Zondag 09/08/2020

Recensie l Peter Doherty l Grace/Wastelands HHHH

Matuur solodebuut van een spannende songschrijver

Dat het boegbeeld van Babyshambles zijn voornaam lichtjes aanpaste op zijn solodebuut, mag je gerust opvatten als symbool voor een veel grotere metamorfose. Grace/Wastelands klinkt namelijk verrassend matuur, divers én coherent, iets waar Junkie Pete op Down in Albion of Shotter's Nation aanzienlijk meer moeite mee had. Samen met de harddrugs zijn de halfbakken ideeën en gejatte gitaardroedeltjes ook verdwenen op deze akoestische plaat.

De voortreffelijke single 'Last of the English Roses' deed al zoiets vermoeden, maar ook het met melodica en strijkers scharrelende 'A Little Death around the Eyes' is een regelrecht schot in de roos - je hoort de geest van Scott Walker meermaals rondwaren op Grace/Wastelands, zij het dan een met een onvastere stem.

Even voordien laat 'Arcady' een onbezorgde fingerpickin' Bob Dylan horen (een glansrol voor Blurgitarist Graham Coxon) en maakt Doherty een even ontspannen indruk op het door benevelde barpiano en trompet omzwachtelde 'Sweet By and By'. De song blijkt evenwel een gekwetste nota aan het adres van Kate Moss en Carl Bârat, zijn vroegere kompaan bij The Libertines.

Wel jammer dat Amy Winehouse uiteindelijk niet meedoet op de finale versie van '1939 Returning'. We hadden maar al te graag gehoord hoe haar jazzy stem deze wondermooie song naar een nog hoger niveau zou tillen.

Na ettelijke beluisteringen - zo verslavend is Grace/Wastelands dus wel degelijk - wordt duidelijk dat Doherty's grootste hoofdzonde nooit gulzigheid was, zoals zijn curriculum narcoticae altijd deed uitschijnen, maar gewoon: luiheid. Het oorkussen van de duivel laat zich nog heel even voelen in het Pete-luttige 'Salome', maar die song werd dan weer handig opgesmukt door een oosterse gitaar, melodica en dramatische strijkers.

Voor een groot deel lijkt dat de verdienste van Smithsproducer Stephen Street en Blurgitarist Graham Coxon, maar deze plaat is evengoed een bewijs dat de ex-Libertine altijd al genoeg talent had om een van de spannendste songschrijvers van deze tijd te worden.

Zo zijn we op dit ogenblik nog steeds niet goed van 'New Love Grows on Trees', misschien wel de oudste song op deze plaat, die dateert uit de tijd dat Doherty en Bârat er een fatalistische relatie op na hielden. "If you're still alive when you're 25, should I kill you like you asked me to?", zo klinkt Doherty vertwijfeld in die postpuberale emogedachte. Met deze Grace/Wastelands kunnen we ons echter maar gelukkig prijzen dat de twee Libertines toen niets meer dan een ijdel broederpact smeedden. (Parlophone)

(GVA)

DOWNLOAD EERST: 'New Love Grows on Trees'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234