Woensdag 20/10/2021

Rasacteur met verbluffend inlevingsvermogen

Eerst leek het erop dat hij ons land zou overslaan, maar uiteindelijk kwam hij dan toch. In het gezelschap van pianist Steve Nieve, zijn oude kompaan uit The Attractions, sloot Elvis Costello maandagavond zijn Lonely World Tour af in het Casino Cursaal van Oostende. Het publiek was getuige van een twee uur durend, bij momenten erg fraai concert dat, behalve evidente hits, ook veel verrassingen bevatte. Maar hoewel de fans zich zichtbaar in de zevende hemel bevonden, was Costello's set zeker niet vrij van schoonheidsfoutjes.

Wie vertrouwd is met For the First Time In America, een EP-box met liveopnamen uit 1996, wist al min of meer wat hem/haar te wachten stond: intimistische flarden uit een exquisiet repertoire dat inmiddels al ruim twintig langspelers omvat. Het leuke is dat zo'n sobere duo-opstelling vaak tot boeiende transformaties of accentwisselingen leidt. Costello en Nieve voelen elkaar immers perfect aan en durven vrij te improviseren, waardoor hun concerten nooit routineus of voorspelbaar worden.

Elvis Costello behoort tot de grootste en veelzijdigste songwriters van deze tijd. Hij beheerst ieder idioom, heeft in de voorbije twintig jaar vrijwel elk populair muziekgenre naar zijn hand gezet en wordt, sinds zijn samenwerking met het Brodsky-kwartet, zelfs in klassieke middens ernstig genomen. Zijn publiek is met hem meegegroeid, maar lijkt zich nauwelijks te verjongen. 's Mans liedjes zijn dan ook te intelligent en te volwassen voor de hitlijsten: ze bevatten zoveel rake observaties en dubbele bodems dat ze veroordeeld zijn tot een bestaan buiten de mainstream.

Het concert in Oostende omvatte een dertigtal songs, afkomstig uit zowat alle stadia van Elvis Costello's imposante carrière. En hoewel er met een zekere regelmaat werd geput uit Painted From Memory, het resultaat van een recent partijtje scrabble met Burt Bacharach, stond er opvallend veel materiaal uit de late jaren zeventig op het menu. Oude bekenden, zoals 'Every Day I Write the Book', 'Red Shoes', het ziekelijk geobsedeerde 'I Want You' en het onverslijtbare 'Alison' hielpen de set licht verteerbaar te maken, terwijl de kenners zich vermeiden in minder voor de hand liggende keuzen, type 'God's Comic' of 'Clown Strike'. Met 'Talking in the Dark' en 'Radio Sweetheart' schudde Costello zelfs enkele obscure b-kantjes uit zijn mouw.

Tijdens openers 'Temptation' en 'Accidents Will Happen' werden zowel de geslaagde als de minder geslaagde aspecten van de duoformule geëtaleerd. Door zijn songs tot hun elementairste vorm te herleiden bewees Costello weer eens wat voor een schitterende zanger hij eigenlijk is. Nu eens manifesteerde hij zich als een volleerde crooner, dan weer liet hij een hoge falset moeiteloos overgaan in hees gefluister, maar in beide gevallen raakte hij de luisteraar recht in het hart. Iets problematischer was het aandeel van Steve Nieve, een klassiek geschoold pianist die iets te vaak wilde pronken met zijn souplesse op het klavier en de liedjes overlaadde met ornamenten die even barok als overbodig aandeden.

Toen hij zijn uitweidingen binnen de perken hield, was het echter genieten geblazen: het behoedzaam voortschuifelende 'Almost Blue' deed denken aan het beste van Chet Baker; 'Little Triggers' zorgde voor kippenvel en ook relatief nieuwe liedjes, zoals 'What's Her Name Today?' of 'This House is Empty Now', kregen, door Costello's verbluffende inlevingsvermogen, iets memorabels. De man is een rasacteur die zijn personages haast lijfelijk te voorschijn weet te roepen. Op andere momenten toont hij zich dan weer een causeur die tussen de nummers door gevatte anekdotes vertelt of, zoals in 'Chelsea', allerlei muzikale grapjes uithaalt. 'You Lie Sweetly' was een voorproefje van een nieuw project waarvoor Nieve de muziek en Costello de teksten heeft geschreven en de cover van 'She', uit de pen van Charles Aznavour, nam De Gebrilde onlangs op voor de soundtrack van de film Notting Hill.

Consternatie alom toen beide heren, na een set die afklokte op amper vijftig minuten, al in de coulissen verdwenen. Gelukkig zouden daarna nog vijf (!) bisbeurten volgen, zodat wie 1.350 frank voor zijn kaartje had betaald, alsnog waar voor zijn geld kreeg. Eerst kwam Costello in zijn eentje terug, met een gedreven 'Pads, Paws & Claws', een hartverscheurend 'Indoor Fireworks' en het bij Van Morrison betrokken 'Jackie Wilson Said', dat goed was voor een spontane publieksparticipatie. Tijdens het volgende blokje ruilde de zanger zijn akoestische gitaar voor een elektrisch exemplaar, met het oog op een vingerknippend 'Inch By Inch' (inclusief het staartje van Little Willie Johns 'Fever') en een broeierig 'Shallow Grave'.

In 'Watching the Detectives' liepen gitaar en piano elkaar lelijk in de weg en werden zoveel zijpaadjes ingeslagen dat beide muzikanten met geen kompas meer op de juiste weg te krijgen waren. Zelfs het prachtige 'Shipbuilding' werd ondergraven door het gederailleerde, weinig functionele spel van Nieve en de vocale overacting van Costello. Een mooie avond met enkele irritante momenten dus. Alsof beide heren koste wat het kost wilden bewijzen dat de perfectie niet bestaat. Dirk Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234