Donderdag 21/10/2021

Punk met de p van poenschepperij

Sex Pistols lokken wel vol plein op de Lokerse Feesten, maar kunnen absoluut niet overtuigen

Zaterdag werd Lokeren overspoeld door punks van alle rangen en standen. Links en rechts dook er zelfs een omver geregende hanenkam op. De tweede avond van de Lokerse Feesten stond immers helemaal in het teken van de punk, en met de legendarische Sex Pistols hadden de organisatoren zelfs dé iconen van de beweging weten te strikken.

Door KOEN DE MEESTER

LOKEREN l Alleen stond het optreden van de Sex Pistols haaks op de reputatie van de oude Rotten, en leverden ze zelfs datgene waar ze zich altijd van hadden afgekeerd: ongevaarlijk, professioneel entertainment.

Niettemin was de affiche op een voorbeeldige wijze in elkaar gepuzzeld, want alle interessante overlevenden van de enige échte muzikale revolutie die de jaren zeventig heeft voortgebracht, gaven present.

Als opener fungeerde de beste Belgische punkband The Kids (JJJ), die indertijd met een paar pure punkplaten het hart van jong Vlaanderen veroverde. Dertig jaar na datum had 'Fascist Cops' nog niets aan scherpte verloren, terwijl het schitterende 'There Will Be No Next Time' het plein al vroeg van de sokken blies. De groep knipoogde verder naar generatiegenoten als Sham 69 zodat hun geschiedenislesje opvallend geloofwaardig klonk.

Ook de Britse poppunks van de Buzzcocks (JJJJ) overtuigden moeiteloos. Zestien korte songs lang scheurden ze roekeloos door hun erfenis met een paar van de meest romantische nummers die het genre ooit heeft opgeleverd. De mentors van Green Day en The Offspring klonken daarbij even spits als in vervlogen tijden, al zagen ze er niet uit. Zanger Pete Shelley had immers veel weg van een lief opaatje, terwijl gitarist Steve Diggle nog het meest aan een verloederde broer van Paul Weller deed denken.

Maar classics als 'Boredom', 'I Don't Mind' en 'You Say You Don't Love Me' spatten wel van het podium, terwijl de liefdevolle ontreddering van 'What Do I Get' en de gebroken hartenpop van 'Ever Fallen in Love with Someone (You Shouldn't 've Fallen in Love with)' ronduit briljant neer werd gezet. De vraag bleef wel waarom Diggle aan het eind het (gehuurde) drumstel moest slopen en zijn gitaarversterker omvergooide. Laat het ons voor het gemak op een adrenalineopstoot houden.

Die opwinding was nadien ver te zoeken bij de vertoning die de restanten van The New York Dolls (J) kwamen opvoeren. David Johanssen (58, al zag hij er ouder uit) leek op een andere planeet te vertoeven, en wauwelde vaak maar wat in de microfoon. Bovendien zag hij eruit als een kruising tussen Mick Jagger en een door jicht getroffen oude rottweiler. Johanssens stem imiteerde met brio de doodsreutel van een afgeleefde junk, terwijl de aftandse groep rommelige bluesrock produceerde die het slechtste van Aerosmith in herinnering bracht. Dat deze zielige bende - de groep naar wier evenbeeld Axl Rose ooit Guns N' Roses boetseerde - als de voorloper van de hele punkbeweging door het leven gaat, is een wel heel vreemde speling van de geschiedenis.

Daarna verscheen een van de bands waarnaar dit zomerfestivalseizoen het meest werd uitgekeken. De Sex Pistols (JJ) waren de grootste komeet van de punkrock. Een kleine twee jaar lang hielden ze - zowel binnen als buiten de muziekwereld - op meesterlijke wijze de gek met het establishment. Begin 1978 spatte de groep uit elkaar en bleven er enkel een handvol schitterende singles en één essentiële studioplaat over. Dat de ultieme punkband ooit nog zou terugkeren, hielden velen voor onmogelijk. In 1996 lokte het grote geld zanger Johnny Rotten, gitarist Steve Jones, drummer Paul Cook en oorspronkelijke bassist Glen Matlock echter weer naar het podium. De optredens destijds waren een aanfluiting, maar sinds 2002 toert het gezelschap weer geregeld.

Goed: muzikaal zat de groep veel strakker in de songs dan tijdens haar hoogdagen, maar Rotten zelf stelde enorm teleur. Het boegbeeld van het anti-establishment paradeerde in camouflageoutfit rond en bleek zowaar een flowerpowerkarikatuur van zichzelf geworden. Rotten verklaarde ons voortdurend zijn liefde, al hield hij wel steeds een cynische slag om de arm. Zo bedankte hij bij de inleiding van 'Belsen Was a Gas' de Belgen "omdat ze zo'n goede geallieerden tijdens de oorlog waren".

Het kon nooit de indruk wegwerken dat hij er louter poen stond te scheppen. Op geen enkel moment straalde hij iets vervaarlijks of energieks uit, en bovendien moest hij tussendoor regelmatig zijn tussen de monitors verborgen tekstvellen raadplegen. De greatest hits waren vakkundig over de set verspreid, met 'Pretty Vacant' als opener, 'God Save The Queen' tegen het einde aan en 'Anarchy in the UK' in de tweede bis.

De vaststelling dat Rotten een middelmatig amusementsinstituut was geworden - alles waar hij dertig jaar geleden tegen ageerde - gaf de passage van de Sex Pistols een even onverkwikkelijke als fletse nasmaak.

De Lokerse Feesten lopen nog elke avond door tot zondag met optredens van onder meer Sonic Youth, Massive Attack, N*E*R*D, Goose, Grace Jones, Arsenal, Buffalo Tom en Alanis Morissette (www.lokersefeesten.be).

Johnny Rotten, het boegbeeld van het anti-establishment, straalde op geen enkel moment iets vervaarlijks of energieks uit

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234