Dinsdag 04/08/2020

Primussen van de indiepop

Twee jaar geleden spoelde An Awesome Wave aan in het collectieve geheugen met een wonderlijk en vernieuwend geluid. Vandaag slaat de Britse groep alt-J (ofte ∆) andermaal tegen de golfbrekers van de popmuziek.

This Is All Yours van alt-J is verschenen bij PIAS.

Geen mens die in 2012 met zekerheid durfde zeggen waar alt-J thuishoorde. Folkstep? Dubwave? Pop met huis-tuin-en-keukenelektronica? De groep uit Leeds gaf van bij het begin aan dat ze liefst meerdere maskers ophield. Die meervoudige identiteit stond een eclatant succes kennelijk niet in de weg. An Awesome Wave werd meer dan 200 miljoen keer gestreamd op Spotify. En songs als 'Breezeblocks', 'Fitzpleasure' of 'Tesselate' vonden zowel hun weg naar de hitlijst als naar de setlist van popsterretjes als Miley Cyrus en Ellie Goulding.

Indie werd mega.

Een Europese veroveringstocht en prestigieuze Mercury Prize later blijkt alt-J geen eendagsvlieg. Opnieuw kiezen de heren voor een geslaagd verrassingsoffensief. En zonder bassist Gwil Sainsbury opereren ze eindelijk in de vorm die hen - getuige 'Tesselate' - sowieso altijd het best lag: "Triangles are my favorite shape", zong de groep toch al op haar debuut? "Three points where two lines meet."

Stoeien met Miley

Als kersvers trio legt alt-J inderdaad twee lijnen uit. Eén naar haar debuut (zie bijvoorbeeld de titel van 'Bloodflood Pt. II'), maar ook één naar de toekomst. Zo kiest de groep nog zelden voor hapklare refreintjes: sfeer heerst op This Is All Yours. In 'Warm Foothills' of 'Intro' wordt bijvoorbeeld een handvol vocalen opgeknipt en in een bevreemdende collage gegoten. Die laatste song dijt vervolgens uit naar een pastoraal riedeltje met oosterse pretenties. 'Every Other Freckle' zoekt op zijn beurt opnieuw het vaarwater van alt-J's debuut, maar wijkt in tweede aanleg toch uit naar meer elektronische oorden.

Er wordt andermaal niet alleen kwistig met stemmen gestrooid, maar ook met culturele referenties. Zo is 'The Gospel of John Hurt' geïnspireerd op de scifiklassieker Alien, terwijl het minimalistische 'Hunger of the Pine' stoeit met een sample van Miley Cyrus én een verwijzing naar de romanklassieker Lady Chatterley's Lover van de Britse auteur D.H. Lawrence. 'Warm Foothills' legt het dan weer aan met de memoires van schrijfster Iris Murdoch.

Spelen met clichés

In drie songs wordt ook verwezen naar een Japans stadspark waar hertjes vrij rondlopen: vast een metafoor voor de artistieke vrijheid die This Is All Yours domineert. De groep dartelt onbekommerd door een schijnbare identiteitscrisis: hoofd en hart in één hert.

Dat wordt nog het duidelijkst in 'Left Hand Free', een song die uit de startblokken schiet als een outtake van Dead Man Ray, om dan te spelen met alle clichés uit de popmuziek. Verwarrend en aanstekelijk tegelijk.

Sommige songs klinken alsof alt-J te lang naar school is geweest, hoor je inmiddels gonzen op het net. Maar deden de prachtnummers op An Awesome Wave dat ook niet? Luister dus niet naar de pezewevers en hipsters-voor-één-dag. Luister wel naar alt-J. Of doe wat u wil, natuurlijk. This is all yours.

Alt-J speelt op 3 februari in Vorst Nationaal.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234