Zaterdag 18/01/2020

Prince dood? Ooowwww nee

Tom Barman is frontman van rockband dEUS en filmregisseur.

Wow. Daar was het bericht dan. The big one.

Ik, lid van de familie der smartphonelozen, was er voor één keer toch snel bij.

Geruchten op de radio. Rit Brussel-Antwerpen.

Ik sms naar Mauro: "Broeder! Prince dood?"

Mauro, die zijn telefoon volgens ooggetuigen enkel gebruikt om een tafel recht te houden, antwoordde meteen: "Ja man. Deze is toch echt... ooowwww nee."

Ooowwww nee. Perfect verwoord.

Dan zegt de dj: 'Sometimes it Snows in April.'

Het nummer was zelfs nog niet begonnen en daar waren ze dan, tranen.

Níét voor Michael Jackson of David Bowie. Ook niet voor Lou Reed of J.J. Cale.

Wel voor Prince.

Waarom?

Veel, zo niet álles kwam in die meter zevenenvijftig samen.

Puberteit, muzikale zoektochten, eerste concert ooit - Vorst Nationaal '86 -, de groene Kever van mijn zus volgeschilderd met Peace-tekens van 'Sign o' the Times', gitaar kopen, eerste verliefdheid - 'something 'bout the clouds in her mixed' -, rechthoekige zonnebrilletjes, solo's meebrullen en vooral: willen zingen en op een podium staan.

En nu huil ik in de auto voor zijn talent en voor dat ventje dat ik toen was.

Voor wat hij heeft gegeven en voor wat ik ermee gedaan heb.

Ik heb ermee gelééfd. Met Purple Rain, Parade, Around the World in a Day, Sign o' the Times en Lovesexy.

Vijf meesterwerken op rij. Alleen The Beatles konden dat. Maar zij waren niet van míjn tijd.

Prince was pop én avant-garde. Girl and boy. Balladeer en funker. Seks en godsdienst.

Michael Jackson was jaloers op hem omdat hij hits maakte die eigenlijk veel te experimenteel waren om te scoren.

Net zoals bij Bowie valt het mij nu pas op hoe persoonlijk zijn 'onpersoonlijke' teksten wel waren.

Want in mysteries geloof ik niet. Daar is geen kunst aan. Je moet gewoon je mails niet beantwoorden.

Eind jaren 80 was Prince gewoon overal. Van het klaslokaal tot in de walkman van die knappe griet op de 36.

Ik heb hem even ontmoet in die periode.

Op een after in de Jimmy's, na het Sportpaleis.

Ik was gekleed in peach and black, zoals de Meester had gevraagd in 'U Got the Look'.

Ik was 16 jaar en hij antwoordde op mijn vraag ("Prince! Have you had your plus sign today?"). Dat was heel wat in die tijd, Prince die een vraag beantwoordt.

Het was de avond van mijn leven.

Mysterie is te gewoon voor hem.

Hij was gewoon een genie. Verlegen. Secretive. Menselijk.

En dus nu huil ik voor mijn jeugd die weg is en voor dat genie dat de soundtrack leverde.

I was dreaming when I wrote this, forgive me if it goes astray.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234