Zondag 09/08/2020

Oe is 't

Raoul uit Kameroen: "Socrates helpt me het leven te aanvaarden"

Raoul oefent zijn jumpshot in station Luik Guillemins.Beeld Jonas Lampens

Matthias M.R. Declercq en Jonas Lampens rijden voor deze rubriek lukraak door het land en klampen mensen aan met de simpele vraag: "Meneer, mevrouw, oe is’t?" Vandaag: een basketbalspeler in Luik.

Schijnt de zon, dan is het treinstation van Luik-Guillemins één grote, witte oase en kun je aankloppen bij Sint-Pieter. De enorme, golvende constructie van Calatrava breekt het licht in lange strepen, als zitten reizigers die wachten op de trein in een reuzen­volière.

Op de bovenste verdieping zit een man eenzaam op een bank. Hij heeft oortjes in, luistert naar muziek en staart naar zijn schoenen. Hij is in zichzelf gekeerd en tikt met de tip van de schoen op de grond, op het ritme van de drum. De man is één met het decor, zijn T-shirt gaat op in het felle, witte licht.

Hij heet Raoul (34) en er zijn weinig mensen die zo veel zachtaardigheid uitstralen als hij. Zijn familienaam ziet hij liever niet verschijnen, maar Raoul wil ons wel vertellen hoe het met hem gaat.

“Eigenlijk weet ik niet goed wat te antwoorden op die vraag. De zon schijnt vandaag, wat mij ertoe aanzet ’goed’ te antwoorden. Dat doet ook mijn job, ik heb werk en dat zorgt voor zekerheid. Ik ben verpleger in een ziekenhuis in Luik. Ik speel ook basketbal, maar mijn hart ligt in het ziekenhuis. Al klinkt dat een beetje vreemd. (lacht)

“Neem ik nog meer afstand, en overschouw ik mijn leven, dan is het antwoord genuanceerd. Dan ben ik niet gelukkig, maar ook niet ongelukkig. Mijn leven is onvolmaakt, er ontbreken een paar dingen.

“Ik was 14 en woonde bij mijn familie in Douala, de grootste stad van Kameroen. Ouders, grootouders, neven, nichten, we leefden haast allemaal samen. Tot mijn ouders Kameroen verlieten, twintig jaar geleden en ik werd opgevoed door de rest van de familie.

“Waarom mijn ouders het land verlieten? Ik weet dat eigenlijk niet zo goed. Het had wellicht met werkzekerheid te maken. Ik reisde hen later achterna naar België en mijn jongensdroom spatte uiteen. Ik was jong en dacht dat mijn vrienden er waren voor het leven. Dat we eeuwig samen bleven. Maar ik vertrok, en dat deden de anderen ook. En de droom vervloog. Nu wonen die vrienden in Frankrijk, in de Verenigde Staten en woon ik in Luik.

“Onvolmaakt omdat mijn ouders nu gepensioneerd zijn en weer in Kameroen wonen. Ik ben hier nog altijd. Logisch, ik heb hier werk. Mijn leven speelt zich nu af in Luik. Ik mis mijn familie, en ik mis mijn vrienden. Soms voel ik me eenzaam, wil ik een entourage om me heen, een kroost, een nest.

“Maar geluk kun je niet altijd zelf creëren. Het leven gaat zijn gang en je moet volgen. Dus lees ik thuis Socrates, verdiep me in filosofie en probeer met die inzichten het leven te aanvaarden. En dat lukt soms. En soms ook niet. Het zij zo.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234