Maandag 14/10/2019

Racisme in een heel ander licht

Een blockbuster met een originele premisse? Dat valt alleen maar toe te juichen. Dat die verzonnen premisse nog eens onomwonden de #BlackLivesMatter-toer opgaat, is zelfs briljant. Maar dat maakt van Bright nog geen briljante film.

Wanneer alle creativiteit in Hollywood opgedroogd lijkt, is investeren in een origineel verhaal een grote gok. In het geval van Bright: een gok van 90 miljoen dollar. Een bedrag zo hoog dat alleen Netflix het op tafel wou leggen.

Bright is een actiefilm met flink wat fantasy-elementen. In plaats van zich af te spelen tegen een Midden-Aarde-setting of een sterrenstelsel ver, ver weg, is het decor de straten van een hedendaagse Los Angeles. Eenalternate present, dus.

In dit alternatieve L.A. leven mensen naast fantastische figuren als elfen en orks. De rassenstrijd speelt zich niet langer af tussen blank en zwart, maar tussen mens en elk ander wezen. Een leuke vondst die de makers toelaat om onomwonden maatschappijkritisch te zijn. Bright hoeft niet politiek correct te zijn, over racisme jegens een fictieve soort zal niemand vallen.

Gangsta orks

Brightlaat die gekke cross-over mondjesmaat binnenkomen. Een huiselijke (menselijke) scène bij de zwarte agent Daryl Ward (Will Smith) en zijn blanke vrouw wordt verstoord door een vliegend fantasiewezentje. Voor het oog van een groepje gangstas - orks, begint u de parallellen te zien? - mept Ward het creatuur neer. "Fairy lives don't matter today", aldus de agent. De subtiele verwijzing naar #BlackLivesMatter wordt een paar keer erg concreet gemaakt.

Ook in de dynamiek tussen Ward en zijn nieuwbakken partner Nick Jakoby (Joel Edgerton) - de eerste ork in het korps - wordt het verdoken racisme snel duidelijk. Het is de klassieke verhouding die we in de meest voorspelbare politieserie tegenkomen. Maar door het te linken aan de problemen van vandaag, wordt het plots erg interessant.

Helaas, die spanningen zijn slechts de rode draad door een met bruut geweld doordrongen fantasyverhaal. Tijdens een interventie stoten Ward en Jakoby op Tikka (LucyFry), een ontsnapte elf die wat doet denken aan de vrouw uit The Fifth Element, met een gevaarlijk krachtige toverstaf. Dat nieuws gaat snel rond, want zowel de criminelen op straat, een boosaardige elf als enkele corrupte FBI-agenten willen het ding in handen krijgen.

Er is sprake van een 'profetie' en een 'dark lord' - elementen waar we tussen de rondzoevende kogels en magische trucjes door niet veel wijzer van worden. Het resultaat is hoogst entertainend, al hadden regisseur David Ayer (End of Watch, Suicide Squad) en schrijver Max Landis (Victor Frankenstein) wat meer mogen ingaan op de personages zelf. Om ze, naast de rassenstrijd, ook wat meer diepgang te geven.

Het maakt dat Smith een wat vlakke vertolking neerzet, perfect in te wisselen voor pakweg Men in Black.

Verrassender is Edgerton als ork. Compleet onherkenbaar dankzij zijn dikke prothesemasker weet hij toch een zekere waardigheid en kwetsbaarheid in zijn karakter te stoppen. Er met het eerder beperkte materiaal toch een ietwat gelaagd personage van te maken. Want er zit een mooie boodschap in deze film verborgen, en dankzij Edgerton komt die helemaal bovendrijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234