Dinsdag 22/09/2020

Ravenzwart bedevaartsoord

Graspop Metal Meeting had dit weekend meer geïnvesteerd in zijn terrein dan in de muziekacts. Met Mötley Crüe, Slipknot en Marilyn Manson stonden niet de allergrootste namen uit het genre bovenaan de affiche, maar geen fan die de jaarlijkse metalhoogmis wou missen. Mede dankzij het weer klom het bezoekersaantal dit jaar tot 130.000, een evenaring van het record.

Het Kempense Dessel stond dit weekend naar jaarlijkse traditie weer drie dagen in het teken van hardrock en heavy metal. In totaal 68 bands kwamen er alle mogelijke genres en subgenres spelen die je je maar kan voorstellen, van hardcore tot black metal. Graspop een niche-festival noemen is dus geen halszaak, maar het voorzetsel klein of alternatief kan je hier maar beter achterwege laten. Vorig jaar moest de wei bij de doortocht van Iron Maiden worden afgesloten, omdat er echt niemand meer bijkon. Graspop blijft alsmaar groeien en lokte ook deze keer elke dag opnieuw meer dan 40.000 metalfans.

Om aan dat groeiende publieksaantal tegemoet te komen, is het festival voor deze editie verhuisd. De vertrouwde locatie aan de Boeretang werd verruild voor een veel grotere wei aan de Stenehei, goed één kilometer verderop. De opstelling is helemaal veranderd en dat betekende in het begin even zoeken. Er vielen veel metalheads op te merken die - al dan niet beschonken - met een plannetje hun weg probeerden te vinden. Het nieuwe festivalterrein loopt richting hoofdpodium in de vorm van een trechter, en dat is eerlijk gezegd niet echt een verbetering. Want hoe meer je naar voor gaat, hoe claustrofobischer het lijkt te worden. Een tochtje naar de biertent dicht bij het podium is zo een hel(s)e onderneming geworden. De organisatie heeft dan ook nu al beslist het grote podium volgend jaar anders te plaatsen.De verhuisbeweging van Boeretang naar Stenehei is meteen de grootste vernieuwing. Daarnaast houdt Graspop vooral vast aan zijn gebruikelijke ingrediënten. En op die manier is het festival inmiddels ook uitgegroeid tot een echt bedevaartsoord, zo lijkt het. Een plek waar iedereen elkaar ontmoet die hetzelfde geloof beleidt, dat van de metal. Het is daarbij al lang niet meer om de namen op de affiche te doen. Want Graspop kon dit jaar niet uitpakken met écht grote namen als hoofdact. Mötley Crüe vult normaal gezien enkel een AB, en de ster van Marilyn Manson en Korn is ook al een tijdje tanende. De meest bekende groepen uit het genre zijn AC/DC en Metallica, maar die stonden eerder dit jaar al in het Sportpaleis, en die laatste heeft ervoor gekozen om volgende week naar Rock Werchter te komen. Nee, Graspop is gewoon een festival geworden waar elke metalfan bij wil zijn om erbij te horen. Waar je elk jaar dezelfde mensen ontmoet, op de camping verbroedert met metalfans uit Finland, Spanje of Italië. Waar je kan gaan kijken hoe het met je (jeugd)idolen is gesteld, of die ene gitarist nog steeds die ongelooflijke solo kan spelen en of icoon X zijn stem nog niet verloren heeft. Een andere verklaring hebben we niet voor het groeiende succes van Graspop.

Groeiende reputatie

Niet alleen bij de fans heerst zo’n ‘wij begrijpen elkaar’-sfeer die Graspop zo mooi maakt, ook bij de groepen heeft het festival intussen een status bereikt die de landsgrenzen ver overstijgt. Het viel dit weekend op hoe vaak de zangers vanop het podium terugblikten op hun vorige optredens op Graspop. Of hoe er alweer een glimlach en een blik vol ongeloof op het gezicht van een metallegende verscheen, die nu pas besefte hoe loyaal de fans hier zijn. Neem bijvoorbeeld een groep als het Californische W.A.S.P., die al vijftien jaar niets meer relevants heeft gedaan en waar velen het bestaan zelfs niet meer van vermoedden. Dan is het toch raar opkijken als je in de Marquee-tent plots 6.000 mensen het 25 jaar oude nummer ‘I Wanna Be Somebody’ hoort meezingen, het refrein woord voor woord scanderend, en dat luider dan zanger Blackie Lawless.Wat Glastonbury, Reading en Werchter voor de rock zijn geworden, zo heeft Graspop ook faam verdiend in het metalgenre. Iedereen die iets betekend heeft of nog wil meetellen, wil hier komen optreden. En net zoals dat voor Belgische rockgroepen op Werchter het geval is, is het ook voor Vlaamse metalbands een hele eer om in Dessel te mogen staan. Reken maar dat Alex Agnew nog veel langer zal nagenieten van zijn optreden hier zondagmiddag met zijn groep Diablo Blvd dan de zoveelste Arenberg die hij als comedian heeft uitverkocht. Een andere Belgische naam die op Graspop opvallend vaak over de lippen ging is Channel Zero. Op een mum van tijd verkocht de groep zes keer de AB uit, en zo’n reünie van Belgiës bekendste metalgroep ooit mag hier volgende zomer niet ontbreken, vinden velen.De drie dagen van Graspop 2009 waren netjes verdeeld. Vrijdag werden vooral de wat oudere fans bediend met Heaven and Hell, Dream Theater en Mötley Crüe. Hoewel ook de punkmetal van Papa Roach en de Braziliaanse furie van Soulfly op het hoofdpodium goed gesmaakt werden. Zeker toen brulboei Max Cavalera de Sepultura-nummers ‘Chaos A.D.’ en ‘Roots Bloody Roots’ inzette, ging de massa van Graspop op en neer.Zaterdag was de wei vooral voorbehouden voor het jongere volkje. Mastodon staat komend weekend ook op Werchter, maar wist helaas niet helemaal te overtuigen met hun moderne doom. Er zat te weinig structuur in hun optreden. Met groepen als Hatebreed, Korn en Slipknot serveerde Graspop zaterdag verder een line-up die een al venijn uitspuwde op het hoofdpodium. Crowdsurfen en moshpits à volonté hier, de hele dag door. Het is dan ook onbegrijpelijk dat tussen al dat geweld Journey was gezet. Een Amerikaanse groep die begin jaren ’80 bekend werd met hits als ‘Don’t stop believing’ en nog het best te omschrijven valt als Adult Orientated Rock (A.O.R.) Wat zo’n groep verloren had op Graspop blijft ons een raadsel. Gitarist Neal Schön en nieuwe zanger Arnel Pineda, een Filipijn die tot voor kort in een Journey-covergroep speelde, stonden voor een grotendeels lege wei te spelen. Journey zal enkel bijblijven omdat het als eerste Graspopgroep ooit een (rode) vleugelpiano op het podium had gezet, en omdat de zanger een foeilelijke geruite broek aanhad.

Verzengende hitte

Schotse ruiten waren nochtans wel meer aanwezig op de wei van Graspop. Opvallend veel mannen hadden voor de kilt gekozen om de benen in deze loden hitte wat verkoeling te gunnen. De Kempen is sowieso al het warmste stukje België en het hele weekend leek het wel alsof Lucifer zelf de thermostaat had mogen regelen. Dat zwart de hoofdkleur is voor metalfans maakte het helemaal wat ongelukkig. Het enige alternatief dat overbleef was een bloot bovenlijf. Zelden zoveel bierbuiken, tattoos, en verbrande ruggen gezien als hier. Tattoos, het hoort bij het uniform van de metalhead, maar Kimberley Vlaeminck ten spijt viel de gezichtstatoeage hier nergens te bespeuren. Er zijn grenzen, ook bij metalheads.Graspop 2009 was ook een beetje het festival van de verrijzenis. Van de oude thrashmetal bijvoorbeeld. Op de affiche stonden zowel Exodus, Death Angel als Anthrax geprogrammeerd. Maar vooral de doortocht van Sacred Reich is het onthouden waard. Zanger Phil Rind bewees dat zijn politiek geëngageerde teksten tijdloos zijn en ook het onwaarschijnlijk moeilijke drumpatroon van ‘Surf Nicaragua’ werd loepzuiver gespeeld. Een feilloos parcours. Een andere revelatie bleek Monster Magnet. Dave Wyndorf zat de voorbije jaren te veel aan de drugs, maar leek op Graspop herboren. De zanger, nu dertig kilo dikker, speelde een uur lang stonerrock volgens het boekje. Met afsluiter ‘Spacelord (Motherfucker)’ bereikte Monster Magnet een kolkende climax in de bloedhete Marquee-tent. Nog een zanger die sinds jaren met drugsperikelen kampt is ex-Panterazanger Phil Anselmo. Hij kwam op Graspop met zijn vrienden van Down spelen. Gespierd, gezond en de haren geschoren op een mohawk na, werd Anselmo ingehaald als een ware volksheld. Down bracht een fraai concert vol Black Sabbath-invloeden en slepende gitaren. Met Anselmo die sinds zijn vertrek bij Pantera nooit beter zong. Wie een beetje zocht kon dus ook op dit Graspop echte parels van optredens vinden. Overigens, voor het tweede jaar op rij stond ook Lauren Harris in de kleinste tent van Graspop op het podium. Lauren moet u weten is de dochter van Steve Harris, de bassist en grote baas van Iron Maiden. Kwestie van ervoor te zorgen dat papa hier volgend jaar weer met zijn groep langskomt. Weten we dat ook al meteen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234