Woensdag 23/09/2020
Ilse Liebens: 'Misschien zou ik wat impulsiever mogen zijn, maar stel dat het resultaat van je besluit dan tegenvalt?'

InterviewDe Vragen van Proust

Radio 1-presentatrice Ilse Liebens: ‘Ik heb het gevoel dat ik het geloof in onze politiek verloren ben’

Ilse Liebens: 'Misschien zou ik wat impulsiever mogen zijn, maar stel dat het resultaat van je besluit dan tegenvalt?'Beeld Stefaan Temmerman

Schrijver Marcel Proust beantwoordde ze ooit in een vriendenboekje, nu geeft De Morgen er een eigenzinnige draai aan. Achtentwintig directe vragen, evenveel openhartige antwoorden. Vandaag: Radio 1-presentatrice Ilse Liebens (40). Wie is zij in het diepst van haar gedachten?

1. Hoe oud voelt u zich?

“Achtentwintig, denk ik. Omdat ik op die leeftijd het gevoel had dat mijn leven wat richting begon te krijgen. Ik begon te snappen wat ik kon en wat niet. Het jammere is wel dat het lijkt alsof ik sindsdien niets meer heb bijgeleerd. Dat vind ik wel wat verontrustend. (lacht) Ik voel mij niet slimmer dan die 28-jarige, integendeel.

BIO • geboren op 17 juli 1979 in Sint-Truiden • Radio 1-presentatrice en deejay • speelde vaak dj-sets met de vorig jaar overleden Christophe Lambrecht • had eerder programma’s op o.m. JIMtv, Studio Brussel (Maxx) en Nostalgie • was ook journalist bij Het Belang van Limburg

“Velen beweren dat ze een bepaalde rust vinden met ouder worden. Ik niet. Ik word nog onrustiger. Ik heb ook minder geduld dan vroeger. Ik heb zelfs de indruk dat mijn voorraad geduld op is. Hoewel ik me altijd heel hard in de ander heb proberen te verplaatsen en heel veel heb getolereerd, hoor ik de laatste tijd te veel onzin. Ik heb geen zin meer om daar energie in te stoppen. Want tijd is kostbaar. In die zin maak ik sneller komaf met mensen. Ik stop liever mijn tijd in mensen van wie ik positiefs terugkrijg.”

2. Wat vindt u een kenmerkende eigenschap van uzelf?

“Het is altijd vreselijk druk in mijn hoofd. Ik denk veel te veel na. Voortdurend ben ik vanuit een helikopterview mezelf aan het evalueren.

“Ik ben een piekeraar. Altijd maar twijfelen, altijd het juiste willen doen, altijd tot een goed overwogen antwoord willen komen. En dat gaat van grote levensvragen – moet ik aan kinderen beginnen of niet – tot: moet ik mijn muur wit verven of lichtroze. Over beide kwesties kan ik bijna even hard en even lang nadenken.

“Voor buitenstaanders lijkt het soms alsof ik ter plaatse trappel, alsof ik geen beslissingen kan nemen, terwijl ik er in mijn hoofd keihard mee bezig ben. Het sterkt me dan ook dat ik uiteindelijk toch wel tot een keuze kom waar ik achteraf blij mee ben.

“Misschien zou ik wat impulsiever mogen zijn, maar stel dat het dan tegenvalt? Fjoew, daar kan ik heel slecht mee om. Het idee ‘had ik dit maar niét gedaan’ vind ik ondraaglijk.

“Mijn lief wil twee kinderen. Ik ben 40, zij is 33. Voor mij is dat een gigantische beslissing, want het gaat om een dubbele vraag waar ik nooit het antwoord op zal vinden. Eén: zal ik een goeie mama zijn, én twee: wil ik een leven met of zonder kinderen? Daar kan ik de rest van mijn leven over blijven piekeren, maar ik kan natuurlijk niet in mijn eentje in mijn zetel blijven malen tot er een soort van magische ingeving komt, want die zal er niet komen. De meeste mensen voelen dat biologisch aan, maar ik heb dat buikgevoel nooit gehad. Misschien ben je binnen tien jaar wel doodongelukkig met je twee kinderen en een relatie die is stukgelopen, denk ik dan. Want dat is de realiteit: heel veel gebroken gezinnen. En dat wil je natuurlijk niet.

“Ik ben een ellendige perfectionist, ja. (lacht) Want ik heb er meer last van dan ik wil toegeven. Ik herken zeer goed andere perfectionisten en in de omgang zijn die toch niet zo aangenaam. Ik leg de lat niet alleen voor mezelf heel hoog maar ook voor de anderen en dat kan heel beklemmend zijn.

“Eigenlijk zou ik graag een handleiding voor het leven hebben. Daar zou ik heel vrolijk van worden. (lacht) Maar dat bestaat natuurlijk niet. Er is geen juist of fout. Daarom moet ik de controle leren loslaten. En misschien dat twee kinderen daarbij wel helpen. Ik zie altijd vriendinnen met een vlek op hun bloes, en blijkbaar vinden ze dat niet erg.” (lacht)

3. Wat is uw passie?

“Als ik passie definieer als iets waar je volledig in opgaat terwijl de rest van de wereld lijkt te verdwijnen, dan heb ik dat eigenlijk alleen met muziek. Muziek is de rode draad in mijn leven en dat zal altijd zo blijven denk ik.”

4. Waar hebt u spijt van?

“Ik ben te snel de versie van nu geworden. Ik had al vrij jong te veel verantwoordelijkheidszin en dacht te veel na, waardoor ik geen uitspattingen heb gedaan.”

5. Is het leven voor u een cadeau?

“Ik zou heel graag ja zeggen, maar ik ben eerder een pessimist dan een optimist. Net omdat ik veel te hard pieker vind ik het leven soms een opgave. Ik maak het mezelf soms ontiegelijk moeilijk.

“Als kind zat ik al doemscenario’s uit te denken: wat als mijn mama morgen sterft? Doodongelukkig kon ik zijn. Ik zie mezelf nog zitten, buiten op een stoeltje, dagenlang in m’n eentje. Op een bepaald moment had mijn mama gezien dat ik triestig was en kwam ze me vragen wat er scheelde. En dan sprak ik die angst uit en begon ik te wenen, want ik voorvoelde al het verdriet dat ik zou hebben mocht ze echt doodgaan.”

6. Welke geluksscore geeft uzichzelf?

“Een acht. Als iémand het mij moeilijk maakt, dan ben ik het zelf. Omdat ik problemen in mijn hoofd veel groter maak dan ze zijn. Maar objectief bekeken heb ik al veel geluk gehad, heb ik een toffe job, ben ik nog nooit ziek geweest.”

7. Welke kleine, alledaagse gebeurtenis kan u blij maken?

“Als ik een nummer op de radio hoor dat perfect past bij het moment, waardoor alles in elkaar lijkt te passen. Je zit in je auto, je hebt een bepaald gevoel en dan bam, dat nummer. Dat kan mijn dag op een hoger niveau tillen.”

'Doodongelukkig kon ik als kind zijn. Ik zie mezelf nog zitten, buiten op een stoeltje, dagenlang in m’n eentje.'Beeld Stefaan Temmerman

8. ‘Blijf in uw kot’, wat doet dat met u?

“Ik kan niet zeggen dat ik het ervaar als een straf. Ik vind het leuk dat er een hele hoop verplichtingen wegvallen. Ik heb heel vaak het gevoel dat ik dingen moet doen of dat ik anderen zo graag wil pleasen. Plots is er veel tijd voor andere dingen. Ik heb op zich niet zo veel prikkels nodig, ik kan perfect dagenlang alleen thuis zitten. Van fomo heb ik geen last. Ik ben zelfs een beetje bang voor de exit.

“Wel heb ik soms heel veel zin om luide muziek te draaien. (lacht) Dat kan weleens deugd doen.”

9. Wat is uw zwakte?

“Willen pleasen, iedereen de hele tijd content willen houden. Vroeger dacht ik dat iedereen elkaar tof moest vinden. En op Studio Brussel was dat ook wel een beetje zo, dat was één grote vriendengroep. Maar nu op Radio 1 merk ik dat je perfect kunt samenwerken zonder elkaar in het weekend te bellen of te zien. En dat is oké.”

10. Wat is uw grootste angst?

“Dat ik op het einde van mijn leven ga denken: amai, al die energie die jij hebt verspild met piekeren. Dat ik pas om mijn 75ste ga ontdekken hoe ik moet leven, dat ik me al die jaren zorgen om niets heb gemaakt.”

11. Wanneer hebt u het laatst gehuild?

“Ik denk dat het vorige week was. Iemand vroeg ‘Sometimes It Snows In April’ van Prince aan en dat is zo’n typisch nummer dat aan Christophe (Lambrecht, red.) gelinkt is. Ik zat aan de keukentafel te werken en het verdriet overviel me weer. We hebben heel veel gedeelde muzikale herinneringen van toen we samen gingen draaien. Ik kan bijna niet over hem praten zonder dat ik moet slikken.

“Onlangs zei iemand me: ‘Ik denk dat je bang bent om los te laten omdat dat voor jou hetzelfde is als vergeten’. Dat kwam zó hard binnen. Want inderdaad, je moet de pijn niet vasthouden om de herinnering vast te houden, maar ik krijg dat in de praktijk nog niet omgezet. Ik denk aan de schone herinneringen en onmiddellijk voel ik het gemis. Dus ik wacht op het moment dat ik gewoon kan denken: o wow, Christophe, fantastische kerel, Prince, topnummer, heerlijk.”

12. Wanneer bent u ooit door het lint gegaan?

“Op de lagere school heb ik ooit een meisje fysiek aangevallen omdat ze iets gemeens over mijn moeder had gezegd. Maar los daarvan, nooit, omdat ik heel conflictvermijdend ben. Als ik ruzie voel aankomen, ben ik weg. Omdat ik het nut ervan niet inzie. Ik vind dat zoveel energieverspilling. Om het even welke ruzie kun je samenvatten in vier zinnen. Dus waarom nog een uur tegen elkaar staan schreeuwen? Emoties nemen zo snel de overhand. Je zegt zo vaak iets wat je helemaal niet wilde zeggen.”

13. Welke film zou u iedereen aanraden?

“Als je houdt van psychologische Scandinavische films, moet je toch zeker Festen gezien hebben (Deens drama onder regie van Thomas Vinterberg uit 1998, red.). Al die onderhuidse spanningen die plots exploderen op een familiefeest, dat verhaal is mij altijd bijgebleven.”

14. Hebt u ooit een religieuze ervaring gehad?

“Neen.” (lacht)

15. Hoe voelt u zich in uw lichaam?

“Ik zou graag hebben dat het iets meer meewerkt. Sinds mijn zeventiende heb ik last van mijn onderrug, waardoor ik bepaalde dingen niet kan doen, maar voor de rest kan ik nog altijd draaien tot zeven uur ’s ochtends zonder kapot te zijn. Ik heb niet het gevoel dat ik lijd aan slaaptekort. Ik hoop alleen maar dat ik over twintig jaar de rekening niet gepresenteerd krijg. Want slaap kun je niet inhalen, dat vind ik wel een beetje een eng idee.”

'Mensen die een heel klein beetje loensen. Zo één oog dat een klein beetje afwijkt, dat vind ik mysterieus en aantrekkelijk tegelijk.'Beeld Stefaan Temmerman

16. Wat vindt u erotisch?

“Mensen die een heel klein beetje loensen. Zo één oog dat een klein beetje afwijkt, dat vind ik mysterieus en aantrekkelijk tegelijk.

“Ook elegantie kan ik waanzinnig sexy vinden. Mijn lief beweegt super gracieus. Als ze stapt, als ze eet, als ze danst. Zo leuk om naar te kijken, misschien omdat ik zelf niet zo elegant ben.”

17. Wat is uw goorste fantasie?

“In een vliegtuig zitten en denken: ik zou de deur kunnen openen en springen. Aan de noodrem trekken in de trein. Uit een rijdende auto springen. Aan een spoorwegovergang staan en denken: ik spring onder de trein. Over een reling kruipen.

“Let op, ik heb niets suïcidaals hè, ik weet niet waar die ideeën vandaan komen. Misschien vanuit een soort angst om je reflexen niet te kunnen controleren.”

18. Hoe is de band met uw ouders?

“Goed. Ik weet dat zij mij doodgraag zien, en omgekeerd, maar we hebben dat nog nooit tegen elkaar gezegd. Ik vind mijn ouders heel mooie mensen, met een goed kompas. Ze hebben geen vooroordelen, iedereen krijgt dezelfde kansen. Ze proberen zich ook altijd in het standpunt van de ander te verplaatsen. Dat is iets wat ik met de paplepel heb meegekregen, net als de liefde voor muziek.

“Mijn oma, de mama van mijn mama, had een café met een jukebox. Mijn nonkel was een dj avant-la-lettre die deelnam aan Belgische kampioenschappen en in het café van mijn oma de muziek verzorgde. Thuis luisterden we naar Franse chansons, Dalida of Gérard Lenorman, I loved it! Al mijn nichten, mijn zus en ikzelf zongen in een kerkkoor, een andere nonkel is organist. Op familiefeesten kwam er altijd een moment waarop het ontspoorde. Zo hebben we ooit de polonaise gedanst op kerstavond. Als mensen wat gedronken hadden werden altijd dezelfde nummers gedraaid, nummers die niemand meer kent behalve ik.” (lacht)

19. Hoe definieert u liefde?

“Als rust. Want ik vind bijna nooit rust, in mijn hoofd toch niet. Het gevoel hebben dat er niets van je wordt verwacht. Allebei jezelf kunnen zijn zonder voorwaarden. Dat klinkt niet spannend, maar het is wel aangenaam.”

20. Hoe hebt u uw eerste liefde ervaren?

“Intens. Het was mijn eerste serieuze relatie met een vrouw, daarvoor had ik wel al een relatie gehad met een man, maar dat was het niet. Ik had een eye-opener nodig. Ik vond hem leuk en knap en super lief, maar meer ook niet. Pas toen ik vurig verliefd werd op een vrouw, werd me duidelijk hoe echte verliefdheid voelde.

“Ik was toen al 22 of 23, redelijk laat om uit de kast te komen. Achteraf gezien had ik dat al op mijn 16de kunnen doen. Ik was al op een lerares verliefd geweest, maar had die gevoelens aan de kant geduwd omdat het mij niet goed uitkwam.”

21. Bent u een goede vriend?

“Ik heb niet veel goede vrienden, maar voor degenen die er zijn, is mijn vriendschap onvoorwaardelijk. Ik kan me niet voorstellen dat er ooit iets zou kunnen voorvallen waardoor ik minder tijd in hen zou investeren of waardoor mijn liefde voor hen op zou zijn.”

22. Hoe zou u willen sterven?

“Met enigszins wat rust in mijn hoofd. Ik zou het heel jammer vinden mocht ik sterven met het idee dat ik nog ik weet niet wat moet doen. Ik zou graag het gevoel hebben: goed gedaan. Je hebt het geprobeerd. Dit was het. Je hebt op z’n minst een paar mensen doen lachen. (lachje)

“Het moet heel pijnlijk zijn om te beseffen dat je gaat sterven en je dan te realiseren wat je nog allemaal had willen doen. Ik zou hopen dat mijn gepieker tegen dan gestopt is en dat ik vrede met mezelf kan hebben.

'Als ik kinderen wil zal ik niet lang meer mogen wachten, maar ik ben er nog altijd niet uit.'Beeld Stefaan Temmerman

“Maar in principe ben ik niet met mijn eigen dood bezig, ik ben er ook niet echt bang voor.

“Wat ik zou wensen als laatste avondmaal? Een fles rode wijn en een pastabuffet, graag.” (lacht)

23. Wat zou u nog willen doen voor het te laat is?

“Als ik kinderen wil zal ik niet lang meer mogen wachten, maar ik ben er nog altijd niet uit.”

24. Waarover bent u de laatste tijd anders gaan nadenken?

“Ik was altijd een verdediger van ons politieke systeem, maar de laatste tijd betrap ik mezelf erop dat ook ik die impasse zo beu ben dat ik geen uitweg meer zie. Ik heb het gevoel dat ik het geloof in onze politiek verloren ben.”

25. Is de mensheid op de goede of de slechte weg?

“Ik dwing mezelf om te zeggen: op de goede weg. Ik wil namelijk geloven dat het zo is. Want als ik dat niet geloof, word ik heel pessimistisch, nog pessimistischer dan ik al ben.

“Ik vind het super dat we ons van zoveel bewust zijn. De impact van de keuzes die je maakt lijkt nu zoveel groter dan vroeger.”

26. Welke gebeurtenis uit uw leven zou een goed filmscenario opleveren?

“Geen, denk ik.

“De lesbische nachtscene? Wow. Zoveel drama kun je niet in een film vatten, vrees ik. Oh my god, dat is ongelofelijk. (lacht) Een drama is daar altijd een groot drama. Mijn vriendin en ik lachen daar vaak om. ‘Weet je nog die keer toen die ene vrouw een fles naar die andere gooide?’ ‘Weet je nog die keer toen de flikken moesten komen omdat die twee aan het vechten waren op het dak?’

“En het grappige is: onlangs moest ik draaien voor een ouder publiek. Op een bepaald moment gingen de klapdeuren open en stonden daar vier vrouwen van rond de zestig dramatisch te huilen op de gang. Zoiets zie je toch alleen maar op tienerfuiven? Duidelijk niet, bij lesbiennes verdwijnt dat gevoel voor drama blijkbaar nooit. Gaan wij over twintig jaar ook zo zijn, vragen wij ons dan af.” (lacht)

27. Wat is de titel van uw biografie?

Goed geprobeerd.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234