Woensdag 28/10/2020

Procklamatie

De editie van 2014 zal niet alleen geboekstaafd staan als 'die van de match tegen Argentinië'. Ook muzikaal verdient ze haar plaats in de geschiedenisboeken. Hieronder vindt u de bands terug die met een grootste onderscheiding op zak de wei kunnen verlaten.

1. Robert Plant

Een van de grootste nog levende legendes, zomaar weggestopt op een zijpodium: ook dat is Rock Werchter. Als zanger van Led Zeppelin valt zijn status onmogelijk te overschatten, maar liever dan met zijn oude maatjes de baan op te gaan heeft Plant met de Sensational Space Shifters een nieuwe groep muzikanten rond zich verzameld waarmee hij donderdag diep in de akkers van de Delta blues en de gospel ploegde. Het resultaat klonk krachtiger dan tien Metallica's bij elkaar.

2. Parov Stelar Band

Parov Stelar Band blies bijna het dak van KluB C. De zeskoppige swingband uit Oostenrijk (jazeker, Oostenrijk!) had de juiste ingrediënten bij voor een heerlijk zomerse cocktail. Parov Stelar (het alter ego van Dj Marcus Füreder) kruidde beats met jazz en swingmuziek uit de jaren 50, en zette de krolse, fantastisch zingende frontvrouw Cleo Panther centraal.

De Werchterianen hadden uitgemaakt dat hét feestje wel degelijk hier plaatsvond. De massa roffelde met de voeten over de planken vloer, ging spontaan door de knieën, sprong recht, maakte menselijke torens en danste zich de ziel uit het vege lijf. Parov Stelar Band leverde de perfecte soundtrack. Deze groep had nog tot diep in de nacht mogen blijven spelen.

3. Pearl Jam

Pearl Jam speelde bijna dubbel zo lang als de Rode Duivels tegen Argentinië, maar met spelverdeler Matt Cameron (de dag ervoor in Londen als drummer nog op het podium met Soundgarden) en diepe spits Eddie Vedder slaagde het Amerikaanse vijftal er toch in om het al die tijd boeiend te houden. Een handvol opmerkelijke covers hield de routine op afstand, maar ook los daarvan verkeerde Pearl Jam in bloedvorm.

Midlake was special guest bij 'All Night' en het tot de bissen opgespaarde 'Rocking in the Free World'. Van spitante punk tot ingetogener ballads - Pearl Jam klonk dit keer in élk nummer beter dan de som der delen. Still alive, inderdaad. En goed voor dik twee uur kippenvel.

4. Oscar and the Wolf

Weerloosheid en wellust zijn de hoekstenen waarmee Oscar and the Wolf vandaag zijn klankkastelen verstevigt. In de zachtjes klagerige zang van Max Colombie wemelt hartenzeer en onvervuld verlangen, maar zijn nieuwe muzikale outfit zoekt dan weer heil in koortsige opwinding en sinistere sensualiteit. Net als plaat Entity houdt de festivalset van Oscar and the Wolf zich op in de schemerzone tussen droom en dansvloer. Rozige tl-buizen op de achtergrond, een elegant lichtspel en palmbomen maken die illusie compleet.

12/7 op Cactusfestival Brugge

5. Arctic Monkeys

Een geile donder, die Alex Turner. Het publiek lag aan zijn voeten, at uit zijn handen en had zich ook graag op alles daartussen gestort. Waarom het opperaapje zoveel wellust opwekt? Hij penetreerde stoere stonerrock met sexy soul, en bracht de hipswing van Elvis mee. Turner had aan gebaren genoeg om Werchter te bespelen. Zoveel overtuigingskracht met zo weinig woorden? Dat kan alleen de beste rockband van het moment: Arctic Monkeys.

6. Moderat

Kraakhelder en loepzuiver: Moderat tekende voor het beste geluid én de mooiste visuals van Werchter. In deze Berlijnse entente van geluidstovenaar Apparat en het duo beatleveranciers van Modeselektor zit dertig jaar ervaring in beats, bassen en gemanipuleerde geluiden verzameld. Met 'Rusty Nails' en 'Bad Kingdom' piekte de set. "This is not what you wanted, this is not what you had in mind", zong Apparat: balsem voor zieltjes, geplaagd door Duivels verdriet.

7. Pixies

Of Pixies nog relevant zijn? Het antwoord was op Werchter al gegeven voor ze één noot hadden gespeeld. Frank Black en co. kregen een heus heldenonthaal en wat volgde was een triomf van gierende gitaren, dwarse ritmes en surrealistische teksten verpakt in songs die van a tot z meegezongen werden. Je hebt iets bereikt wanneer je een uitpuilende tent 'I am un chien andalusia' kunt laten brullen. Slotsong was 'Where Is My Mind?' We zijn het onze nog altijd aan het zoeken.

8. Damon Albarn

Moedig dat Albarn voor een rumoerig festivalpubliek toch voor een intieme set koos. Geen springerige greatest hits, zoals bij Blur vorig jaar, maar een veelzijdige bloemlezing uit zijn talloze (zij)projecten. De zanger stond met veel meer plezier op het podium dan vorig jaar, en eerlijk: hij kwam ook een stuk authentieker over.

9. London Grammar

Hoe kan een mens goddomme drié keer in een uur tijd kippenvel krijgen in een tent, waar het kwik onverbeterlijk grotere hoogtes blijft verkennen? London Grammar kreeg die krachttoer voor elkaar, en mikte haar songs in de allerkleinste krocht van uw ziel.

7/10, Vorst Nationaal Brussel

10. Miles Kane

Trots als een pauw, zo kwam Miles Kane het hoofdpodium van Rock Werchter op gestruind. Om er zijn meest rockende songs boven te halen, en (beide armen stoer in de lucht) de massa omver te blazen met een ijzersterke set. En hoe hard de 'Mod van de Merseyside' zich ook liet gaan, Kane bleef steeds uiterst zwoel en subtiel zingen. De zanger noemde zichzelf sexy motherfucker en daar was niets van gelogen.

4/8 op Lokerse feesten

11. Parquet Courts

Zo sloom als ze het podium op kwamen gesloft - peukje in de mond, biertje in de hand - zo verzengend was hun concert vol withete punk en scheve southern rock. Alles wat gitaarmuziek goed maakte in de jaren 70 (Television), tachtig (Sonic Youth) en negentig (Pavement) kwam samen bij deze vier slackers uit Brooklyn. De feedback giert nog na in onze oren.

12. Eels

E verraste op Werchter met een kamerorkest, charmante trompetjes, een warme pedal steel en songs die aarzelden tussen schroom en schoonheid. Wedden dat die intimistische aanpak straks ook niet misstaat in het Rivierenhof?

20 en 21/7 in Rivierenhof Antwerpen

13. The Black Keys

Spraakzaam waren ze alweer niet. En van publieksspelletjes om zich in het gevlei van het publiek te werken, moesten ze het ook niet hebben. Maar de muzikale argumenten die The Black Keys aandroegen, sneden wél genoeg hout om in de plensbuien te blijven staan.

14. Reignwolf

Jordan 'Reignwolf' Cook leek echt alles te kunnen. Met één hand vurig bluesgitaar spelen, een drumstok in de andere, het ritme met beide voeten gaande houden én tegelijk zijn ruwe, krachtige stem aan de micro: de Canadees deed het allemaal. De zanger werd bijgestaan door twee acolieten en verstrikte meermaals in alle snoeren op het podium. Maar dat weerhield hem niet om naar beneden te springen, en tussen de massa verder te spelen. Was zijn gitaarkabel langer geweest, dan had hij tot aan de ingang van de festivalwei gelopen. Als openingsact zoiets klaarspelen, dat hebben we nog niet vaak meegemaakt.

15. The Subs

Gedurfd van The Subs om het dansgrage publiek subtiel naar een climax te voeren en niet meteen te overrompelen. Wat aan het eind natuurlijk wel gebeurde. De Pessemier - half troetelbeer, half hooligan - mag dan wel iets rustiger zijn geworden, als zijn kop op hol slaat breekt de pleuris nog altijd uit. Dan tiert hij als een varken dat gekeeld wordt en stuitert hij door de tent als een balletje in een flipperkast. Bij The Subs stond de sfeerregelaar van KluB C op het standje 'chaos'.

20/7 op Dour

16. Foals

Foals kickt er kennelijk op, om je te laten dansen op het verkeerde been. Opgewonden stuiterde dit schorremorrie uit Oxford van bleekschetenfunk over polyritmische afrobeat naar gespierde hardcore. Ondertussen stopten ze ook bij shoegaze, withete punk en in het geval van orgelpunt 'Spanish Sahara' bij een introspectieve afdaling in je hart. Het publiek hapte naar adem, en gebruikte de rest van zijn longen om mee te hossen op 'Inhaler' en 'Hummer'. Grandioos.

17. Tune-Yards

De groep rond Merrill Garbus oogde als de bezopen Azteekse achterneefjes van George Clinton, maar de set klonk gelukkig ook even kleurrijk. Tribale percussie, fladderende synths en springerige gitaartjes gingen plunderen in Afrika of Haïti. Die roof en recyclage van exotische tradities werd verheven tot avant-gardekunst.

2/11 in Trix Antwerpen

18. Sam Smith

Achter de soulstem van Sam Smith bleek een lijkbleke en pafferige zanger schuil te gaan, die zo weggeplukt leek uit het variété-orkest op een cruiseschip. Op zijn best kwam hij evenwel uit de kast als een oudmodische soulventer, die zijn liefdesverdriet in mierzoete melodieën marineerde.

29/11 in AB Brussel

19. Trixie Whitley

Whitley en haar band voerden ons ver weg van Werchter: naar de Mississippi Delta, de geboortegrond van de blues. Haar broeierige en betoverende songs waren brokken rauw lillende rock, die een bloedband met de blues hadden en waarin Whitley ons met haar bezwerende soulstem alle hoekjes en kantjes van de tent liet zien.

20. Jack Johnson

De Hawaïaanse singer-songwriter Jack Johnson klonk niet alleen alsof hij permanent op vakantie was, hij zag er ook zo uit. Hij bracht simpele huis-tuin-en-keukensongs, die door de band werden ingekleurd met amodieuze instrumenten als ukulele, accordeon en melodica. Een set die geurde naar kokosmelk: dat was wat Johnson in Werchter te bieden had.

Bij het ter perse gaan waren onder anderen Stromae en Kings of Leon nog druk in de weer. Voor het verslag van de afsluitende acts, één adres: www.demorgen.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234