Vrijdag 13/12/2019

Rake eenvoud

Het was niet het spel van voetbalclub Cercle Brugge dat betoverde, zaterdagavond, wel de truitjes. Die waren retro en dus bijzonder.

Recht in je verzameling Paninistickers wilde je springen. Het was nacht en kijkend naar het VTM-voetbalprogramma Stadion zag je de truitjes van Cercle Brugge. Die waren groen en zwart, zoals altijd, maar demonstreerden een design dat uit de tijd van clubicoon Julien Verriest stamde, midden jaren zeventig, en dus retro was.

Voor de aftrap schreef de webmaster van Cercle Brugge: "Aan de vooravond van de festiviteiten rond het 115-jarige bestaan van Cercle wordt er in Jan Breydel een retronight georganiseerd om het groen-zwarte verleden in de schijnwerpers te zetten. Voor de gelegenheid zal onze A-kern aantreden in oude shirts, volgens velen de mooiste shirts ooit, weliswaar in herwerkte versie. Let je ook op de oude broekjes en sokken?"

Achteraf zei supporter Guy Brinckman op de site van Stadion: "Als ze een retro-avond doen bij Cercle, doen ze dat met stijl!"

Je leest dat er 42 unieke exemplaren van dit retroshirt zijn. Dat "alle geïnteresseerden" eentje aan hun collectie kunnen toevoegen, want dat Cercle Brugge op 8 maart een ouderwetse veiling organiseert. En dat de opbrengst naar de jeugd- en communitywerking gaat.

Verloren zonen

Je onthoudt dat haast iedereen, van de kijker over de commentator tot de spelers, de retrotruitjes omarmde. Als waren het verloren zonen die na jaren dwalen opnieuw aan de horizon verschenen.

Frank Raes, voetbalcommentator en presentator van Extra Time op Canvas: "De truitjes van Cercle waren inderdaad heel mooi. Een verademing in vergelijking met de meeste truitjes van tegenwoordig, die vaak overbelast zijn door kleuren en sponsors. Maar ja, wat wil je, tegenwoordig zijn truitjes merchandising. Ze moeten geld binnenbrengen en veranderen onder druk van Adidas of Nike bijna jaarlijks van design. Vroeger was men daar veel minder mee bezig en draaide het vooral om functionaliteit."

Collega Filip Joos nuanceert. "Ik vind reclame juist geweldig belangrijk, vooral het soort product dat wordt aangeprezen. Als ik zie dat er Mars op een truitje staat is het voor mij bijvoorbeeld al om zeep. Dat associeer ik met de late periode van Maradona in Napels en dus met cocaïne. Ze moeten ook niet met een bank of een luchtvaartmaatschappij afkomen, of zelfs niet met Unicef. Met alle respect, maar voor een voetbalclub die hun spelers miljoenen betaalt klopt dat niet. Nee, pasta, dat is de beste reclame. En dan geen Soubry maar echte Italiaanse pasta, zoals Barilla bij AS Roma. Of telefoonmaatschappijen zoals Bell indertijd bij zowel Beerschot als Antwerp."

Daarop voortbordurend zou je willen schrijven dat het vroeger, jawel, beter was. Dat de hedendaagse truitjes van KV Oostende (een clownesk kleurboek), Standard Luik (karakterloos, in diep contrast met de club zelf) of Waasland-Beveren (overmaats reclamebord) een vervuiling van het oog zijn. Vaak hangen ze te los rond de romp van de speler. Etaleren ze een mozaïek van sponsormerken. Of lijken ze, de grote Jan Mulder parafraserend, meer een pyjama dan een sportkleed.

Je denkt aan Diego Maradona, zoals je wel vaker doet, en zijn Boca Juniors-shirt. Blauw met gele strook, V-hals, vier sterren als juwelen op de hartstreek. Een kunstwerk in katoen is het.

Ook het truitje van Manchester United schiet door de geest. Editie sixties, toen George Best als vijfde Beatle door het leven dartelde. Sober en stijlvol was dat shirt. Net als dat van Ajax Amsterdam met Johan Cruijff als draaischijf. Van Club Brugge eind jaren zeventig, met '49 R Jeans' op de borst. Rayo Vallecano en River Plate: een wit doek met dwars erdoorheen een rode penseelstreek, Kazimir Malevitsj haast.

Frank Raes: "Mijn favoriete truitje is dat van Napoli toen Maradona er nog speelde. Een wit broekje met een, tja, Napels blauwe shirt. Zwart en blauw vind ik ook altijd een goede kleurencombinatie. Zolang het maar eenvoudig is, zoals de egaal witte uitrusting van Real Madrid vroeger."

Struinend door retrovoetbalshirts.nl, een webshop met een ruim assortiment in hoogwaardige kwaliteit, bots je op exemplaren van SEC Bastia, FC Karl-Marx-Stadt en Dukla Praag. Minder gekende clubs met een prachtshirt.

Zegt Daan Walet, eigenaar van de webshop: "Van Dukla Praag had ik zelf ook nog nooit gehoord, maar toen het truitje mij werd aangeboden was ik meteen verkocht. En ook bij onze klanten slaat het erg aan, vooral bij mensen die helemaal niet van voetbal houden. Het schijnt iets speciaals uit te stralen."

Wapenschilden

Voorts, zegt Walet, is ook het truitje van de voormalige Sovjet-Unie populair, net als dat van België en Brazilië. "Een rangorde in de kleuren bemerk ik niet zozeer. Wel is het zo dat truitjes in één kleur beter verkopen, zoals het lichtblauw van Uruguay. Dat is heel geschikt om casual te dragen. Streepjesshirts zoals dat van Juventus worden alleen door echte fans besteld."

Zelf is Walet liefhebber van truitjes met een kraagje en touwtjes rond de hals, vintage jaren vijftig, en mooie wapenschilden. Ivoorkust bijvoorbeeld. "Bij de hedendaagse truitjes is er geen enkel dat erboven uit steekt. Tenzij misschien die van Celtic en Barcelona, al heeft dat meer met mijn sentiment voor de clubs te maken dan met de esthetiek van de truitjes."

Pratend met voetballiefhebbers merk je snel dat elkeen een favoriet heeft. Iemand spreekt over de uitrusting van de Mexicaanse doelman Jorge Campos op de wereldbeker van 1994, een surfpak bijna. Gelach. Frank Raes vertelt over de Britse club Cardiff City. Decennialang verbonden met blauw en wit, maar sinds kort in het rood spelend. "Dat vonden de nieuwe eigenaars, Maleisiërs, beter. Rood is in Maleisië namelijk het kleur van geluk. Een drama, maar failliet gaan is natuurlijk ook niet bepaald aangenaam."

Het laatste woord is aan Nico Dijkshoorn. Onder de titel 'Co Adriaanse is streng' schreef hij enkele jaren geleden een stukje dat aldus begon. "Ajax verloren. Met 4-0, van PSV. Moet je maar geen coltruitjes onder je voetbalshirt dragen. Welke gek heeft dat verzonnen, voetballen met een Frans Extentialistisch Truitje aan? Dani, bij hem klopt het wel. Voetbalt met een denkbeeldig boek van Sartre in zijn rechterhand. Maar de rest..., niet om aan te zien. Dat gezweet onder je kin. Ik weet niet eens meer of Wamperto, heet die vogel zo, er één aan had. Ik ben steeds volledig gefascineerd door deze licht gekleurde sportieve reïncarnatie van Charlie Chaplin. De gelijkenis is griezelig! Maar nog even over die ondershirts met col. Het zijn van die truitjes die je aan doet naar de première van je eerste film, of iets dat je draagt als je voor het eerst bij iemand over de vloer komt die "iets met verf doet, niks te betekenen, joh, ben je gek, beetje de strijd aangaan met de materie, meer is het echt niet"."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234