Donderdag 20/01/2022

Proefkonijn: Midi Station

Begin maart deed globetrotter en stijlgoeroe Tyler Brûlé in The Financial Times grondig zijn beklag over Brussel-Zuid: 'Wie, in hemelsnaam, ontwierp deze (aankomst) plek (van de Eurostar)? Ze is slecht bewegwijzerd, de flow is traag, de verlichting koud en ontoereikend. Wie vond het aanvaardbaar dat er in het hele station slechts twee geldautomaten zijn voor zo'n belangrijke verkeersknoop? En wie waren de aannemers? Vloer-tegels komen al los en de hele plek geeft de indruk dat België zich geen zorgen maakt over een warme verwelkoming en dat het zich niet erg bekommert over wat bezoekers over deze plaats denken.' Die zit.

Realisatie van Pinto
Nu ken ik Brussel-Zuid redelijk goed. Lange tijd lagen onze kantoren er vlak bij en het was niet de fleurigste buurt, daarvan kan ik getuigen. De laatste jaren is er veel afgebroken en verbouwd, en een van de realisaties is het Victor Hortaplein, waar sinds vorige maand 'de grootste brasserie van Europa', Midi Station opende. De brasserie, die zeven dagen op zeven, vanaf het ontbijt open is, beslaat 2.000 vierkante meter, stelt een honderdtal mensen tewerk en kan er 400 tegelijk van voedsel voorzien. Het is een realisatie van Antoine Pinto, de man die onder andere Dock's Café, Pakhuis, Ostend Queen en de MuseumBrasserie op de rails zette. Zijn jongste megacomplex, Midi Station, kwam niet zo vlot tot stand. Peter Goossens, die consultant zou worden, en een financier trokken zich terug.

Decoratief spektakel
Nieuwsgierig ging ik poolshoogte nemen. Eerste verrassing: ik had niet gereserveerd, denkende dat er van die 400 stoelen nauwelijks een handvol bezet zouden zijn, maar dat was een zware misrekening. Dinsdagmiddag, half een, en de onthaaljuffrouw moet goed zoeken waar ze nog een tafeltje voor twee kan vinden. Het decor verraadt de hand van Pinto, die houdt van decoratief spektakel. Er is veel zwart in deze ruimte, hoogglanzend, in combinatie met wit (tafellopers) en gedrapeerde gordijnen aan het plafond, bruin (lederen kuipstoelen) en zilver (zitbanken). "Dit is meer Londen dan Parijs, of Brussel", zegt mijn bereisde compagnon. Maar hij voegt er meteen aan toe dat het meer weg heeft van een jaarbeurshal dan van een gezellige brasserie. We zijn wel gecharmeerd door het uitzicht op de glazen koele kamer, waar kippen en hammen aan de haak hangen, en op de oesterbar, vanwaar majestueuze zeevruchtenschotels vertrekken.

Vertrouwen in de kaart
Tweede aangename verrassing is de kaart. Ze is uitgebreid, met zowat alle brasserieklassiekers en iets meer - elke dag is er een tweegangenlunch voor 16 euro en elke dag van de week wordt, ook voor 16 euro, een ouderwetse dagschotel geserveerd. Op dinsdag is dat kalfsblanquette. Er is duidelijk gekozen voor goede basisproducten, zoals Berkshire-varken, Bressekip, oesters uit Gillardeau, dat geeft vertrouwen.
We nemen geen aperitief, maar bestellen meteen wijn. Ook de wijnkaart is goed gestoffeerd, met een breed wereldspectrum, maar nauwelijks wijnen onder de 30 euro. Het flesje water komt onmiddellijk, de Passadouro 2005 (31 euro), een lekkere rode van Limburger Dieter Bohrmann blijft een hele poos ongeopend op de toonbank staan. Na enige smachtende blikken van ons, over de vele tafels heen, gaat er een licht op en wordt ze ontkurkt.

Bevelen uit de keuken
Wij laten ons verleiden tot de eerste (ingevoerde) asperges (18 euro) van de suggestiekaart, gevolgd door een Mechelse koekoek (21) en een rundstartaar met sla en friet (18). Ondertussen zien we naast ons de 'plat du jour à l'ancienne' opdienen, en dat ziet er zeer smakelijk uit. Per persoon een zwarte cocotte van gietijzer, met stukjes vlees, wortel en een dartel takje kervel bovenop, rijst apart. Ook de andere schotels die passeren, zien er aanlokkelijk uit. In de verte horen we in de open keuken bevelen roepen, maar ik stel vast dat het geluid hier toch beter in toom wordt gehouden dan in de meeste Londense megarestaurants, waar je moet schreeuwen om je verstaanbaar te maken.

De asperges, met mousselinesaus voor mij, à la flamande aan de overkant, hebben de juiste kooktijd, in de mousseline is de kok iets te royaal geweest met zout. De tartaar wordt schattig geserveerd met een vingerhoedje jenever, enkele korrels kaviaar, en twee schaaltjes, mosterdsaus en mayonaise. De fatsoenlijke frieten zitten in een puntzak. Het haantje is wat droog, en ik zie dat er onder de sla rauwe rode en groene paprika zit, blij dat ik dat niet heb.

Puntje voor de krant
Er is geen tijd meer voor dessert, al zien we veel aanlokkelijk zoets voorbij komen. We hebben ondertussen veel bespiegelingen gemaakt over deze onderneming. We zijn verbaasd dat er zo veel volk zit. Hoe zou het hier 's avonds zijn? Want we gaan ervan uit dat veel klanten van omliggende kantoren komen, verleid door de mooie dagschotels. Maar we appreciëren ten zeerste de goede producten en de gevarieerde kaart, maar vragen ons toch af of we hier spontaan zouden terugkomen. "Het mist charme", zegt mijn tafelgenoot, die een poos in Parijs heeft gewoond, en die voor een intiem brasserieavondje eerder La Coupole zou kiezen. In het buitengaan lopen we nog even langs de goedgevulde leeskast met internationale kranten en tijdschriften, en noteren dat de onze erbij zit. Weer een puntje bij. (Agnes Goyvaerts)

Midi Station
Victor Hortaplein 26,
1060 Brussel, 02/526.88.00,
geen sluitingsdag

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234