Donderdag 24/09/2020

Ray Davies (****) en The Hives (****) in Lokeren: Van sarcasme tot ironie

The Hives zorgden voor het soort feestje dat perfect paste als slot van de tiendaagse marathon in Lokeren.Beeld UNKNOWN

Op de tiende en laatste dag van de Lokerse Feesten hadden de organisatoren nog een levende legende in de mouw zitten, al bracht Ray Davies, de zanger van The Kinks, niet meteen de verhoopte volkstoeloop teweeg. De grote massa was er wel voor The Hives, die de vijfendertigste editie van de Feesten met brio de voltooid verleden tijd binnenloodsten.

Ze zagen er wat vermoeid uit na tien dagen nachtwerk, maar de organisatoren van de Lokerse Feesten konden terugblikken op een geslaagde editie.

Er waren minder topnamen dan andere jaren, dat wel, maar dat hield het publiek niet weg. Manic Street Preachers, Peter Doherty, Orbital, Primal Scream, 2 many dj's, Simple Minds en Bart Peeters waren de uitschieters, terwijl Donna Summer en Ultravox tekenden voor de dieptepunten. Ook Ray Davies kwam zondagavond wat moeizaam op gang. Niet dat hij er geen zin in had, want Davies - vijfenzestig alweer, maar nog steeds springlevend - maakte een dynamische indruk en besefte dat er gewerkt moest worden om het jonge publiek aan zijn kant te krijgen.

Dat lukte aardig, tot de zanger begon te sakkeren over "de slechte PA" en hij het niet kon laten zowel de geluidsman als zijn roadies met wat sarcastische opmerkingen de mantel uit te vegen. Desondanks, of misschien wel net daardoor, was Davies behoorlijk op dreef. Omsingeld door een uitstekende band trakteerde de legendarische Kinkszanger het publiek op strakke, compacte uitvoeringen van "Where Have All the Good Times Gone", "Well Respected Man" en, jawel, "Lola", dat hij eerder in de set bij wijze van plaagstoot al even had ingezet om het publiek wakker te krijgen.

Tussendoor was er plaats voor wat recenter en (dus) onbekender werk, maar ook het akoestische "One More Time" misstond niet tussen zijn oudere Kinksclassics. De bisronde duurde bijna even lang als de set zelf, maar aangezien hij daarin ten behoeve van de tieners op het plein uitlegde hoe destijds "You Really Got Me" was ontstaan (het nummer dat algemeen als het begin van de hardrock wordt beschouwd) was dat geen drama. Meer nog, een messcherp "All Day and All of the Night" onderstreepte ten overvloede waarom The Kinks naast de Beatles, de Stones, The Who en Led Zeppelin tot de belangrijkste en meest invloedrijke Britse bands van de jaren zestig en zeventig worden gerekend.

Na The Black Box Revelation kwam The Hives de taak toe om deze editie van de Lokerse Feesten af te ronden, en zoals gebruikelijk gingen de Zweden er flink tegenaan. De vijf, stuk voor stuk verpakt in witte overalls, grossierden in snedige Ramonesrock, die weliswaar bol stond van de clichés maar niettemin flink wat opwinding genereerde.

Dat had niet alleen met de songs te maken, maar ook met hun hyperkinetische podiumact, die perfect het evenwicht hield tussen een pogo, een boksmatch en stand-upcomedy. Tel daarbij nog in ironie gesopte teksten, en je hield een amusante set over, die met "Tick Tick Boom", "Return the Favour" en - uiteraard - "Hate to Say I Told You So" ontaardde in het soort feestje dat perfect paste als slot van een tiendaagse marathon. Het aftellen tot de zesendertigste editie kan beginnen. (Bart Steenhaut)

Ray Davies, 65 maar nog altijd springlevend, was behoorlijk op dreef. Foto's Alex VanheeBeeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234