Vrijdag 22/10/2021

Prinsessen

Zal ik nog eens een bekentenis in de groep gooien? Ik ben een softie. Lach niet, het is waar. Ik schiet zo gemakkelijk vol dat het genant is. Laatst had ik weer prijs. In de bioscoop. Bij Rio. Een tekenfilm in 3-D, jaja. Met zo’n belachelijk brilletje op, jaja. En dus... toen die ene blauwe ara een beetje onbeholpen zijn liefde verklaarde aan die andere blauwe ara, zat ik tranen met tuiten te huilen. Tegelijk bleek ik ook hulpeloos gevangen te zitten in een onbedaarlijke lachbui. Een vreemde gewaarwording. Een beetje kermis in de hel, eigenlijk.

Dit alles tot groot jolijt van de jongens. Die weten dat ik een zacht eitje ben. Sinds die keer dat we naar ‘How to Train Your Dragon’ keken en ik het niet droog hield, krijg ik bij elke tekenfilm de vraag of ik weer ga wenen. Kon ik het helpen dat ik mijn poes herkende in de zwarte draak die er danig stervende uitzag? Ik word nu nóg treurig van het idee.

Ik vrees dat het een familietrekje is. Volgens de overlevering hebben mijn grootouders nooit het einde van Bambi gezien. Nadat Bambi’s moeder was doodgeschoten, moesten ze de zaal verlaten met het schaamrood op de kaken en een ontroostbare dochter. Herkenbaar. Toen ik als pre-tiener de tekenfilmversie van Narnia zag, lag ik ook in duigen toen de leeuw zichzelf opofferde. Hevig gesnik. Hevige schaamte ook.

Sneeuwwitje, Assepoester en Doornroosje hadden dat effect niet op mij. De rozige Disneydroom ging in die zin volledig aan me voorbij. Dat de ene konijnen als keukenhulpjes had, en de ander naar het bal reed in een veredelde pompoen die werd voortgetrokken door omgetoverde muizen, dát sprak tot mijn verbeelding. Maar dat ze met de prins trouwden? Ik kon daar wel mee leven, maar een must was het niet. Ik hoopte vooral dat ze hun konijnen en muizen mochten meenemen naar het paleis.

Of het een afwijking is, weet ik niet, maar prinsessen doen me niets. Voor prinses Diana maak ik een uitzondering, maar die leek een beetje op Bambi en bovendien lezen de complot- theorieën die verschenen over haar dood wel lekker aan een zwembad. Met een koele Chablis erbij is het een van de betere thrillerervaringen. Maar dat hele prinselijke huwelijk in Groot-Brittannië liet me dus redelijk koud. Ik ben zelfs blij dat het spektakel voorbij is. Al is het theater nog lang niet over voor William en Kate. Nu de bruidstaart op is en de goedkope kopieën van de jurk binnenkort om minder ranke lijfjes zullen hangen, is het tijd voor de derde act. Nu zal de aandacht van het publiek ongetwijfeld verschuiven naar haar baarmoeder. Je moet het maar meemaken, miljoenen mensen die zich verheugen in je voortplantingsorganen. Ik word er kriegel van in haar plaats.

Goed, ze heeft zelf voor die rol gekozen. Maar ze mag het voor mijn part allemaal hebben. Ik hoef haar prins niet. Ik hoef haar kleren niet. Ik hoef haar taart niet. Velen zien er een droom in, en worden gelukkig van het idee dat het kán, een burgermeisje dat prinses wordt. Ik zie vooral een nachtmerrie. Lady Di is er het mooiste voorbeeld van. Glorieus verongelukken terwijl je op de hielen wordt gezeten door paparazzi? Thanks, but no thanks.

Nee, geef mij maar een privéleven. Al zouden een paar konijnen die de vaat doen ook wel welkom zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234