Vrijdag 21/02/2020

RecensieBoeken

R.O. Kwon voert ons in haar debuutroman mee naar een sekte van fundamentalistische christenen

R. O. Kwon is een Amerikaanse auteur die in Zuid-Korea is geboren.Beeld rv

In haar debuutroman De vuurgeesten gaat de Koreaans-Amerikaanse R.O. Kwon op zoek naar de drijfveren van religieuze terroristen, en voor een keertje zijn het geen moslims.

Op het dak van een New Yorks flatgebouw zit een stel jongeren. Ze houden de klok nauwgezet in de gaten, tellen af en barsten in juichen uit wanneer even verderop een ziekenhuis de lucht in gaat. Er worden wijnflessen opengetrokken en er wordt getoost. Dat dit het begin moge zijn van een glorierijke campagne, lachen ze, waarbij nog veel meer abortusklinieken een autobom voor de deur krijgen.

De jongeren maken deel uit van een Koreaans-Amerikaanse sekte van fundamentalistische christenen die geleid wordt door John Leal, een student die op een dag naar het zuiden van China trok om van daaruit Noord-Koreaanse vluchtelingen naar Seoel te smokkelen, in een Noord-Koreaans heropvoedingskamp belandde en omwille van zijn Amerikaanse nationaliteit na drie maanden terug naar China werd gestuurd. John Leal werd er een gelouterd man door, iemand die altijd op blote voeten loopt en zijn christelijke boodschap als een nieuwe Jezus brengt, langzaam en vol mededogen.

Op een dag krijgt studente Phoebe een briefje van hem in de hand gestoken terwijl ze gewoon over straat loopt. Ik weet allerlei feitjes over jou, fluistert John Leal haar toe, en wanneer ze het briefje openvouwt leest ze: ‘Bel me als je het zat bent dit leven te verspillen.’

En dat doet Phoebe, want na het ongeluk waarbij zij aan het stuur zat en haar moeder het leven liet, is ze aan het zwalpen gegaan. Veel te veel drank en wilde vrijpartijen. Misschien zal John Leal haar rust en een doel in het leven brengen, denkt ze.

In de roman Vuurgeesten beschrijft de Koreaans-Amerikaanse debutante R.O. Kwon hoe Phoebes vriendje Will probeert te begrijpen waarom ze zo makkelijk een jejah of volgelinge werd van die charlataneske, blootsvoetse goeroe, en hoe deze haar zo ver kreeg dat ze op het dak van een flatgebouw een aanslag op een abortuskliniek zat te vieren.

Kwon introduceert drie vertellers, Phoebe, Will en John Leal dus, en wat daarbij opvalt is dat geen van de drie te vertrouwen is. Is die John Leal wel echt in China of Noord-Korea geweest, vraagt Will zich bijvoorbeeld af, of beweert hij dat alleen maar om zichzelf een mysterieus en interessant aura aan te meten en zo makkelijker aan Phoebes erfenis te geraken?

Maar in hoeverre is Will zelf wel wie hij voorhoudt te zijn? Zo is hij er bijvoorbeeld niet happig op om te bekennen dat hij een beursstudent is en dus van veel bescheidener komaf dan de mensen met wie hij dagelijks omgaat.

Striemen op de rug

En dan is er Phoebe natuurlijk, de voormalige pianovirtuoos die verzwijgt dat haar moeder niet op slag dood was na het ongeval, maar dat ze nog een tijd ademde, en die de striemen op haar rug probeert te verbergen voor Will. Al die schimmigheid maakt dat je als lezer in feite nooit echt weet wat er gebeurt in Vuurgeesten. Er is geen echt sluitende verklaring voor Phoebes overgave aan John Leal, ook al probeert Will die wel te geven.

Van de drie vertellers is Will trouwens de belangrijkste, en de meest gelaagde. Net als Phoebe, de dochter van een predikant met een eigen kerkgemeenschap, heeft hij een religieuze achtergrond en weet hij dus waar John Leal het over heeft. Als tiener raakte hij verslingerd aan het christendom. Zijn moeder was in een zware depressie beland en het geloof bood een uitkomst voor hem, en voor zijn moeder trouwens ook, want vijf maanden later liet ze zich dopen.

God bood een antwoord op al zijn vragen, al voelde hij zich wel beledigd toen op een paar kilometer van zijn woonplaats Jezus verscheen in een sneetje verbrand brood. Natuurlijk geloofde hij in godsverschijningen in huiselijke sfeer, waarbij de Mensenzoon verscheen in een propje folie, een verfvlek, een pot jam of zelfs de anus van een keeshond, maar waarom had God hem overgeslagen en was hij een eind verderop verschenen? Het was de vraag die zijn geloof aan het wankelen bracht. En na het wankelen kwam de val, want aan de universiteit is Will al lang geen gelovige meer.

Maar het is wel zijn kennis van wat het betekent om echt te geloven die hem meer inzicht geeft in wat er loos is met Phoebe. Mensen denken altijd dat ongelovig worden een bevrijding is, zegt hij, maar het is ook een verlies, van de vreugde die je voelde toen je nog echt in Hem geloofde, en waarvan je weet dat je die nooit meer zult voelen.

John Lean en zijn sekte zijn geen gelovigen, kan hij daardoor alleen maar besluiten. Zij kennen de vreugde niet, maar alleen de vertwijfeling, en om die te bestrijden gaan ze over tot daden die hun devotie moeten bewijzen, aanslagen dus.

R.O. Kwon, 'Vuurgeesten', De Arbeiderspers, 215 p., 20 euro. Vertaald door Jeske van den Velden.Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234