Dinsdag 26/01/2021

Pukkelpop volgens Wim Wilri: Ostyn (**), Diablo Blvd (***1/2) en Clean Bandit (**)

Diablo Blvd.Beeld Harry Heuts

Het Pukkelpopteam van De Morgen stuurt ook dit jaar vier recensenten naar de weide. Ze hebben voor de volgende drie dagen elk een eigen traject uitgetekend en plechtig beloofd om elkaar nooit voor hetzelfde podium tegen te komen. Het parcours van Wim Wilri brengt hem vandaag naar Wallace Vanborn, INVSN, Gogol Bordello, Die Antwoord, Clean Bandit, Diablo Blvd en Ostyn.

Ostyn (**)
Lag het aan de timing (Ostyn - **, Wablief?!, donderdag, 22:25u - stond pal tegenover Editors geprogrammeerd) of zat niemand te wachten op de solo-uitstap van de Absynthe Minded-zanger? Feit was dat de Wablief?!-tent wel héél erg leeg bleef voor Bert Ostyn. Slechts enkele tientallen dapperen hadden de Grote Oversteek gewaagd.
Het concert had zo iets van een veredelde repetitie. Een try-out was het zeker, want de plaat komt pas in januari uit. Enkel 'Mary' is al op de wereld losgelaten. Ostyn toonde zich in Kiewit van zijn meest dansbare kant. Met synths die aan Kraftwerk deden denken, een knisperende drum en gitaren. Drie muzikanten steunden de frontman, die zelf ook de bas bespeelde.

'Toothache' en 'Secretary' sloegen nauwelijks een deukje in een pak boter, maar met 'Telling' klopte het verhaal wel. Zachte gitaren vormden er een fraai klanktapijt tussen zoete toetsen. 'Crank' handelde over de grote boze wereld ("We zijn steeds meer ziek in ons hoofd", betoogde Bert Ostyn) en had zo uit de cataloog van Happy Mondays kunnen komen. Maar of dit ook een Vrolijke Donderdag was voor Ostyn durven we te betwijfelen. Hopelijk weet de zanger begin volgend jaar meer mensen te overtuigen.

Ostyn.Beeld Harry Heuts

Diablo Blvd (***1/2)
Pukkelpop hield duidelijk van Diablo Blvd. De Wablief?!-tent was helemaal volgelopen voor de Antwerpse groep rond Alex Agnew. Diablo Blvd speelde met de D van dynamisch, en won de massa voor zich met een gebalde set.

Als het de bedoeling van Diablo Blvd is om Channel Zero naar de vaderlandse metalkroon te steken, dan is het Antwerpse vijftal daar behoorlijk in aan het slagen. Met 'Follow the Deadlights' heeft de groep niet alleen een eigen geluid gevonden, maar ook een uitstekende derde plaat uit. Een podiumbeest was Alex Agnew altijd al, maar tijdens deze zwerm zomershows (dit was het zevende concert in evenveel dagen) is de bekende frontman ook veel beter beginnen zingen. Diablo Blvd bracht bovendien drie kwartier lang 'goe poeier', om mede-komiek Urbanus te parafraseren. Tijdens tweede song 'Builders of Empires' ontstond er al een grote circle pit en gingen de handen tot achteraan op elkaar.

Een fraai en ingetogen 'Saint of Killers' toverde de Wablief?!-tent vol lichtjes , waarna gitaristen Andries Beckers en Dave Hubrechts een heerlijk ronkend 'Follow the Deadlights' inzetten. Pukkelpop at bij deze derde doortocht uit de handen van Diablo Blvd.

Kanttekening voor de geluidsmixer in de Wablief?!: tijdens een metalconcert mag de volumeknop heus iets meer worden opengedraaid. Al was het maar om de dreunen uit de Boiler Room te overstemmen, of om die beukende gitaren ook op je lijf te voelen. Diablo Blvd liet zich daar niet door ontmoedigen. Het gloednieuwe en thrashy 'Get Up 9' bouwde mooi op naar een massaal meegezongen 'Black Heart Bleed'.

Diablo Blvd.Beeld Harry Heuts
Diablo Blvd.Beeld Harry Heuts

CLEAN BANDIT (**): Eén voltreffer, geen gewonnen gevecht
Clean Bandit (Dance Hall, donderdag, 17.40u) is zonder twijfel dé dance-hype van het moment. De Dance Hall puilde uit van het volk. En dat had één duidelijke reden. Slotsong en hitsingle 'Rather Be' werd ingehaald als een volkshymne. Helaas bleek de groep uit het Britse Cambridge voor het overige weinig om het lijf te hebben.

Clean Bandit mengt klassiek met deep house en stond met een live-drummer, violist en celliste op Pukkelpop: allemaal statements die duidelijk moesten maken dat hier wel degelijk échte muzikanten aan het werk waren. De groep leek zich ook zichtbaar te amuseren, maar er zat bijzonder weinig punch achter nieuwe single 'Come Over', en 'Extraordinary' kon de massa evenmin bekoren. Het streepje Wolfgang Amadeus in 'Mozart's House' leverde een duet tussen viool en cello op, dat je vooral zag maar nauwelijks hoorde. De instrumenten zaten veel te zacht in de mix en kwamen vaak moeilijk boven de beat uit.

Een massaal meegezongen 'Show Me Love' bracht dan toch leven in de Dance Hall. Die écht helemaal ontplofte toen ook 'Rather Be' werd ingezet. Hier voelde je de ware vibe van dit deel van Pukkelpop. Waar iedereen spontaan met elkaar begint te dansen en gek gaat doen. Pukkelpop nam het refrein van 'Rather Be' over en zong zich de ziel uit het lijf. Eén voltreffer maakte helaas geen gewonnen gevecht.

Die Antwoord (***1/2)
Die Antwoord dropte een vuile beat-bom in Kiewit. De Zuid-Afrikaanse rappers lokten de grote massa en speelden op deze eerste dag graag voor de 'Major Lazer van 2014'. Rennen, twerken, schudden met die kont: Yo-Landi deed het allemaal. En tijdens de bisronde waagde haar mannelijke wederhelft Ninja zich zelfs aan een sprong het publiek in.

Het deed de security haast wit uitslaan van schrik. Net zoals het aanzicht van dit aparte duo zelf. Want Ninja had zich de voorbije maanden nog meer aartslelijke tatoeages aangeschaft (onder zijn ogen waren de getallen 1 en 6 gegraveerd), terwijl het blonde kindvrouwtje Yo-Landi Visser door gitzwarte lenzen keek en liefst zes horloges om de armen droeg. Allicht om duidelijk te maken hoe laat het was, maar naast sprekende klok was de rol van deze 'Rich Bitch' ook beduidend toegenomen.

Die Antwoord mocht voor het eerst het hoofdpodium van Pukkelpop aandoen, en dat werkte ook in daglicht uitstekend. DJ Hi-Tek zorgde voor een niet aflatende dreun (met moddervette eurotrash), terwijl Ninja vooral de tweede stem tot zich nam. Het videoscherm braakte niet aflatend clips. 'Fok Jullie Naaiers', riep Yo-Landi, die al snel haar knaloranje pak uit deed en zich tijdens 'Baby's On Fire' en 'I Fink U Freeky' een nat broekje danste. In 'Pitbull Terrier' zette Ninja een hondenmasker op, en liet ook hij Hasselt zijn onderbroek zien.

Die Antwoord bleef de massa moeiteloos entertainen, met twee extra danseressen die regelmatig mee kwamen twerken. Plat? Ja. Maar bovenal energiek. 'Never Le Nkemise 2' eindigden ze bovenop het dj-deck van Hi-Tek, waarbij tot voorbij de geluidstoren de handen op elkaar gingen en het duo roekeloos naar beneden sprong.

Pukkelpop was duidelijk dol op zoveel inzet, en bleef roepen om meer. Waarop het duo kwam bissen met 'Enter the Ninja'. En die vraag mocht dus écht letterlijk genomen worden, met de oersprong van de graatmagere rapper. Als de vraag was wie de massa door het dolle heen kreeg, was dit Die Antwoord.

Beeld Harry Heuts
Beeld Harry Heuts
Die Antwoord.Beeld Astrid Snoeys
Die Antwoord.Beeld Astrid Snoeys
Die Antwoord.Beeld Astrid Snoeys

GOGOL BORDELLO (***)
Gogol Bordello (Main Stage, donderdag, 15.25u) zong tegen armoede en segregatie, maar Pukkelpop was toch vooral gekomen om te dansen op de zigeunerklanken van deze olijke acht uit New York.
Gogol Bordello eerde zijn punkroots en startte 'Rise Again' met snoeiharde gitaren (sommige groepsleden hadden dan ook shirts van G.B.H. en N.W.A. aan).

De energieke bende stak er langzaamaan ook elektrische viool, accordeon en conga's tussen. Het was jammer dat de akoestische gitaar van zanger en boegbeeld Eugene Hütz niet naar behoren werkte. Uit frustratie smeet de frontman zijn instrument meermaals weg.

Dansbenen
Het duurde dus even tot de klankbalans goed zat, maar met 'Other Side of the Rainbow' had Gogol Bordello toch de massa mee. Ook de hoempa-beat van 'Companjera' ging recht naar de vele dansbenen voor het podium, waarna Hütz resoluut naar voren trok en als een punkpriester het podium doopte in rode (mis)wijn. 'Immigrandiada' werd vergezeld van een anti-oorlogsboodschap, maar de muziek dreunde meer door dan de tekst. '(Start Wearing) Purple' had gelukkig meer variatie en diepgang. De song kreeg de handen op elkaar en deed zelfs de zon weer heel even door de regenwolken breken.

De Pukkelpoppers eisten meer, en kregen met 'Break The Spell' een wervelend slot toebedeeld. Na een matige start bracht Gogol Bordello dan toch een goed einde.

Gogol Bordello.Beeld Alex Vanhee

INVSN (****)
Heel wat hardrockers en skaters keken vreemd op, toen INVSN niet alleen energie maar ook popklanken naar The Shelter bracht. Frontman Dennis Lyxzén mag dan een roemrijk verleden hebben bij Refused, de Zweedse punkveteraan had duidelijk vaak naar Joy Division en zelfs a-ha geluisterd voor hij richting Hasselt trok.

De muziek van zijn nieuwe groep INVSN (spreek uit als "invasion") dreef evenveel op olijke synthesizers als riedelende gitaren en hoge bas. De vrouwelijke bassiste en gitaarspeelster oogden stoer in hun leren jassen, maar ook dat imago werd snel bijgesteld toen ze de tweede stem inzetten. Dennis Lyxzén stuiterde veertig minuten als een springbal over het podium, zocht het publiek op en maakte van zijn micro een zweep.

INVSN is veruit zijn toegankelijkste groep, en bruiste als een glaasje bubbels. De teksten van de geschminkte zanger blijven wel nog altijd even politiek getind. Zo hekelde Lyxzén de "nazi-partij" die nu in Zweden mee aan de macht is, waarschuwde hij voor het oprukkend fascisme en wilde de zanger iedereen overtuigen om mee het kapitalisme omver te werpen. Zoveel ijver en branie rechtvaardigden misschien waarom deze groep in The Shelter stond, maar dit Zweedse zestal had net zo goed in de Marquee kunnen en mogen staan.

Beeld Alex Vanhee
"INVSN had net zo goed in de Marquee kunnen en mogen staan."Beeld Alex Vanhee
Beeld alex vanhee


Wallace Vanborn (***1/2)
De Gentse stonerrockers Wallace Vanborn hadden de eer om Pukkelpop 2014 even na elven te openen. Terwijl er in Antwerpen een hevig onweer losbarstte, brak zowaar de zon door in Kiewit. Tot enthousiasme van publiek en groep. Met hun droge en beukende riffs schudde het trio de vroege vogels klaarwakker.

"Goeiemorgen, Pukkelpop!". Het was met grote stem en een even grote glimlach dat zanger Ian Clement de festiviteiten in Kiewit opende. Wallace Vanborn testte meteen de stevigheid van de tenten op de wei, en draaide de volumeknop helemaal open. Het Gentse trio speelde stoner van de stevigste soort. Met wervende riffs en hoge gilletjes waar Ruben Block jaloers op zou zijn. En Sylvester Vanborm, die zijn drums met kleine boomstammen bleek te geselen.

In oktober verschijnt de langverwachte derde plaat. Die mocht Wallace Vanborn met producer Chris Goss (Masters of Reality, Kyuss, Queens of the Stone Age) gaan opnemen in de Rancho de la Luna-studio's, midden in de Californische woestijn. "Het was daar warmer, maar hier schijnt toch ook lekker de zon", knipoogde Clement. De nieuwe songs die Wallace Vanborn al liet horen, deden veel goeds vermoeden. Vooral 'Wastelands' bekoorde: het dreef op een oceaan van wahwah-gitaren en had een ingetogen middenstuk, waarna er fraai weer opgebouwd werd met roffelende drums. Het nieuwe nummer bracht voor het podium alle handen op elkaar. Net als het daaropvolgende 'Found in LA'.

Goed, Wallace Vanborn had misschien wat beweeglijker mogen zijn. Maar het was dan ook nog erg vroeg. En aan het eind had Ian Clement zelfs die boodschap begrepen. De zanger-gitarist klom bovenop de basversterkers en zette een ronkend 'Cowboy Panda's Revenge' in, terwijl ook Vanborm de massa bleef aansporen. Pukkelpop was met Wallace Vanborn alvast even stevig als goed van start gegaan.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234