Zaterdag 23/11/2019

Radiohead JJJJJ

De hersenchirurgen van de rock

"I will eat you alive", "We hope that you choke": één blik op de teksten van Thom Yorke en je merkt meteen dat Radiohead geen groep is die vrolijk zijn hoog op het prioriteitenlijstje heeft staan. Yorke is, ondanks zijn status als zanger van een van de grootste bands ter wereld, het archetype van de anti-ster. Geen gratuite complimentjes tussen de songs kortom, en geen obligaat 'is everybody feeling alright?'

Thom Yorke kwam klokslag middernacht het podium op gewandeld, zag de enorme massa die voor het podium was samengetroept, en fronste de wenkbrauwen met een blik van: tiens, voor wie zouden die hier staan?

Een retorische vraag, uiteraard. Zonder nieuwe cd was het overigens gissen naar het soort set Radiohead in Hasselt uit de mouw zou schudden. De optredens die de groep de voorbije weken elders had afgewerkt boden weinig houvast: elk concert zag er totaal anders uit, en de mix tussen oud, nieuw en zelfs solomateriaal van Thom Yorke varieerde van avond tot avond.

Op Pukkelpop begon de set even inventief als verbluffend: de lichten gingen uit, de luidsprekers lieten het VRT-radionieuws horen, en dat werd meteen gesampled door Johnny Greenwood. 'Airbag' klonk bijgevolg als een vertrouwd nummer dat louter uit nieuwe delen werd samengesteld.

Het is een ziekte in de popjournalistiek om muzikanten geniale begaafdheden toe te dichten; in het geval van Greenwood is dat het enige woord dat hem geen onrecht doet. Als een hersenchirurg dissecteerde de gitarist elk instrument dat hij in handen kreeg, werd elk knopje uitgeprobeerd tot er een geluid uit kwam dat je nooit eerder in hun songs had gehoord, maar er niettemin prima bij paste.

Wat ook opviel: Thom Yorke was prima geluimd, glimlachte (!) zelfs een paar keer, en het duurde niet lang voor hij zichzelf helemaal in de muziek verloor. Hij danste als een indiaan rond zijn tipi, leek armen en benen slechts bij vlagen onder controle te krijgen en reageerde zelfs gevat op de fan die tegen beter weten in om 'Creep' bleef roepen (yes, we're gonna play it... and repeat it endlessly).

De set bestreek zowat alle uithoeken van de popmuziek, kantelde van adembenemende prog ('Exit Music') over nerveuze techno ('Myxomatosis') langs messcherpe rock ('Just') en melancholische jazz (het nieuwe 'Nude') tot bloedstollende ballads ('Karma Police', 'No Surprises' en het a-b-s-o-l-u-t-e kippenvelmoment 'Fake Plastic Trees'). Eén keer, in 'Paranoid Android', werden al die extremen zelfs samengebald in één song. Halverwege hoorde je hoe Johnny Greenwood - hij weer - het nummer opengooide, er een staaf dynamiet in verstopte en de zaak vervolgens tot ontploffen bracht.

Tijdens dat soort passages klonk Radiohead zo intens dat je elk haartje op je armen recht voelde staan, en kon er geen twijfel over bestaan dat de groep de rest van de affiche, Beck inbegrepen, tot voorprogramma had gedegradeerd. De bisronde zette met het hypnotische 'Everything in It's Right Place' de puntjes nog eens netjes op de i: Radiohead hoorde zonder concurrentie thuis op de top van de Pukkelpopaffiche. En al de rest eronder.

(BS)

Main Stage, vrijdag 24.00-2.00 uur

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234