of minstens beschermheer van een moorddadige motorbende? Zo is dat, aldus Coveliers junior. Al vijftien jaar lang kraken de Outlaws de restanten van het Beaulieukasteeltje langs de Battelsesteenweg in Mechelen. En de stad Mechelen doet niets, helemaal niets, om ze daar te verjagen. “Als ze ons hier aan de deur zetten, dan moeten we een nieuwe locatie zoeken”, zegt Daniël Serneels, leider van de Mechelse Outlaws. “In het centrum van Mechelen.”Voor ze op dat domein neerstreken, zorgden de Outlaws haast elk weekend wel ergens in de stad voor problemen. Alleen al ter wille van het veiligheidsgevoel van de doorsnee-Mechelaar was het een goede zaak dat de bende zich had teruggetrokken in dat kasteeltje. En dat, zei Coveliers, vat het samen. Het Mechelse stadsbestuur is gewoon laf.Alleen: om een ongewenste gast uit je huis te zetten hoor je wel zelf eigenaar te zijn van dat huis. Maar anders dan heel Mechelen lijkt te denken behoort de gond van het Beaulieukasteeltje helemaal niet tot het gemeentelijke patrimonium. Die is in het bezit van de Nederlandse firma Hydralibur BV, die op haar beurt eigendom is van de firma Hydralibur Holding BV. Beide bedrijven zijn gevestigd te Amsteldijk 166, 1079LH Amsterdam.

‘BELT U LATER EVEN TERUG?’

Veel commerciële activiteit lijkt er op het adres niet te zijn. Er zit één telefoniste die namens een stuk of honderd bedrijven de telefoon opneemt en tot haar spijt moet mededelen dat er vandaag helaas niemand van het bedrijf aanwezig is, maar dat we altijd morgen nog eens kunnen terugbellen. Een handelsrapport van het commerciële adviesbureau Graydon maant aan tot voorzichtigheid voor wie zaken wil doen met Hydralibur of Hydralibur Holding. Graydon schat het risico op niet-betaling in als “groot”.De firma lijkt de afgelopen zeven jaar slechts één activiteit te hebben gehad: wachten tot het stadsbestuur in Mechelen de bestemming van de gronden langs de Battelsesteenweg in woonzone verandert, zodat het geheel kan worden verkaveld en er appartementen op kunnen worden gebouwd. Het enige verdere teken van leven was een procedure die werd ingespannen bij de Raad van State tegen het Gewestelijk Ruimtelijk Uitvoeringsplan (GRUP) waarmee de Vlaamse regering op 18 juli 2008 de gronden rond het kasteeltje inkleurde als groene zone.Want er is dus slecht nieuws voor de speculanten en goed nieuws voor de Outlaws. Tenzij de Raad van State er anders over beslist, komen er geen woningen.De helft van de aandelen in Hydralibur is in handen van de Mechelse aannemer Johan Willemen, de andere helft in die van zakenman Luc Vergaelen. Willemen trad pas enkele jaren geleden tot Hydralibur toe, nadat hij de aandelen had gekocht van de vorige vennoot van Vergaelen. Willemen haalde twee jaar geleden de frontpagina’s toen in de marge van een onderzoek naar corruptie bleek dat hij illegaal 9.000 euro had toegestopt aan de Mechelse oud-CD&V-schepen Leo Stevens.Luc Vergaelen is de gewezen consulaire rechter die vorige week in het nieuws kwam doordat hij voorzitter van de Brusselse rechtbank van koophandel Francine De Tandt en haar broer Marc in 1999 een lening van 540.000 euro toestopte. Dat geld ging in rook op aan een bizar avontuur met een denkbeeldige goudmijn in Ivoorkust. Vergaelen sleepte zus, broer en schoonzus De Tandt voor de rechtbank en kreeg ze solidair veroordeeld tot terugbetaling. In 2002 liet Vergaelen een hypotheek leggen op de woningen van Francine De Tandt, Marc De Tandt én hun 94-jarige moeder.Dat zou op zich allemaal niet zo vervelend hoeven te zijn als het louter een privé-aangelegenheid was en Vergaelen een boven elke verdenking staande burger zou zijn. Dat is hij helaas niet. De man stapelde de afgelopen jaren zeven faillissementen op, er lopen diverse rechtszaken tegen hem voor de door Francine De Tandt voorgezeten Brusselse rechtbank van koophandel. Toen Vergaelen zich daar vorig jaar aanmeldde als vereffenaar van zijn eigen nv Pro Construct Plus, moest hij eerst een beschikking van de rechtbank tot “homologatie van vereffenaar” zien te bekomen. Hij bekwam die ook, op 15 december 2008. Het lijkt een juridische pietluttigheid, maar dat is het niet.Sinds de wijziging van de vennootschapswet van 2 juni 2006 is een noodzaak tot homologatie van vereffenaar de officiële, juridische term voor wat we in de volksmond ‘verdacht sujet’ plegen te noemen. Het betekent dat de naam van de kandidaat-vereffenaar voorkomt op een lijst van mensen die ooit betrokken raakten bij een dubieus faillissement of een gevangenisstraf opliepen voor inbreuken op de fiscale of financiële wetgeving.Nieuw onderzoek bij het Brusselse hof van beroep moet uitmaken in hoeverre de relaties tussen De Tandt en Vergaelen kunnen worden gekwalificeerd als corruptie. Er zijn in elk geval sterke aanwijzingen dat Vergaelen via zijn schuldenares bij de rechtbank dingen gedaan krijgt die een ander niet gedaan zou krijgen.Kort nadat Francine De Tandt eind 2007 voorzitter werd van de rechtbank van Koophandel, werd Vergaelen gerechtelijk expert bij diezelfde rechtbank. En dat nadat hij er in 2000 was bedankt voor bewezen diensten als consulair rechter.

BUITENVERBLIJF IN DE PANNE

“Het kasteeltje was al enkele jaren eigendom van Vergaelen toen het bericht kwam dat de Outlaws het hadden gekraakt”, zegt een ex-medewerker. “Het pand stond al een poosje leeg, een van die mannen had er zijn oog op laten vallen en was naar het kadaster gestapt. Daar stuurde men hem door naar een adres in Amsterdam. Die outlaw heeft daar eens gebeld: ‘Mogen wij daar een beetje poetsen en kinderen laten ravotten?’ Blijkbaar hebben ze van de telefoniste in Amsterdam een achteloze ‘doe maar’ gekregen. Sindsdien kraken de Outlaws dat kasteel en gaan ze er ook van uit dat ze het recht hebben om dat te doen.”Vergaelen, zegt de ex-medewerker, wou destijds in eerste instantie een deurwaarder op de Outlaws afsturen, maar zag daar van af. “Hij heeft blijkbaar enkele gesprekken gevoerd met de leiders van de motorbende en uiteindelijk is besloten dat ze daar mogen blijven. Gratis. We begrepen er niks van.”We trachtten Vergaelen afgelopen weekend te bereiken voor meer uitleg, maar geen succes. Vorige week liet hij in De Standaard optekenen dat alvast rechter De Tandt, haar broer en haar moeder gerust nog even mogen wonen waar ze wonen. “Dat beslag loopt tien jaar en kan desnoods nog eens met tien jaar worden verlengd”, aldus Vergaelen toen. “Francine verzekert mij dat ik mijn geld krijg. Haar moeder is 94 en woont bij haar in. Ik wil dat oude mensje niet op straat zetten. Hopelijk volstaat de erfenis om mij te vergoeden.”Geen sprake van druk of chantage dus. Gewoon wachten tot oma sterft. Er kan ook bezwaarlijk worden gesteld dat Vergaelen en De Tandt op voet van oorlog zouden leven. Ook al legde hij bezwarend beslag op de woningen van de hele familie De Tandt, toch kunnen de zakenman en de topmagistrate het nog altijd goed met elkaar vinden. Vergaelen is ook eigenaar van een luxueus vakantiehuisje in de private compound Visserdorp. Dat is een geheel van zo’n 20 in de dolle jaren zeventig opgetrokken fermettes in het natuurreservaat in de duinen op de Frans-Belgische grens. Pas vorige week, toen haar foto in alle kranten stond, herkenden enkele van de overige residenten in Vissersdorp de dame die in juli enkele weken doorbracht in het huisje op nummer 4. Rechter Francine De Tandt. Het huisje staat volgens de brievenbus op naam van de NV Immo Van den Broeck Vergaelen, een bedrijf dat sinds 1997 is opgeslorpt door de nv Valerie Invest. Dat is het bedrijf dat de 540.000 euro leende aan De Tandt. Vergaelen laat hier geregeld vrienden en zakenrelaties genieten van zon en zeelucht. Maar de Outlaws zijn er nog niet gesignaleerd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234