Donderdag 26/11/2020

Pseudo-schandaal en oprechte ontroering

cannes

croisette jouwt 'the brown bunny' uit en geniet van 'les invasions barbares'

Een fellatioscène uit de prent The Brown Bunny mag de Croisette in rep en roer zetten, Cannes is al meer gewend dan dat. Vandaar dat deze film van en met Vincent Gallo de risee van het filmfestival is geworden, waarbij de zaal tijdens de projectie de film gewoonweg uitlachtte. Gelukkig is er nog de levenslustige film Les invasions barbares, die zeker een plaats verdient op het erepodium.

Cannes

Van onze verslaggever ter plaatse

Jan Temmerman

De Amerikaanse acteur Vincent Gallo, die enkele jaren geleden als regisseur niet onaardig debuteerde met Buffalo 66, zal zich de ontvangst in Cannes van zijn tweede langspeelfilm The Brown Bunny wellicht nog lang herinneren. Het was dit jaar de eerste film in competitie die na afloop langdurig uitgejouwd en uitgefloten werd, maar ook - en dat is nog veel dodelijker - tijdens de projectie regelmatig uitgelachen werd.

In The Brown Bunny wordt het verhaal verteld van motorracer Bud (rol van Vincent Gallo, die behalve de regie ook het scenario, de fotografie, de montage en de productie voor zijn rekening nam), die met een bestelwagen met daarin zijn motor Amerika van oost naar west doorkruist en die onderweg gekweld wordt door herinneringen aan zijn verloren geliefde Daisy.

Als roadmovie is The Brown Bunny vooral één lange (twee uur durende) egotrip geworden, waarin beelden van de autowegen en de landschappen afgewisseld worden met close-ups, al dan niet in profiel, van Vincent Gallo, Vincent Gallo en voor de verandering... Vincent Gallo. Veel toeschouwers verlieten voortijdig de voorstelling en hebben daardoor de sequentie op het einde van de film gemist, die vooral bedoeld lijkt om The Brown Bunny een geur van schandaal te bezorgen. Het gaat hier om een zeer explicite, want niets aan de verbeelding overlatende fellatioscène waarin Bud zich in beeld laat afzuigen door zijn geliefde Daisy, om haar meteen daarna voor hoer uit te schelden. Zo'n sequentie maakt de vertoning van The Brown Bunny in de commerciële Amerikaanse bioscopen meteen totaal onmogelijk. De rol van Daisy wordt vertolkt door Chloe Sevigny, die indertijd werd opgemerkt in de controversiële film Kids van Larry Clark, sindsdien rollen vertolkte in onder meer American Psycho, Gummo en Julien Donkey-Boy, en die hier dit jaar in Cannes al te zien was in de film Dogville van Lars Von Trier. Als actrice weet Sevigny zich op interviewvlak de eerstkomende jaren verzekerd van extra veel belangstelling wegens haar 'samenwerking' met Vincent Gallo.

O ja, de titel nog! Wel, het allerlaatste beeld van de film toont... een bruin konijn.

Cannes is inmiddels voldoende blasé geworden om zich niet door een pseudo-schandaal te laten opschrikken, maar is anderzijds wel nog in staat tot echte ontroering. Die werd geleverd door de Canadese film Les invasions barbares van regisseur Denys Arcand, die hiermee voor een zeer geslaagd en erg gesmaakt vervolg zorgt op zijn film Le déclin de l'empire américain, waarmee hij in Cannes in 1987 de persprijs won en waarvoor hij naderhand ook een Oscar-nominatie kreeg voor beste buitenlandse film. Le déclin was indertijd een grappige en vrolijke praatfilm, annex hedendaagse maatschappijkroniek en -kritiek, opgebouwd rond een groep volwassen vrienden met al hun professionele, familiale, emotionele, amoureuze en intellectuele perikelen.

In Les invasions barbares worden al die personages, meer dan vijftien jaar later, opnieuw bij elkaar gebracht rond het ziekbed van een van hen, de geschiedenisleraar Rémy, die weet dat zijn dagen geteld zijn. Er zijn wel enkele extra personages bijgekomen, namelijk de inmiddels zelf volwassen geworden kinderen van enkele groepsleden. Net als in de eerste film worden hier alle mogelijke, ernstige en minder ernstige, onderwerpen aangesneden en uitvoerig becommentarieerd, want de slagzin van Le déclin, namelijk 'Les intellectuels, ça parle' blijft ook hier van kracht.

Het gebeurt allemaal snedig, soms bijtend of zelfs ronduit sarcastisch, kritisch vooral, ook tegenover elkaar en zichzelf. Een bijzonder scherpe uitval naar de ideologische cinema van Jean-Luc Godard kon in een zaal vol filmjournalisten ook nog rekenen op een stevig applaus. Maar veel sterker dan in de eerste film is hier in Les invasions barbares ook de emotie aanwezig, want er moet afscheid genomen worden en ook een balans van een eindigend leven worden opgemaakt. Veel tranen dus in de donkere zaal. De titel, die in de film zelf rechtstreeks aan de gebeurtenissen van 9/11 gelinkt wordt, verwijst niet zozeer naar het migratiefenomeen, maar veeleer naar een generatiekloof, met bijvoorbeeld de ergernis om het verlies van een bepaalde literaire cultuur. Doemdenken? Tja, dat is zeker aanwezig, maar de film bruist tegelijk van luciditeit en onstuitbare levenslust. Les invasions barbares verdient zeker een plaats in het palmares.

Veel toeschouwers waren al weg toen 'The Brown Bunny' eindigde met een zeer expliciete fellatioscène

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234