Dinsdag 20/04/2021

Primitief en afgekloven

the white stripes

CD Rock

The White Stripes uit Detroit zijn de voorbije maanden door de Britse muziekpers bijna even erg gehyped als The Strokes en ook in hún geval zijn de meeste superlatieven gerechtvaardigd. Broer en zus Jack (zang, gitaar, occasioneel piano) en Meg White (drums) maken al sinds 1997 een rauwe, primitieve, afgekloven vorm van rock-'n-roll, waarin nadrukkelijke invloeden van folk, country en blues doorschemeren. De muziek van de Stripes rammelt een beetje, is opvallend Spartaans gearrangeerd, maar klinkt tegelijk zo energiek, dynamisch en opwindend dat je hart er onvermijdelijk sneller van gaat kloppen. White Blood Cells, hun derde langspeler, is franjeloos en simpel en, met zestien tracks in 41 minuten, behoorlijk compact. Live spelen Jack en Meg regelmatig covers, van Blind Willie McTell tot Dolly Parton, maar zo te horen reiken hun invloeden nog een stuk verder: in 'Dead Leaves and the Dirty Ground' en 'Fell in Love With A Girl' doet de stootkracht van The White Stripes denken aan die van de Pixies ten tijde van Come On Pilgrim; elders hoor je afwisselend echo's van de vroege Kinks en Led Zeppelin. Opwinding gegarandeerd dus, zeker in de minimalistische blues van 'Little Room' of de staccatorock van 'I Think I Smell a Rat'.

Toch heeft het duo ook een onfeilbaar gevoel voor melodie. Luister maar eens naar 'Offend in Every Way', de single 'Hotel Yurba' of het ingetogen 'The Same Boy You've Always Known'. The White Stripes serveren muziek waaruit alle overtollige ornamenten genadeloos zijn weggesneden en waarin het eindelijk weer gaat om kinderlijke onschuld en elementaire expressie. White Blood Cells is een fantastisch plaatje. Hopelijk doet dit weerbarstige stel spoedig ook eens een naburig podium aan.

The White Stripes, White Blood Cells, XL Recordings/V2.

starsailor

Kwetsbare zeebonk

Starsailor ontleent zijn naam aan een elpee van Tim Buckley: meteen een indicatie van de richting waarin we dit Britse viertal moeten situeren. James Walsh, de 21-jarige voorman, heeft een helder en flexibel stemgeluid dat hem meteen in het brandpunt plaatst van de zogenaamde 'falsetto gang', een handvol jonge groepen die het licht hebben gezien na het horen van platen als Grace en My Sweetheart the Drunk. Maar in het geval van Starsailor zijn er nog méér referenties: op Love is Here hoor je immers ook echo's van The Waterboys, Suede en de jonge Van Morisson, zonder dat je het meteen als een goedkope gimmick ervaart.

Zoals we al wisten van singles als 'Fever', 'Good Souls' en 'Alcoholic', staan passie en kwetsbaarheid in de songs van de oppermatroos centraal. Zijn groep, afkomstig uit het geïsoleerde Noordwesten van Engeland, ontwikkelde zich buiten de schijnwerpers van het rockestablishment en is dus verstoken van het machismo en cynisme dat in het wereldje zo vaak imperatief blijkt te zijn. Bij de leden van Starsailor lopen leven en werk voortdurend door elkaar: hun liedjes klinken introspectief en persoonlijk, puur en intens, melancholisch maar hoopvol. Het vertrekpunt is meestal een akoestische gitaar en een behoedzame ritmesectie, waarna de toetsenman de pakkende melodieën van de nodige versieringen voorziet.

Wie deze gevoelige zeebonken aan het werk zag tijdens Pukkelpop, weet dat ze op het podium genoeg vastberadenheid uitstralen om Osama Bin Laden een volle stal nachtmerries te bezorgen en dat hoogwaardig materiaal van het type 'Poor Misguided Fool', 'Way To Fall' of de titeltrack voldoende gensters slaat om een kamer mee te verlichten. Als Starsailor erin slaagt in de toekomst zijn eigen koers uit te stippelen, staan ons nog aangename verrassingen te wachten. Maar Love Is Here is alvast een indrukwekkend staaltje van zijn kunnen.

Starsailor, Love Is Here, Chrysalis/EMI.

garbage

Pittoresk vakantieoord

De een noemt het radiovriendelijke postgrunge, de ander futuristische pop. Maar met haar eerste twee langspelers bewees Garbage alvast dat je zelfs met een leftfield-imago nog behoorlijk commercieel uit de hoek kunt komen. Op plaat nummer drie werd de nood aan verandering echter acuut: Beautifulgarbage klinkt dus iets organischer en minder gelaagd dan de twee voorgangers en het kwartet uit Madison, Wisconsin laat zich dit keer zelfs beïnvoeden door klassieke hits uit de jaren vijftig en zestig. In 'Can't Cry These Tears' klinkt Garbage bijvoorbeeld als een van de girl groups uit de productiestal van Phil Spector, terwijl 'Cherry Lips' zich haast laat omschrijven als pure bubblegum. Maar al bij al blijkt het met die retro-allure nog mee te vallen en toont de groep zich op haar nieuwe cd van haar veelzijdigste kant: de op loops gebouwde single 'Androgyny' neigt een beetje naar de r&b van TLC, 'Nobody Loves You' is een triphopnummer met een hoog Portisheadgehalte, 'Cup of Coffee' en 'Drive You Home' zijn melodieuze ballads en in het gruizige 'Silence is Golden' of het grofkorrelige 'Parade' citeert Garbage vooral uit eigen werk.

Opvallend is dat zangeres Shirley Manson dit keer het laken meer dan ooit naar zich toetrekt. Vroeger voelde ze zich wel eens geïntimideerd door de reputatie van de overige bandleden, de producers Butch Vig, Duke Erikson en Steve Marker, maar inmiddels heeft ze afgerekend met haar minderwaardigheidscomplex en staat ze, zowel in productioneel als compositorisch opzicht, probleemloos haar vrouwtje. Ook haar teksten zijn er op Beautifulgarbage persoonlijker en directer op geworden. Manson verschuilt zich niet langer achter haar eigen woorden, maar wil nu met iedere song daadwerkelijk iets vertellen.

De liedjes klinken catchy als vanouds, zijn soms behoorlijk dansbaar ('Untouchable'; het stotterende 'Shut Your Mouth') en zwalken tussen luchtig ('Breaking Up the Girl') en triest ('So Like a Rose'). Garbage heeft een vol jaar aan de cd gewerkt, zodat niets aan het toeval werd overgelaten. Bij iedere beluistering ebben je initiële twijfels weer een eindje verder weg en na een vijftal draaibeurten weet je het wel zeker: Beautifulgarbage is op en top recycleerbaar. Of hoe je, met een beetje verbeelding, van een afvalberg een pittoresk vakantieoord kunt maken.

Garbage, Beautifulgarbage, Mushroom/PIAS.

pinback

Sierlijke herhaald

Drie jaar geleden begon Pinback nog als een nevenproject van muzikanten die normaal bedrijvig waren bij 3 Mile Pilot, Heavy Vegetable en Thingy. Maar dank zij het succes van This is a Pinback cd dreigt het tussendoortje van bassist Zach Smith, gitarist Rob Crow en drummer Tom Zingor nu al hun overige activiteiten te overschaduwen. Blue Screen Life ligt helemaal in het verlengde van het bewierookte Pinback-debuut, kwam net als die plaat tot stand met behulp van een homecomputer en klinkt al net zo dromerig en gelaagd. De stemmen van Smith en Crow vinden elkaar in fraai opgebouwde harmonieën, de circulaire gitaarmotiefjes hebben op de luisteraar nog altijd een hypnotiserend effect en de algehele sfeer van de plaat is ook nu weer ingetogen maar zinnenprikkelend. Alles op Blue Screen Life staat dus in het teken van warmte en subtiliteit, al hebben teksten zoals die van 'Penelope' soms een opvallend surrealistische inslag.

De muziek van Pinback voelt net zo behaaglijk aan als een wollen deken tijdens een koude winternacht. Dat is fijn, maar tegelijk is het ook een beetje een herhalingsoefening. Een iets verrassender aanpak had, wat ons betreft, dus wel gemogen.

Pinback, Blue Screen Life, Cutty Shark/R&S.

ken stringfellow

Pop met sixties-stempel

Jarenlang was hij, samen met Jon Auer, de ankerman van de Amerikaanse powerpopgroep The Posies, maar Ken Stringfellow heeft nog méér pijlen op zijn boog. Hij toerde als gastmuzikant met R.E.M., maakte deel uit van het herenigde Big Star en is ook solo actief. Drie jaar na This Sounds Like Goodbye komt hij nu op de proppen met Touched, een bijzonder aardige popplaat die hij inblikte met enkele vrienden, onder wie Mitch Easter. Uiteraard hebben de gitaren het hier voor het zeggen, al klinken de meeste liedjes ingetogener en intimistischer dan het geval was bij The Posies en wordt er ook veel ruimte gelaten voor geïnspireerd toetsenwerk. Het materiaal schreef Stringfellow eigenlijk voor zijn band Saltine, maar die was geen al te lang leven beschoren. 'Reveal Love', de enige single van dat gezelschap, komt op Touched in een licht gewijzigde versie voor.

De mooiste nummers zijn het fraai gearrangeerde 'This One's On You' en het ultrasobere 'Here's to the Future'. De negen overige miniatuurtjes hoeven daar, qua zeggingskracht, echter nauwelijks voor onder te doen. Touched is een hoogst charmante cd van een zanger die zijn ambacht door en door beheerst en niets meer te bewijzen heeft. U mag deze Stringfellow bij deze dus liefdevol adopteren.

Ken Stringfellow, Touched, Poptones/Zomba.

Dirk Steenhaut

Gesignaleerd

Oude wijn in nieuwe zakken kan óók lekker smaken. Zeker als de druiven geoogst zijn op de akker van Radio Birdman, de ultieme Australische gitaarband die tussen 1974 en '78 de erfenis van The Stooges en MC5 levend hield. De verzamelaar The Essential doet zijn titel alle eer aan: Birdman was een muzikale vlammenwerper die de wereld in lichterlaaie zette met een explosieve mengeling van rauwe sixties punk en energieke garagerock. Bijna een kwarteeuw later klinkt dit cultgezelschap, waaruit later The New Christs en Screaming Tribesmen zouden ontstaan, nog altijd even onontkoombaar (Sub Pop). * Het MCA-label is momenteel bezig met een ambitieus rerelease-programma. Talloze klassieke pop- en rockplaten komen nu op de markt in een luxe-editie, vaak aangevuld met nooit eerder gehoord bonusmateriaal. Live at Leeds van The Who, een van de essentieelse concertdocumenten aller tijden, is niet alleen uitgebreid van zes naar dertien tracks, op de tweede cd valt zelfs een integrale live-uitvoering van de rockopera Tommy te beluisteren : intens, hypnotisch en nog altijd brandend actueel. Liefhebbers van southern boogie kunnen hun hart ophalen aan de 25ste verjaardagseditie van One More For the Road, een even opwindende als tijdloze live-collectie van Lynyrd Skynyrd. De twee cd's zijn samen goed voor 140 minuten muziek, drie nooit eerder uitgebrachte tracks en alternatieve versies van onder anderen 'Free Bird' en 'Sweet Home Alabama'. Een jaar later lieten drie groepsleden het leven in een vliegtuigcrash, maar hun moment de gloire is hier voor eeuwig vastgelegd. In 1973 legde soulman Marvin Gaye met het sexy Let's Get It On het fundament voor wat later disco zou worden. Zijn r&b-variant straalde echter zoveel warmte en verfijning uit, dat zijn werk de dansvloer algauw zou ontstijgen. De nieuwe versie van deze klassieke langspeler bevat nog eens twee uur extra materiaal: demo's, afwijkende mixen, onafgewerkte fragmenten uit studiosessies en nummers van The Miracles en The Originals die door Gaye werden geproducet. Een goudmijn voor poparcheologen (Universal). * Het Franse electroduo Daft Punk brengt met Alive 1997 een cd uit die vier jaar geleden live werd ingeblikt in Birmingham. Geen tracklisting, gewoon één 45-minuten durende mix waarop het lekker dansen is (Virgin).

Dirk Steenhaut

om te koesteren

1. eels, Souljacker (Dreamworks).

2. The Strokes, Is This It (RCA).

3. The White Stripes, White Blood Cells (XL Recordings).

4. Mercury Rev, All is Dream (V2).

5. Starsailor, Love is Here (Chrysalis).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234