Donderdag 24/10/2019

Pukkel-top

Er is de voorbije maanden nogal wat inkt gevloeid over de 30ste editie van Pukkelpop. Te veel oude namen, geen échte toppers. Toch werd het een van de beste edities in lange tijd. De Morgen koos uit ruim 250 optredens de 10 absolute hoogtepunten.

Amenra

Waterboarding op de wei

Mocht muziek een kleur hebben, dan blakerden de songs van Amenra onmiddellijk roetzwart. Het is niet overdreven om te zeggen dat deze band uit Kortrijk met geen enkele andere act op de affiche te vergelijken viel, en zelfs daarbuiten was het zoeken naar aanknopingspunten. Tool, misschien? Het optreden van deze post-metalband ontplooide zich als een bijzonder fysieke gebeurtenis. Neem een nummer als 'The Pain It Is Shapeless We Are Your Shapeless Pain', een compositie die traag op gang kwam en zichzelf meer dan tien minuten in het donkerste mysterie hulde, maar tussendoor met een paar verpletterende uitbarstingen je hele inwendige huishouding herschikte.

Zanger Colin H. van Eeckhout begon geknield aan de set, sloeg metalen staven tegen elkaar, en toen hij uiteindelijk overeind kwam kreeg het publiek als altijd enkel zijn getatoeëerde rug te zien. Veel meer dan een klein, vleeskleurig onderbroekje had hij niet aan, maar dat belette hem niet om zich de longen met een vervaarlijke kracht uit het lijf te schreeuwen. Amenra trad niet gewoon op, maar bood een overrompelende totaalervaring en zoog je helemaal mee de muziek in. Het was aangenaam zoals een avondje waterboarding in bepaalde kringen vast ook aangenaam wordt bevonden.

Na vijftig minuten - vroeger dan voorzien - was het leed geleden, maar het was goed zo. Méér zou, zowel voor de band als het publiek, de gezondheid ernstige schade hebben toegebracht. Maar eerlijk: dit was een passage die nog dagen aan je ribben bleef kleven. Verpletterend.

---

Jurassic Five

Branie boven gebral

Wow: zelden zoveel rappers (vier) tegelijk zo soepel door elkaar horen flowen als bij Jurassic 5. Kom daar maar eens om bij collega-veteranen als de elkaar hopeloos overschreeuwende Wu-Tang Clan of bij brallerige jonkies als A$AP Rocky. Al even dartel buitelden de beats, scratches en samples van de dj's Nu-Mark en Cut Chemist over elkaar.

"This sounds a little scratchy after all these years", hoorden we tijdens een rondje turntablism, maar de collage van funk-, soul- en exoticasamples klonk nog even fris als in de hoogdagen van deze hiphoppers, vijftien jaar terug. 'Quality Control' en 'Jayou' waren maar twee hoogtepunten in een good vibe die een klein uur lang over de weide voor de Main Stage rolde. Topshow dus, en een klinkend antwoord op al wie meent dat hiphop live nooit verder komt dan brallen over bitches of snoeven over Courvoisier. Of zoals het in 'Concrete Schoolyard' klonk: "Original beats and real live mc's."

---

Charli XCX

Dansen op dynamiet

Charli ging naar Pukkelpop en bracht mee: een cheerleader-outfit, sneakers met plateau-zolen en een trio badass motherfucking chicks (op bas, gitaar en drums). Op plaat kauwt ze bubblegumpop, maar live deed ze het met punk, haar eerste liefde. Kort, snel, snedig, hard en ook wel catchy as hell. Haar nummers mogen dan quotes bevatten die beeldig staan op pennenzakken ("I just wanna break the rules"), zij spuwde ze uit als mitrailleurvuur. Charli is een popster, een bommetje dat stuitert van links naar rechts en van boven naar onder, maar ook: een figuur van vrouwelijke kickassery, van empowerment, vol attitude. Dat schudden met de poep en flirten met het statief: sexy, maar wie durfde haar blik te vangen? Dansen met Charli is als lopen met dynamiet: die ontploffing kómt er, en ze duurde in het geval van Pukkelpop precies vijftig minuten. Tot 'Boom Clap' stopte en u aan de bar kon gaan blussen. Je suis Charli. En u?

---

F.F.S. (Franz Ferdinand & Sparks)

Magie in de lucht

Het gebeurt niet vaak dat twee bands hun eigen loopbaan aan de kant schuiven om samen een nieuwe groep te beginnen, louter en alleen omdat ze zo'n fan zijn van elkaars muziek. Toch is dat het verhaal achter F.F.S., het kersverse gezelschap met naast het voltallige Franz Ferdinand ook hun helden van Sparks. Het onlangs verschenen debuut heeft het beste van twee werelden, en ook live hing er meer dan eens magie in de lucht.

'Take Me Out' en 'This Town Ain't Big Enough for the Both of Us' - ze coverden uiteraard ook een handvol van hun afzonderlijke classics - waren van die aard dat niet alleen het dak eraf ging, maar ook de vloer in de Marquee het elk moment dreigde te begeven onder het gewicht van het op en neer verende publiek.. De sardonische humor, de gortdroge ironie, de ingenieuze teksten... het was allemaal even geniaal als tongue in cheek.

---

Evil Superstars

Marquee on a High

Wat uw verwachtingen over de Evil Superstars-reünie ook waren, Mauro en zijn bende bliezen ze aan flarden met een stronteigenwijze selectie uit hun cultoeuvre. De Marquee was één uur lang een vreemde, vreemde planeet. Halsbrekender bochtenwerk hebben we in drie dagen Pukkelpop niet gehoord.

Wie deze jongens destijds nog aan het werk had gezien, stelde vast dat de chaos van toen nu een betere uitlaatklep had gevonden. Geen gedoe meer met te vroeg ingezette nummers, overstuurde instrumenten en dronkenmansideeën - alle manie zat in de zeventien kanten tegelijk opstuiterende muziek. De sfeer verwoordde Tim Vanhamel perfect met de song 'I'm on a High', een nummer dat hij wel met Millionaire opnam, maar eigenlijk voor de Superstars schreef. Mauro zong dan wel over a sad sad planet, Pukkelpop was duidelijk massaal komen opdagen voor een rondje smart sex with a winner, zoals het klonk in 'B.A.B.Y.'.

---

Tame Impala

Cult wordt mainstream

Tame Impala heeft recent de overstap van cultband naar mainstream-act gemaakt zonder gezichtsverlies te lijden. Op het nieuwe Currents handelt bezieler Kevin Parker complexloos in glasheldere pop. Toegegeven: er zit nog steeds een psychedelisch randje rond, maar de songs zelf klonken nooit eerder zo rechttoe rechtaan.

Ook uit de liveset van Tame Impala sprak ambitie. Opener 'Walk On' spatte robuust uit de luidsprekers, en in 'Why Won't They Talk to Me' hoorde je hoe een kruisbestuiving tussen The Beach Boys en T.Rex zou klinken. Extatische droompop, dát was het. Parker zong meer dan eens met een stemvervormer en de lange gitaarsolo's van de begindagen hadden plaatsgeruimd voor nadrukkelijk op de voorgrond getrokken keyboards. De set leek één lange trip die uitmondde in 'Feels Like We Only Go Backwards', de song waarmee de band in 2012 wereldwijd doorbrak. Je kon er niet omheen: Tame Impala was een grote groep geworden.

---

James Blake

Minder is meer

Uw teen gestoten? Een nagel omgeslagen? Gewoon heimwee? Níét naar de EHBO gaan, wel naar James Blake: zijn stem is zalf voor alle wondjes. 'Limit to Your Love' klonk zelden prangender (die basdreun zullen we wel nooit gewend raken), 'Retrograde' kreeg hier een steviger stel kloten aangemeten dan ooit tevoren en 'Lindisfarne' was ontroerend.

James Blake is een van de weinige artiesten die de stilte beheerst. Hij weet waar hij zijn beats moet leggen, waar zijn stem hoort, waar het méér mag zijn en, vooral, waar minder. Bij momenten, zoals bij 'Life Round Here', lijkt er amper iets te gebeuren (schijn!), elders knapt er iets, maar altijd is er beweging, en als er ergens een halve tik verandert, reken er dan maar op dat hij daarmee ergens naartoe wil. Je kon James Blake al meerdere keren en op verschillende plekken gezien hebben in België, maar laat ons elkaar geen Wilhelm noemen: nooit beter en scherper dan hier en nu.

---

Jamie xx

Ieder zijn roesje

Zou hij nu live spelen of een dj-set draaien? Jamie xx nam de twijfel snel weg toen hij als eerste song 'Good Times' van The Persuasions op de draaitafel legde, de vergeten soulparel waarrond hij zijn hit 'I Know There's Gonna Be (Good Times)' boetseerde. De knoppendraaier van The xx bood zo een blik in zijn interne keuken. Na een rondje 'spot de sample' liet Jamie xx de Dance Hall zijn persoonlijke geschiedenis met dansmuziek meebeleven. Die trip leidde langs gestileerde rave, 's mans remixwerk, Londense piraatzenders en ninetiesdance.

Geen massa-euforie in het publiek, iedereen beleefde zijn eigen intieme roesje. In één beeld: het frêle roodharige meisje in dat in een flits op het scherm passeerde. Met een voorzichtige, tikkeltje mysterieuze glimlach op de lippen stond ze met de ogen dicht te genieten. Een Mona Lisa-smile die een fractie van een seconde opflakkerde in een door de discobol weerkaatste lichtstraal.

---

STUFF.

Trippen op fenomenale stuff

Zouden we dit jaar al veel méér intrigerende platen dan het debuut van STUFF. gehoord hebben? Die kans is klein. Live blijkt de groep uit 'Gentwerpen' het punt achter zijn naam bovendien wel dégelijk gestolen te hebben. Een uitroepteken of vraagteken - zelfs een verbijsterd beletselteken - ware meer op zijn plaats geweest.

Op Pukkelpop zagen we deze krolse jazzcats hun klauwen diep planten in hiphopsamples, elektronica, mathrock, funk en future disco. Het leverde een bijzonder fysiek nummertje op in de Wablief?!, dat in strak crescendo blijkt te gaan, en in het beste geval zelfs buitenlichamelijke proporties aannam. Zou dit eigenlijk wel nog legale stuff zijn? Best effe die patrouillerende buitenwacht met kepie en Bancontact aanspreken.

Hoewel de groep een aarzelende start leek te nemen, ontpopte hun set zich geleidelijk aan tot vierdimensionale zinsbegoocheling. In de handen van STUFF. verandert een collage van Electric Wind Instrument, funkbas, kregelig orgel en stevige scratches in een droom van klank, kleur en clandestiene pret. In elf seconden tijd sjeesden elfendertig muziekstijlen voorbij, terwijl eenmansblazerscombo Andrew Claes in een pogo verwikkeld lijkt met zijn saxofoon - denk aan een mix tussen Jimi Hendrix en John Coltrane.

De boel werd tegelijk kordaat bij elkaar gehouden door bassist Dries Laheye en drummer Lander Gyselinck. Die legden voortdurend een stevige groove neer, gebeiteld in dwarse funk en minimalistische hiphop. Zou Hudson Mohawke of Flying Lotus eigenlijk nog een balorkest zoeken? In dat geval: gevonden!

---

alt-J

Subtiliteit op de Main Stage

"Onvergetelijk." Zo vond toetsenist Gus Unger-Hamilton zijn concert met alt-J op Pukkelpop. Het bleek maar een beetje overdreven. Aan de Main Stage zag je alt-J immers in bloedvorm. Daarnaast was je getuige van een groep die deed vergeten dat knetterende kermisbeats en vergane glorie à la Limp Bizkit het hoofdpodium zoveel makkelijker inpakten.

Op het hoofdpodium kreeg de groep eindelijk de ereplaats die ze verdiende. Al was het niet noodzakelijk de plek waar deze verlegen jongens uit Leeds altijd op hadden gehoopt. Hun songs getuigen immers vaak van subtiliteit en klein gebaar. Maar och weerde alt-J zich als een leeuw. De band torste bijvoorbeeld een fabuleuze lichtshow mee, en een videowall met smaakvolle tot intrigerende projecties, die de aandacht slinks afleidden van de jongens zélf. Grootse performers zijn immers niet verloren gegaan aan dit Britse kluitje. De songs hebben ze wél. Zo betrapte je jezelf algauw op luide, kattenvalse maar zegedronken samenzang tijdens 'Something Good' of 'Breezeblocks'.

Hoe geolied en geroutineerd de groep ook bleek te zijn, toch derailleerde ze heel eventjes. Zo moest frontman Joe Newman de song na twee maten opnieuw inzetten na een faux-pas. Niemand die zich een buil viel aan zijn flater: ook de danspasjes voor de Main Stage getuigden immers van een vergelijkbare en vergeeflijke wankelheid.

Klein gebaar, grote kracht. Ook dat was alt-J dus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234