Vrijdag 30/10/2020

InterviewDe Vragen van Proust

Rapper Dvtch Norris: ‘Als ik eraan terugdenk, krijg ik bijna kotsneigingen van schaamte’

Dvtch Norris: 'Het buitengewoon onderwijs, dat was de hel voor mij. Ik wilde daar helemaal niet zijn. Ik wilde normaal zijn, net zoals mijn vrienden van het voetbal.’Beeld Stefaan Temmerman

Schrijver Marcel Proust beantwoordde ze ooit in een vriendenboekje, nu geeft De Morgen er een eigenzinnige draai aan. Zesentwintig directe vragen, evenveel openhartige antwoorden. Vandaag: rapper Dvtch Norris (26). Wie is hij in het diepst van zijn gedachten?

Hoe oud voelt u zich?

“Mentaal voel ik mij 24. Net zoals in 2018: dezelfde winterblues, dezelfde mentale struggles, dezelfde stress, dezelfde muzikale druk. Fysiek voel ik me 30, ook al weet ik niet hoe je je zou moeten voelen als je 30 bent. (lacht) Ik besef gewoon dat ik ouder word. Ik voel dat aan hoe mijn lichaam reageert.

“Ik hou niet van de winter. Ik besef steeds meer dat de maanden waarin ik mij het slechtst voel oktober, november en december zijn. Mijn twee laatste zomers waren super nice. Boem. Knallen gewoon. Op festivals spelen, interviews geven, erkenning krijgen.

“En dan wordt het winter en hang je af van je creativiteit en je inspiratie om nieuwe muziek te maken, wat niet meteen lukt. En dan kom je onder druk te staan want het moet nu gebeuren wil je weer een nice zomer tegemoet gaan. Die druk maakt dat je veel te veel stilstaat bij jezelf. Je begint na te denken over persoonlijke issues en over waarom het niet lukt. En je blijft maar doordenken en doordenken.

“In de winter moet je veel discipline hebben om binnen te blijven en hard te werken. Eigenlijk zouden mijn geest en mijn lichaam even een winterslaap willen houden, maar ik gun het mezelf niet.”

Wat vindt u een belangrijke eigenschap van uzelf?

“Goh. (lacht) Mijn laatste ep heette Fahad Seriki, I Hate You. Een belangrijke eigenschap is mijn self-awareness. Hoe zeg je dat in het Nederlands? Zelfbewustzijn, ja. Ik heb het vrij snel door als er wat schort aan mij of wanneer ik iets aan mezelf moet veranderen. Self-awareness kan een burden zijn, maar heeft me ook al vaak gered of geholpen.

BIO

* geboren in 1993 in Antwerpen * ouders zijn van Nigeriaanse komaf * echte naam Fahad Seriki * stopte op z’n achttiende met school om rapper te worden * is sinds 2013 guest performer geweest bij meer dan 250 liveshows van Coely * solo-optredens op o.a. Les Ardentes, Dour, Pukkelpop, Rock im Park... * bekende songs: ‘Seeking Closure’, ‘Toothpick’, ‘Blessed’, ‘Save Us’ * ep’s I’m Sad, I Wanna Make It (2018), Fahad Seriki, I Hate You (2019) * werktitel debuutalbum: Countryboy * woont tegenwoordig in Brussel

“Ik denk dat ik mezelf vrij goed ken en dat komt wellicht door mijn mormoonse opvoeding. Op mijn achtste moest ik zelf beslissen of ik gedoopt wilde worden en of ik tot de mormoonse kerk wilde behoren. De mormonen geloven namelijk dat je vanaf die leeftijd zelf kunt uitmaken wat goed en fout is, waardoor er wel een grote druk op je komt te liggen. Ik ben dus al van jongs af heel hard bezig met wat ik wil en wat ik denk en waarom.”

Hoe is de relatie met uw ouders?

“Na de laatste scheiding van mijn ouders in 2017 zie ik mijn pa heel weinig. Als kind keek ik erg naar hem op. Ik liep thuis rond in zijn dokwerkerskleren en zijn veel te grote schoenen en vond dat echt cool.

“Met mijn ma heb ik altijd een goede band gehad. Ze is met mij door alles gegaan. Van de ene school naar de andere. Al van in het begin waren er problemen. Ik had ADHD en omdat ze mij in de kleuterschool niet goed verstonden, stuurde het CLB mij naar het bo (buitengewoon onderwijs, red.).

“In die tijd wist mijn moeder nog niet dat ze dat had kunnen aanvechten. Het bo, dat was de hel voor mij. Ik wilde daar helemaal niet zijn. Ik wilde normaal zijn, net zoals mijn vrienden van het voetbal of de andere kinderen in de kerk.

“Bo was een scheldwoord voor ‘gehandicapte’. Ik heb heel hard geleden onder dat stigma. Het ergste was ’s morgens opstaan en op zo’n bo-schoolbus moeten gaan zitten met allemaal kinderen met beperkingen. Ik haatte dat, dat was zo confronterend. Ik weet nog dat ik elke dag de oren van mijn pa zijn kop zaagde: ‘Get a fucking car, get a car please!’ Ik schaamde mij rot.

“Na de lagere school ben ik elk semester van school moeten veranderen. Er was altijd wel een reden waarom het niet lukte, maar mijn moeder heeft mij nooit opgegeven.

“Vorige zomer heb ik de ep Save Us uitgebracht. De agressiviteit, de intensiteit die in mij loskwam toen ik dat nummer maakte... Dat was echt the anger die ik als klein manneke voelde. Sindsdien heb ik die wrok kunnen loslaten. Zonder het pad dat ik bewandeld heb, was ik nooit de persoon geweest die ik nu ben. Everything happens for a reason, I guess.

Wat is uw passie?

“Muziek. Ik ben begonnen met rappen op mijn vijftiende, met gestolen teksten van Kanye (West, red.). (lacht) Op mijn manier herschreven. Het was vooral van ‘I have a big dick, I fuck bitches’, van die typische generic rap, echt stom eigenlijk. Tot ik op m’n achttiende besefte: o wacht, ik heb zelf wel interessante dingen te vertellen.

‘Waarom is mijn pa weggegaan? Waarom zegt mijn ma bepaalde dingen? Er zijn dingen die je nooit kunt snappen tenzij je zelf kinderen hebt.'Beeld Stefaan Temmerman

“De dag waarop Glenn DeVree, mijn beste maat, de enige rapper toen in Ekeren, zei dat hij mijn muziek echt goed vond, ben ik van het ene moment op het andere gewoon, hup, gestopt met school. Dit wordt het, dacht ik. I’m gonna tour the world, fuck all bitches and get money!(lacht)

Is het leven voor u een cadeau?

“Ja. Sowieso. Ik blijf tegen mezelf zeggen: I wasn’t supposed to get this far. Als je kijkt naar waar ik vandaan kom: alles wat ik wilde doen was onmogelijk, snap je. Maar ik heb gewoon doorgezet. And I gotta be proud of myself.

Welke geluksscore geeft u zichzelf?

“Ik moet dankbaar zijn, maar ik klaag ook veel. (lacht) Hoe vaak ga ik niet bij Justine (Bourgeus, aka Tsar B, red.) huilen omdat ik weer in een dipje zit! Ik heb al heel veel fucked-up momenten meegemaakt. Het ergste was in 2017, toen we ons huis uit moesten in Ekeren na de scheiding van mijn ouders. Ik ben toen bij Glenn DeVree gaan wonen in zijn spare room, terwijl mijn ma en mijn broers en zus in een louche appartement in ’t Stad terechtkwamen, waar ook andere migranten verbleven. Een plek vinden was zo moeilijk. Voor ons als gezin was dat een absoluut dieptepunt. Ik heb momenten gehad waarop ik dacht: waar blijft mijn geluk? Dus nee, zo’n geluksscore geven, dat durf ik echt niet.”

Welke kleine gebeurtenis kan u blij maken?

“Sinds kort elke dag mijn kamer opruimen. Ik voel mij zo goed daarna. Dat werkt als een drug.”

Waar hebt u spijt van?

“Dat ik geen instrument heb leren bespelen. Als ik goede muzikanten bezig zie, voel ik een steek van jaloezie.”

Wat is uw zwakte?

“Ik kijk te snel op naar anderen. Ik zie te snel hun kwaliteiten. Waarom kan ík dat niet, vraag ik mij dan af. Waardoor ik mijn zelfbeeld naar beneden haal. Ik haat dat. Ik zou blij moeten zijn voor de ander, maar ik kan het niet. Mensen zeggen dat ik mezelf niet constant moet vergelijken met anderen, maar het is een zwakte.”

Wat is uw grootste angst?

“Een van mijn grootste angsten is doof worden. Niets overtreft de extase van nieuwe muziek te horen. De gedachte alleen al dat ik die mogelijkheid zou verliezen, vreet mij op.”

Bent u ooit door het lint gegaan?

“Wow. In het openbaar? Ik weet niet of ik dit wel moet vertellen. (lacht)

“In de Trix. Ik moest een festival openen, een soort talentenjacht, maar kreeg maar een halfuur om te spelen. En er hing zoveel van af! We waren dakloos, mijn familie rekende op mij. Ik moest mij bewijzen. Maar de eerste twintig minuten was er niet zoveel volk, het begon maar de laatste tien minuten echt toe te stromen. Waardoor ik mega excited raakte en blijkbaar mijn tijd overschreed.

'Ik zou willen weten waarom die fucking treinen altijd te laat komen of zelfs afgeschaft worden. Ik zou het willen snappen, zodat ik niet meer boos hoef te zijn.'Beeld Stefaan Temmerman

“Terwijl ik nog bezig was, hebben ze mijn muziek gewoon afgesneden. En o man, I lost it! I fucking lost it! Ik schaam mij nog altijd zo hard. Hoe zwaar ik toen een Kanye-moment heb gehad in de backstage, dat was niet normaal. En maar roepen en brullen! Dat ik méér tijd verdiende. Dat ik met Coely had gespeeld. Dat ik niet begreep waarom Tristan na mij speelde. Iedereen schaamde zich en probeerde mij in bedwang te houden, maar ik kon maar niet stoppen. Mijn dj is het gewoon afgetrapt. Ik was een monster toen.

“Als ik daaraan terugdenk, krijg ik bijna kotsneigingen van schaamte.”

Wanneer hebt u het laatst gehuild?

“De nacht voor Nieuwjaar. Omdat ik besefte dat ik al tien jaar bezig ben. Tien jaar maak ik al muziek. Dus je begint te reflecteren over al die momenten in het begin. Toen ik optrad op braderijtjes in Ekeren voor tien bomma’s, samen met Glenn. Met mijn ogen dicht steeds maar dezelfde teksten rappen. (lacht) Inmiddels heb ik op de mainstage gestaan op Rock im Park, een megagroot festival in Duitsland (Neurenberg, red.). Heb ik tien interviews gegeven aan De Morgen en De Standaard. (lacht) Ik heb nog een lange weg te gaan, maar in die tien jaar is er zoveel gebeurd en dat was gewoon super overwhelming.

“In deze tijd van het jaar huil ik veel. I’m a mess. Ik ben superfragiel. Ik kan mezelf niet aan, man.”

Welke film of boek zou u iedereen aanraden?

The Two Popes vind ik verrassend goed. Niet alleen een megasterk verhaal, maar ook prachtig in beeld gebracht. De manier waarop het gefilmd is, hoe de DOP (director of photography, red.) zijn ideeën in beelden vertaald heeft, heeft me zoveel inspiratie gegeven. Sinds ik zelf aan videoclips meewerk, ben ik daar meer oog voor gaan krijgen.

“Voorts zou ik het Oude Testament aanraden. Elke nacht voor het slapengaan las ik samen met mijn moeder de bijbelverhalen. 

“Mijn lievelingsverhaal? Dat van Salomo, zoon van koning David. Over hoe twee jonge moeders hem om hulp vragen, omdat de baby van een van hen gestorven is en ze allebei de levende baby opeisen.

“Omdat niemand weet wie de waarheid spreekt, stelt Salomo voor om de levende baby in twee te hakken en elke moeder de helft te geven. Wat er dan gebeurt, is zo’n zot verhaal. Ik heb daar altijd van gehouden, van die harde verhalen met veel bloed en sensatie die mij in mijn broek deden kakken.”

'Had ik de geest gevoeld, of was het gewoon kippenvel? Maar misschien is de geest wel kippenvel?'Beeld Stefaan Temmerman

Hebt u ooit een religieuze ervaring gehad?

That I felt the spirit? Ja. Ik heb daar ook heel lang naar gezocht. Elke zondag luisterde ik in de kerk naar verhalen van profeten die de geest hadden gevoeld, en ik wilde dat zelf ook meemaken. Uiteindelijk ben ik daarin geslaagd door stil te staan en te reflecteren over mijn eigen leven. Als ik daar nu op een afstandelijke manier op terugkijk, denk ik: was het de geest, of was het gewoon kippenvel? Maar misschien is de geest wel kippenvel?”

Wat vindt u erotisch?

“Ik ben heel fysiek. Ik ben niet de man die veel communiceert via woorden. Als je elkaar kunt snappen via body language, dat vind ik mooi. Ik vind het niet zo nice als er te veel gepraat wordt. Wat ik tijdens de seks wel leuk vind, is dat mijn partner haar sneakers aanhoudt. (hilariteit) Don’t judge me!

Wat is uw goorste fantasie?

“Ik wil zeven kinderen. Mijn ma is one of eight. En de verhalen die zij elk jaar rond Kerstmis aan tafel vertelt, dat is fucking crazy! Ik heb echt zoiets van: wow, dit wil ik ook! Drie kinderen die daar zitten te roddelen, vier die daar zitten te spelen... Ik word graag omringd door een kudde dieren. (lacht)

“Ik ben zo nieuwsgierig hoe ik dat zelf zou aanpakken. Het ding is: I am very competitive. Ik wil het beter doen dan mijn ouders. Of minstens even goed. Want mijn ma did a good job.

“Ik wil ook mijn ouders beter leren begrijpen. Waarom is mijn pa weggegaan? Waarom zegt mijn ma bepaalde dingen? Er zijn vragen waarop ik nog steeds geen antwoord heb. Dingen die je nooit kunt snappen tenzij je zelf kinderen hebt.”

U belandt in de gevangenis, wat zou de reden kunnen zijn?

(lacht) “Voor iets waarvan men niet weet of dit nu strafbaar is of niet. Per ongeluk iemand vermoorden, bijvoorbeeld, want ik ben mega onhandig. Ik doe mensen vaak per ongeluk pijn.”

Bent u een goede vriend?

“Normaal gezien wel, hoewel ik de laatste tijd ook heel graag op mezelf ben, maar ik durf dat niet altijd eerlijk toe te geven. Ik zoek dan uitvluchten maar dan hebben mijn vrienden zoiets van: allee dude, komaan. Ze missen mij. Maar ik geef wel heel veel om mijn vrienden. Ik hou enorm van de gesprekken die we voeren.”

‘Ik doe mensen vaak per ongeluk pijn.’Beeld Stefaan Temmerman

Hoe definieert u liefde?

“Liefde is voor mij een gevoel dat ik moeilijk via taal kan definiëren of communiceren. Het feit dat ik altijd bij mijn vriendin wil zijn of naast haar wil komen liggen, is voor mij een bewijs van liefde.”

Hoe hebt u uw eerste liefde ervaren?

“Een beetje zoals je ziet in de films: pril en mega exciting. Ik was al zeventien, want een vriendinnetje hebben op jonge leeftijd was not done in onze kerk.”

Hoe zou u willen sterven?

“Wow. Ik wil gewoon kinderen hebben gehad, een nice carrière, zoals elke muzikant, elke artiest dat wil. Ik heb in mijn muziek altijd al gezegd dat ik in Ekeren wil sterven. Ik hou echt van mijn dorp. Ik heb altijd gezegd: I don’t even care how I die, als het maar in het witte huis is in Ekeren, dat symbool staat voor mijn carrière. Een kleine witte villa, een American dream-huis, waar ik elke dag passeerde. Telkens dacht ik: hier wil ik later wonen.

“Mijn eerste kus was daar, daar heb ik beslist om te stoppen met school en mijn leven een kans te geven. Als ik het even niet meer wist, was dat de plek waar ik heen ging. In dat huis wil ik dus sterven, omringd door mijn zeven kinderen.

“Wat ik zou wensen als laatste avondmaal? Brood met hummus. Toen ik hier in Brussel kwam wonen, at ik elke avond brood met hummus omdat ik niet kon koken. Ik ben daardoor twintig kilo afgevallen, want vroeger was ik echt superdik. Nu heb ik het al een tijdje niet meer gegeten.”

Wat wil u nog per se doen?

“Spreken met de CEO van de NMBS. Ik zou willen weten waarom die fucking treinen altijd te laat komen of zelfs afgeschaft worden. Ik zou willen weten waaraan dat ligt. Ik zou het willen snappen, zodat ik niet meer boos hoef te zijn.

“Ik heb een haat-liefderelatie met de NMBS. Ik haat de NMBS maar ik hou er ook echt van, want ik heb op de trein een van m’n lievelingstracks geschreven. Ik schrijf heel graag op de trein. De trein is ideaal om na te denken. Het traject van Ekeren naar Brussel bijvoorbeeld is heel nice. The transition of two worlds, coming into each other. Ik zou sowieso iets met muziek willen doen op een trein. Een optreden of een album opnemen in een wagon of een bootcamp, I don’t know.”

Waarover bent u de laatste tijd anders gaan nadenken?

(lacht) “Dit is echt fucked-up. Een maat van mij, ook een artiest, maar ik ga niet zeggen wie, heeft vroeger in een kaasfabriek gewerkt. In de zomer. En hij vertelde hoe heet het was en hoe hij en zijn collega’s zaten te zweten en hoe dat zweet constant in het kaasmengsel droop. Telkens als ik erover nadenk, moet ik geen kaas meer hebben.” (hilariteit)

Is de mensheid op de goede of de slechte weg?

“Dat is een heel moeilijke vraag. In bepaalde landen zie je hetzelfde fenomeen, hoe extreemrechts de norm aan het worden is. De terugkeer naar oude waarden, waarvan we blij zouden moeten zijn dat ze verdwenen waren. Dan denk je: we’re going backwards.”

Welke gebeurtenis uit uw leven zou een goed filmscenario opleveren?

“Ik praat er niet graag over in detail, maar ik heb ooit een schietpartij meegemaakt in Antwerpen. Je staat stil, je ziet het gebeuren, en iets in je zegt dat je zo snel mogelijk moet wegwezen. To save your life. Maar het is zo sensationeel dat je als aan de grond genageld staat. Je blijft staan en kijkt ernaar als naar een film. Die man was dood, ja.”

Wat is de titel van uw biografie?

“De ep-titel Fahad Seriki, I Hate You is denk ik ook de titel van mijn biografie. Er zijn bepaalde facetten van mezelf die ik werkelijk haat, ook al ben ik soms heel trots op mezelf. Die wrok zal altijd aanwezig blijven. Elke dag eindig ik wel met: Jesus Christ, I hate you!(lacht)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234