Vrijdag 18/10/2019

Provo's

Zou er een einde zijn gekomen aan mediatraining in de sport? Het wordt minder gelikt in vraaggesprekjes na de wedstrijd. Bloemschikken komt ook niet meer voor in grotere verhalen.

Een opluchting, zonder meer.

We hebben jaren van vroom gerijmel achter de rug. De vrai parler was weg uit het voetbal en uit het wielrennen. Er werd alleen nog geslijmd, naar de voorzitter, de sponsor, de kantinejuffrouw. Naar God. Als ik terugdenk aan de kleffe praatjes van Marc Degryse en Josip Weber, van Branko Strupar en Wim De Coninck breekt het maagzuur me nog steeds op. Die stroperige, hemelwaartse nietszeggendheid...

In het wielrennen was het niet veel beter. Het leven moest lief blijven, buiten de koers. Ook in het peloton had het woord 'respect' zijn intrede gedaan. Eenvormig zijn met de groep: dát was nu de opdracht van hogerhand. En dus: Tom Boonen en Carlos Sastre verbonden in eeuwige dankzegging. De riedel van dank duurde soms langer dan Parijs-Roubaix.

Er is een nieuwe generatie aangetreden. Een Provogeneratie. Vaandeldrager: Steven Defour.

Na de fantastische wedstrijd van Standard tegen Sevilla werd hij voor de camera van de VRT geroepen. De verslaggever probeerde hem een jubelkoor in te breien. Vergeefse moeite. Defour had lak aan die opdringerige zelfbevlekking. Hij bleef stoïcijns naar de grond kijken. Plukte de hele tijd in zijn haar, als teken van misprijzen. Bleef stug in ja en nee. Je kon wel zien dat hij niet zat te wachten op schunnige gezelligheid van opgewonden huurlingen. Hij had echt niets te delen.

Wel mooi.

Veldrijder Niels Albert kwam dit weekeinde ook verrassend ongepolijst uit de hoek in talloze vraaggesprekken. Hij provoceerde er vrolijk op los, geheel niet bedacht op relatiemanagement. Zelfs zijn vader kon de pot op. "Als ik hem morgen tegenkom op straat, zou ik niet weten wat ik moet zeggen." Paolo Bettini denkt dan: hoezo, wielrenner?

Het is afgelopen met het slijmen, in het veldrijden. Misschien is dat ook een verklaring voor de mindere prestaties van Bart Wellens. Moeders zijn dood, duifkes zijn dood. Who the hell is Fidea? Om van die akelige meneer Van Kasteren nog te zwijgen.

De youngsters in de volkssporten zijn los van enige kakkineuze diplomatie en kookkunst. Ze gaan hun eigen weg, zonder veel inzagerecht en lust voor larmoyantie. Je zou haast denken: Briek Schotte is terug. Iedereen weer soeverein en eenkennig in de viering van het exploot.

Zo hoort het.

Kim en Kim was het niet gegund. Of speelde iets anders: te weinig talent voor eenzaamheid?

Het is afgelopen met het slijmen in het veldrijden. Misschien een verklaring voor de mindere prestaties van Bart Wellens

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234