Zondag 28/02/2021

Gamerecensie

Recensie 'Metro: Last Light': de post-apocalyps had nog nooit zo veel karakter

null Beeld kos
Beeld kos

Heel wat games flirten met de term post-apocalyptisch, maar als er een is dat er recht op heeft, is het 'Metro: Last Light' wel. Het jaar is 2034, de plaats Moskou. Het leven: uitzichtloos, want de mensheid is zo goed als uitgeroeid door een nucleaire, wel ja, apocalyps. Doe Maar wist het al: als de bom valt, geeft het niet of je rent. Tenzij dan naar de metrotunnels, waar de laatste overlevenden zich zo goed en kwaad mogelijk in leven proberen te houden.

Zoals dat gaat in dergelijke games, zijn de mensen niet alleen. Er dwalen vreemde wezens rond in de tunnels en de woestenij erboven, en zelfs dat weerhoudt de overgebleven sukkelaars niet ook elkaar naar het leven te staan. Nee, dit is geen vrolijk 'Super Mario Bros.'-spel, maar een pekzwarte shooter die je onderdompelt in een uitzichtloze situatie, en je tussendoor nog wat laat nadenken ook. Dat betekent gelukkig niet dat alles in 'Metro: Last Light' kommer en kwel is: de makers halen je meer dan eens uit je miserie met een kwinkslag, zoals een lugubere spin die plots op een stuntelige manier uit haar web valt wanneer ze je ziet.

null Beeld kos
Beeld kos

Sfeer
Daarnaast heeft 4A Games enorm veel aandacht besteed aan details. De omgeving is vies en vuil maar wél prachtig in beeld gebracht, wat extra duidelijk wordt op momenten waarop je tussen andere mensen zit. Een kind zit te tekenen, lintjes wapperen aan een ventilator, een lallende zatlap stuikt in elkaar... Je kan trouwens ook bovengronds rondlopen in het verwoeste Moskou, wat een heel andere ervaring oplevert dan in de donkere tunnels eronder. Je draagt dan een gasmasker waarvan de glazen vuil worden wanneer je door het slijk ploetert. Dergelijke details dragen allemaal bij tot de grimmige sfeer, meer dan de standaard schedels en aanverwanten die ook in dit spel niet ontbreken.

Ook nogal standaard is het typische Engels met 'Roesisch' accent waar we ons nogal aan ergerden. Maar ja, we maken ons ook ongemeen dik over reclame die het heeft over 'teblets' en 'epps', dus wij zijn misschien geen referentiepunt. Je komt trouwens ook de 'Metro'-boeken van Dmitry Glukhovsky tegen waarop de games zijn gebaseerd, en voor de liefhebbers kunnen we ook melden dat de karakterdanseressen voorzien zijn van véél karakter.

null Beeld kos
Beeld kos
null Beeld kos
Beeld kos

Plus- en minpunten
Hoewel de actie fel gescript is, kan je wel kiezen vijanden ongezien te besluipen of er gewoonweg op los te knallen. Dat maakt je meer betrokken bij de actie, al merk je wel snel wanneer de keuze om er 'Expendables'-gewijs op los te knallen misschien toch niet de juiste was. Vaak is het beter lampen uit te schakelen of stuk te gooien, zodat je in het donker kan blijven waar slechteriken je niet zien. De slimme afwisseling vind je ook op andere vlakken. Net wanneer je denkt dat je de hele tijd door nauwe tunnels moet zitten kruipen, krijg je een amusant intermezzo of een intrigerend tussenfilmpje. Daarbij valt op dat de laadtijden erg kort zijn, waardoor je lekker in de sfeer blijft.

null Beeld kos
Beeld kos
null Beeld kos
Beeld kos

Storend is wel dat het volume van stemmen en andere geluiden iets te fel afhankelijk is van waar je staat, en dat je zo soms moeilijk kan volgen wat je wil horen, en wel hoort wat je niet wil. Hier en daar kom je ook wel zaken tegen die niet kloppen, zoals die kompaan die je aanspoort haast te maken terwijl ie zelf blijft stilstaan, of die wapens die zichtbaar zijn doorheen een muur. Erg vreemd is dat tegenstanders je soms domweg niet zien wanneer je echt vlakbij staat, een gevolg van het iets te doorgedreven 'in het donker zien ze je niet'-principe. In de voorganger 'Metro 2033' reageren de vijanden wel realistischer, wat dat spel ook iets moeilijker maakt. Al bij al zijn die minpunten toch niet van die aard dat ze je spelplezier bederven.

null Beeld kos
Beeld kos
null Beeld kos
Beeld kos

Conclusie
'Metro: Last Light' is een spel met veel karakter, vooral zichtbaar in de intermezzo's naast de echte actie. De beelden zijn (vooral op pc) vaak prachtig, en de korte laadtijden houden je in de grimmige sfeer. Hoewel de post-apocalyptische setting enorm cliché is, weeft 'Metro: Last Light' daar een geloofwaardig verhaal rond met onverwachte wendingen en afwisselende gameplay. De mogelijkheid om vijanden te besluipen onderscheidt de game nog van veel andere shooters, al reageren vijanden soms wel érg dom.

null Beeld kos
Beeld kos
null Beeld kos
Beeld kos
null Beeld kos
Beeld kos
null Beeld kos
Beeld kos
null Beeld kos
Beeld kos
null Beeld kos
Beeld kos
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234