Zaterdag 08/05/2021

Recensie 'Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi': draak blijkt hagedisje

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN

Goku is dood, en heeft via de grote Snake Way een bezoek gebracht aan King Kai. Intussen heeft Piccolo Gohan ontvoerd om hem te trainen. Gohan veranderde echter in een enorme aap, waardoor Piccolo de maan moest opblazen. Daarna gingen ze oefenen in een speciale kamer waar de tijd veel trager verloopt, zodat ze klaar zouden zijn voor twee aliens van de planeet Vegeta die de Aarde een beetje komen verwoesten.

Dat is ruw samengevat iets wat je krijgt te lezen in de verhaalmodus van 'Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi'. Wie kan volgen en nog aan het lezen is, is fan van 'Dragon Ball', en dus het doelpubliek van deze game. Meteen handig, want zo hoeven we het verhaal niet uit de doeken te doen voor de niet-fans - het spel doet het immers ook niet.

Verhaal
In tegenstelling tot 'Dragon Ball: Raging Blast 2' dat vorig jaar uitkwam, heeft 'Ultimate Tenkaichi' dus wel een verhaalmodus, die start wanneer Goku's broer Raditz op Aarde arriveert. Er zitten enkele animaties uit de serie in het spel, maar veel van het verhaal wordt samengevat in een traag scrollende tekst met een irritant flitsende achtergrond en dito snerpend gitaarsologeluid. Aan de ene kant zijn we wel opgezet met de verhaalmodus, aan de andere kant is het jammer dat een grote franchise als 'Dragon Ball' vijftien jaar na het einde van de tv-serie eens niet investeert in een compleet nieuw scenario. Of laat een personage het verhaal gewoon vertellen met enkele animaties, alles is beter dan dit.

Vechten
Het is maar wat je wil, want uiteindelijk is ook 'Ultimate Tenkaichi' natuurlijk gewoon een vechtspel waarmee fans van de serie de flitsende bewegingen van hun favoriete personages kunnen naspelen. En dat vechten verloopt iets minder chaotisch dan in 'Raging Blast 2'. Je hebt weer aanvallen voor dichtbij en veraf, en opmerkelijk is dat jij en je tegenstander na sommige bewegingen snel een keuze moeten maken uit twee knoppen. Die keuzes bepalen dan of de aanval succesvol is of niet, waardoor je een portie geluk in de confrontaties legt. Je moet alleszins minder ki zitten laden dan in 'Raging Blast 2', waardoor je je wel beter kan concentreren op de gevechten.

Repetitief
Of je daar echt lang plezier aan kunt beleven, zal afhangen van speler tot speler. Wij vonden ze alleszins te repetitief, vooral omwille van de steeds terugkerende animaties van de aanvallen. Het spel bevat bovendien nog een verschrikkelijk moeilijk te activeren mogelijkheid om tijdens een felle afranseling alsnog ontsnappen aan de volgende combo van je tegenstander. In de tutorial wordt duidelijk uitgelegd dat je op je vier knoppen tegelijk moet rammen, en dat verschijnt dan ook op het scherm in situaties waarin het kan. Wij hebben zonder overdrijven meer dan 20 keer zitten proberen, en het lukte gewoonweg niet. Even googelen leerde dat we niet de enigen waren. Uiteindelijk is het tijdens een gewoon gevecht toch een paar keer gelukt, maar het is zo moeilijk dat het leidt tot frustratie (en een pijnlijke hand).

Sfeer
Nieuw is nog dat je aan de slag kan met een eigen personage, wat voor sommige spelers misschien heel tof is. Wij hebben er alvast geen boodschap aan. 'Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi' ziet er wel erg flitsend uit, en de gevechten verlopen visueel heel soepel. De game bevat uiteraard de stemmen van de tv-serie, plus beeldfragmenten daaruit. Hoewel het misschien wat goedkoop is om animaties uit het tv-programma te gebruiken in het spel, helpen ze wel om de sfeer van de reeks in de game te stoppen. Het contrast met de gamebeelden is dan ook weer wel vervelend, net als het steeds terugkerende laadscherm met een minigame. Verder heb je nog steeds van die irritante opgefokte muziek, die je gelukkig stiller kan zetten of kan vervangen door een andere soundtrack. Vreemd is trouwens dat het spel ervan uitgaat dat je steeds op dingen klikt die je eigenlijk niet wil. Wanneer je de verhaalmodus wil starten of daar een gevecht wil beginnen, krijg je namelijk de vraag of je dat echt wil, met de standaardmogelijkheid op 'nee'.

Conclusie
Uiteindelijk is dit zo'n game waar je alle kanten mee op kan, afhankelijk van hoe erg je je stoort aan de minpunten die er duidelijk zijn. Voor ons zijn de gevechten - en daar draait 'Ultimate Tenkaichi' uiteindelijk om - gewoonweg veel te repetitief om lang te blijven boeien. Dan mag je nog zoveel verschillende modi en extra's in je game stoppen, uiteindelijk zit je toch voor de 'tigste keer naar dezelfde filmpjes van combo's te gapen. We hebben ooit veel gekeken naar de verschillende reeksen van 'Dragon Ball', en we hadden dan ook gehoopt op een topspel. In vergelijking met de vele steengoede games die momenteel uitkomen, blijkt de draak echter slechts een hagedisje. (sam)

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234